อุปสรรคที่ต้องร่วมมือ

"ถอยออกไป เอลิน่า! ถ้าเธอรับดาเมจจากออร่าสีดำนั่นเข้าเนื้ออีกนิดเดียว ร่างกายเธอจะกลายเป็นฝุ่นผงก่อนที่ฉันจะทันได้แตะตัวเธอด้วยซ้ำ!" เสียงตะโกนของผมดังแทรกผ่านเสียงระเบิดของอาณาเขตดันเจี้ยนระดับ S ที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก ผมไม่ได้แค่ตะโกน แต่ผมกำลังพุ่งตัวผ่านฝูงอสูรเงาที่กรูเข้ามาเหมือนคลื่นมนุษย์ มือขวาที่หุ้มด้วยออร่าสีขาวบริสุทธิ์ของสกิล [ฟื้นฟูเทวะ] กำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความกระหายที่จะบดขยี้... หรืออาจจะเยียวยา ผมเองก็เริ่มแยกไม่ออกแล้วในวินาทีที่วิกฤตเช่นนี้ เอลิน่าเสียหลักก้าวถอยหลัง ดาบในมือของเธอกำลังสั่น เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ เธอคือหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่ใครต่อใครต่างยำเกรง แต่ในวินาทีที่เงาดำของจอมมารคาร์ลอสแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกของมิติ ความเยือกเย็นในดวงตาของเธอก็ดูจะแตกร้าว "เรย์... ฉัน... ฉันคุมแขนตัวเองไม่ได้" เธอหอบหายใจหนัก รอยดำคล้ายเถาวัลย์กำลังไต่ขึ้นมาจากข้อมือของเธอ มันคือกัดกินพลังชีวิตโดยตรง ผมไม่รอช้า พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ มือขวาที่ควรจะใช้ฮีลบาดแผล กลับชกกระแทกเข้าที่หน้าอกของเธอ—ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อส่งผ่านพลังเวทฟื้นฟูมหาศาลที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้นจนทะลวงผ่าน 'เกราะแห่งความมืด' ที่คอยกัดกินเธอเข้าไปได้สำเร็จ *ตูม!* พลังงานบริสุทธิ์ปะทะกับไอความมืดจนเกิดแรงอัดอากาศมหาศาล เอลิน่าเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินหายวับไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่รุนแรงจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ผมประคองร่างเธอไว้ในวงแขน มือซ้ายของผมที่ว่างอยู่ก็คว้าคออสูรตัวหนึ่งที่กระโจนเข้ามาข้างหลังแล้วฟาดมันเข้ากับผนังถ้ำจนกระดูกแหลกละเอียดในหมัดเดียว "มีสติหน่อยเอลิน่า!" ผมกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของผมแหบพร่าเพราะต้องใช้สมาธิคุมกระแสเวทที่ตีกันยุ่งเหยิงในตัวเธอ "เธอจะปล่อยให้สิ่งที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต... มาจบลงแค่ตรงนี้เหรอ?" เธอเงยหน้ามองผม ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเริ่มกลับมามีประกายอีกครั้ง เธอฝืนยิ้มที่ดูขมขื่น "นายก็เหมือนกัน... เรย์ นายเองก็ไม่ได้หนีพ้นใช่ไหม? สิ่งที่นายซ่อนไว้ใต้ถุงมือสีขาวนั่น" ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เธอพูดคือความจริงที่ผมพยายามฝังกลบมาตลอด ชีวิตในฐานะฮีลเลอร์ผู้ใจดีที่คอยรักษาคนอื่นน่ะมันเป็นเพียงเปลือกนอก ในยามที่ผมต้องเลือกระหว่างการช่วยชีวิตกับการ 'กำจัด' ต้นเหตุด้วยกำปั้นที่อัดแน่นด้วยเวทขาว ผมมักจะรู้สึกถึงความบิดเบี้ยวของตัวตนที่โหดร้ายกว่าใคร "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสำรวจจิตใจกันหรอกครับ" ผมผละจากเธอแล้วลุกขึ้นยืนหันหลังให้ เผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างของคาร์ลอสที่ยิ้มกริ่มอยู่ไกลๆ "เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะเปิดทางให้ ส่วนเธอ... เข้าไปปิดฉากมันซะ" คาร์ลอสหัวเราะ เสียงของเขาก้องกังวานเหมือนเสียงหัวเราะของยมทูต "ช่างน่าประทับใจ การร่วมมือของ 'ฮีลเลอร์ที่เกลียดการรักษา' กับ 'นักดาบที่หวาดกลัวความตาย' พวกแกคิดจริงๆ เหรอว่าพลังจอมปลอมนั่นจะทำอะไรคนอย่างข้าได้?" ผมกระชับถุงมือแน่น กระแสเวทสีขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้าจนแสบตา นี่ไม่ใช่การฮีลปกติ แต่เป็น 'หมัดสังหารเยียวยา' ที่ผมคิดค้นขึ้นเพื่อฉีกกระชากกฎเกณฑ์ของดันเจี้ยนนี้ "คาร์ลอส..." ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายผมทำให้พื้นหินแตกร้าว "แกอาจจะเป็นผู้บงการระบบ... แต่แกก็เป็นแค่อีกหนึ่งชีวิตที่ต้องการการ 'รักษา' อย่างเร่งด่วนที่สุดต่างหากล่ะ" ผมพุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน เอลิน่าตามหลังมาติดๆ กลิ่นอายความตายเริ่มเจือจางลงด้วยแรงกดดันจากหมัดของผม แต่ทว่า... ทันใดนั้น ความมืดรอบตัวก็นิ่งสนิท เงาดำที่เคยคุกคามกลับหมุนวนมาโอบล้อมร่างของคาร์ลอส และกลายเป็นเกราะป้องกันที่ไร้ช่องโหว่ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเมื่อผมกำลังจะปล่อยหมัด เงาดำนั้นไม่ได้ป้องกันคาร์ลอส แต่มันกำลัง 'กลืนกิน' เขาเข้าไปข้างในตัวมันเอง! เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูขัดจังหวะการต่อสู้ เอลิน่าหยุดชะงัก ร่างของคาร์ลอสบิดเบี้ยวผิดรูปจนดูไม่ออกว่าคือมนุษย์ แล้วจากช่องว่างในความมืดนั้น มือสีขาวซีดคู่หนึ่งก็ค่อยๆ โผล่ออกมา... มือที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด มันเป็นมือของคนคนหนึ่งที่ผมรู้จักดีที่สุด... มือที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันที่ผมเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางฮีลเลอร์คนนี้ "เรย์..." เสียงที่ดังออกมาจากร่างบิดเบี้ยวนั้นไม่ใช่เสียงของคาร์ลอส แต่มันคือเสียงของน้องสาวที่ผมพยายามลืมเลือนไปตลอดชีวิต "พี่คะ... มาช่วยรักษาหนูหน่อยสิคะ" ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของผมทันที มือที่กำหมัดแน่นของผมเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่กับดักธรรมดา นี่คือแผนการที่บีบให้ผมต้องเลือก... ระหว่างการทำลายศัตรู หรือการลงมือฆ่า 'คนสำคัญ' ที่ถูกนำกลับมาใช้เป็นเครื่องมือของจอมมาร ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของฮีลเลอร์สายหมัดสั่งในตอนนี้ด้วยนะครับ!