การดูถูกของกิลด์เก่า

“เซ็นซะ เรย์ เอกสารใบนี้คือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้แกออกไปจากกิลด์ ‘โล่ศักดิ์สิทธิ์’ ได้โดยไม่มีคดีติดตัว” เสียงของ ‘คาร์ล’ หัวหน้าหน่วยแนวหน้ากระแทกลงบนโต๊ะไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น เขามองเรย์ด้วยสายตาดูแคลน ราวกับกำลังมองเศษขยะที่กำลังจะถูกกวาดทิ้ง ในห้องประชุมที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของฮีลเลอร์คนอื่นที่คอยสมน้ำหน้าเรย์อยู่เบื้องหลัง เรย์มองดูเอกสารฉบับนั้นด้วยแววตานิ่งสนิท เขานั่งไขว่ห้าง มือประสานกันอย่างใจเย็น ภายในใจของเขากำลังประมวลผลบางอย่างที่คนพวกนี้ไม่มีวันเข้าถึง… พลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ไม่ใช่พลังเวทฟื้นฟูที่อ่อนแอ แต่มันคือพลังทำลายล้างที่ถูกรีดเค้นผ่านกล้ามเนื้อทุกมัด “คุณคาร์ลครับ...” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “กิลด์เรามีกฎว่า ฮันเตอร์ที่ทำผลงานให้กับกิลด์มาตลอดสามปี จะต้องได้รับโบนัสหักลบกับค่าเสียเวลา แต่ในเอกสารฉบับนี้ กลับระบุว่าผมต้องสละสิทธิ์ในเงินก้อนนั้นทั้งหมด นี่มันไม่ได้เรียกว่า ‘ทางออก’ นะครับ แต่มันคือการปล้นกลางวันแสกๆ” คาร์ลแค่นหัวเราะพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ “ผลงาน? แกน่ะหรือมีผลงาน? แค่ฮีลเลอร์กระจอกๆ ที่รักษาแผลให้พวกเราก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว เรย์... โลกนี้มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความเมตตา แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘เลเวล’ และ ‘แรงก์’ ซึ่งแกมันก็แค่ขยะที่ไม่มีแม้แต่พลังโจมตีจะทำมาหากินในดันเจี้ยนระดับกลางได้ด้วยซ้ำ” สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ หัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่เกรงใจ เรย์สังเกตเห็นนิ้วมือของคาร์ลที่สั่นเล็กน้อย นั่นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความมั่นใจที่โอหังเกินไป พวกเขาคิดว่าเรย์คือสัตว์เลี้ยงที่เชื่องเช้าที่รอวันถูกทิ้ง เรย์ลุกขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกดดัน บรรยากาศในห้องประชุมดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน แสงไฟบนเพดานสั่นไหวราวกับถูกพลังงานบางอย่างบีบอัด เรย์เดินไปที่โต๊ะ ค่อยๆ หยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงของคาร์ลขึ้นมา “ถ้าผมบอกว่า... ในดันเจี้ยนที่พวกคุณกำลังจะเข้าไปทำภารกิจ ‘กวาดล้างรังออร์ค’ ในวันพรุ่งนี้ มันคือกับดักมรณะระดับ S ล่ะครับ?” คาร์ลชะงัก สีหน้าเปลี่ยนจากดูถูกเป็นโกรธจัด “อย่ามาขู่ให้กลัวเรย์! แกมันก็แค่คนขี้แพ้ที่อยากจะรั้งกิลด์ไว้ด้วยคำโกหกสกปรก!” “ผมไม่ได้ขู่ครับ” เรย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คาร์ลถึงกับเย็นวาบไปถึงสันหลัง “ผมแค่กำลังบอกว่า... การที่พวกคุณไล่ผมออกในตอนนี้ คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในประวัติศาสตร์กิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์” เรย์ไม่ได้เซ็นชื่อลงในกระดาษ แต่เขากลับกำปากกาในมือแน่น แรงบีบมหาศาลทำให้ปากกาโลหะอัลลอยด์ระดับสูงบิดเบี้ยวและแตกละเอียดเป็นผงละเอียดราวกับเม็ดทรายในกำมือของเขา เสียง ‘เปรี้ยง’ ของโลหะที่ถูกบดขยี้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “แก... แกทำอะไร!” คาร์ลผุดลุกขึ้นมือคว้าด้ามดาบที่ข้างเอว เรย์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ถูกเปลี่ยนผ่านระบบ ‘หมัดเทวะ’ ให้กลายเป็นพลังงานจลน์ที่เข้มข้นจนอากาศรอบตัวเขาสั่นพ้อง เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ฮีลเลอร์ แต่เขากำลังใช้ ‘ทักษะการฟื้นฟู’ อัดฉีดเข้าสู่กล้ามเนื้อของตนเองจนขีดจำกัดทางกายภาพพุ่งทะยานเกินมนุษย์ “ผมแค่จะบอกว่า...” เรย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าคาร์ล สายตาของเขาสะท้อนภาพลักษณ์ของจอมมารคาร์ลอสที่เขารู้ดีว่ากำลังชักใยอยู่หลังม่าน “ความเมตตาที่ผมเคยมีให้พวกคุณ... มันหมดลงตั้งแต่วินาทีที่ผมรู้ความจริงเรื่องกิลด์นี้แล้วครับ” ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของเอลิน่า หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมชุดเกราะสีเงินเงาวับ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาที่เรย์ด้วยความประหลาดใจ “เรย์? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” เอลิน่าถาม พลางเหลือบมองซากปากกาที่พื้น “และที่สำคัญ... ทำไมพลังงานในตัวคุณถึงได้บ้าคลั่งขนาดนี้?” ก่อนที่เรย์จะได้ตอบโต้อะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของเมืองก็ดังสนั่นขึ้นทั่วทั้งกิลด์ รอยร้าวสีดำมืดเริ่มปรากฏขึ้นบนผนังห้องประชุม ราวกับโลกกำลังถูกฉีกกระชากจากมิติที่มองไม่เห็น และในรอยร้าวนั้นเอง... ดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งก็จ้องมองตรงมาที่เรย์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคย ‘เจ้าหนู... ในที่สุดข้าก็เจอตัวเจ้าจนได้’ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ผมเสมอนะครับ!