เมื่อฮีลเลอร์ขยับมือ

“ถอยออกไปซะ ถ้าไม่อยากเห็นเศษเนื้อตัวเองกระจัดกระจายไปทั่วห้องโถงนี้” น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบ่อนิ่งสนิท ทว่าแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่าง กลับทำให้บรรดาสมาชิกกิลด์ระดับแนวหน้าที่ล้อมวงเข้ามาต้องชะงักฝีเท้า หัวใจของพวกเขาเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณดิบที่กำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายระดับวิกฤต ชายในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่เปื้อนเลือดเพียงเล็กน้อยที่ชายแขนเสื้อยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าอดีตเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคยเหยียดหยามเขา สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวไม่ใช่ดาบหรือเวทมนตร์ทำลายล้าง แต่มันคือมือเปล่าที่กำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน “ฮีลเลอร์อย่างแก... จะทำอะไรได้? ลำพังแค่สกิลรักษาไร้ค่าของแก มันคงช่วยให้พวกเราตายช้าลงได้แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นแหละ!” คลาวด์ หัวหน้าทีมสำรวจตะโกนก้อง มือขวาของเขากระชับดาบใหญ่จนสั่นระริก แม้ปากจะโอหัง แต่เหงื่อกาฬที่ไหลโซมหน้ากลับฟ้องถึงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด เรย์ไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแค่ขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขาร้าวรานราวกับแผ่นดินแยก “พวกคุณพูดถูกครับ” เรย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูก “พลังรักษาของผมมันก็แค่พลังงานบริสุทธิ์... แต่ถ้าผมอัด 'ความบริสุทธิ์' เหล่านั้นเข้าไปในจุดที่เปราะบางที่สุดของร่างกายมนุษย์ล่ะ คุณคิดว่าจะเป็นอย่างไร?” ฉับพลันนั้น เรย์ก็พุ่งตัวออกไป ความเร็วของเขาไม่ใช่ความเร็วที่ฮีลเลอร์พึงมี มันคือความเร็วของการเคลื่อนที่ในพริบตา เขาทะลวงผ่านแนวป้องกันของคลาวด์อย่างง่ายดายราวกับตัดผ่านอากาศ ก่อนจะคว้าข้อมือที่ถือดาบของอีกฝ่ายไว้ “มือที่ใช้หยิบดาบมาฟาดฟันคนอื่น ควรจะได้รับการ 'ฟื้นฟู' เสียใหม่นะครับ” เรย์ปล่อยแสงสีขาวนวลตาออกมาจากฝ่ามือ มันคือ ‘การฟื้นฟูระดับ SSS’ ที่ใครต่อใครต่างไขว่คว้า แต่ในวินาทีที่แสงนั้นสัมผัสผิวหนังของคลาวด์ เสียงกระดูกที่แตกละเอียดดังสนั่นราวกับกิ่งไม้แห้งหักกลางอากาศ แรงดันเวทที่บีบอัดเกินขีดจำกัดจากสกิลฮีลเลอร์ไม่ได้รักษาบาดแผล แต่มันเข้าไป 'ซ่อมแซม' โครงสร้างกระดูกด้วยการระเบิดเซลล์จากภายใน คลาวด์ทรุดลงกับพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย มือที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้บิดเบี้ยวผิดรูปจนไร้ทางเยียวยา “แก... แกทำอะไรลงไป!” สมาชิกคนอื่นๆ ต่างแตกตื่น พากันรุมล้อมเข้ามาด้วยหมายจะปลิดชีพเขา เรย์ยืนนิ่ง ท่ามกลางวงล้อมของคมดาบ เขาถอนหายใจยาวๆ อย่างอดกลั้น “ผมเพียงแค่ทำหน้าที่ฮีลเลอร์ที่ดี... ในแบบที่พวกคุณเองก็สมควรได้รับ” เขาสะบัดมือเบาๆ ละอองเวทสีขาวจางๆ กระจายตัวออกไปราวกับสายหมอกที่งดงาม แต่ทุกที่ที่หมอกนั้นสัมผัส ร่างกายของพวกฮันเตอร์ที่เคยทะนงตัวกลับทรุดฮวบลงพื้น ความเจ็บปวดจากการถูก 'ฟื้นฟู' เกินขนาดทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เรย์เดินผ่านร่างที่นอนระเนระนาดเหล่านั้นไปอย่างใจเย็น จนกระทั่งเขาหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยนชั้นในสุด ซึ่งมีเงาร่างหนึ่งยืนรออยู่ภายใต้ความมืดมิด “เจ้าหนู... ในที่สุดข้าก็เจอตัวเจ้าจนได้” เสียงแหบพร่าและกดต่ำดังออกมาจากเงามืด ชายรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬก้าวออกมา เผยให้เห็นนัยน์ตาสีแดงฉานที่เปล่งประกายด้วยอำนาจมืด “คาร์ลอส...” เรย์เอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นกว่าเดิม จอมมารคาร์ลอสแสยะยิ้มที่ดูราวกับรอยแยกของขุมนรก มันเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอแห่งความตาย “เจ้าคิดว่าการทรยศของพวกมดปลวกพวกนี้คือจุดเริ่มต้นงั้นรึ? เปล่าเลย... ทุกอย่างที่เจ้าเผชิญมา คือการจัดฉากเพื่อให้เจ้าใช้ 'หมัด' นั้นปลุกพลังที่แท้จริงขึ้นมาต่างหาก” คาร์ลอสชี้ดาบมาที่อกของเรย์ “พลังที่ข้าต้องการ... พลังที่จะทำลายระบบนี้ให้สิ้นซากจากมือของ 'ผู้รักษาสมดุล' อย่างเจ้า” เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปลดถุงมือสีขาวที่สวมอยู่ออก เผยให้เห็นอักขระโบราณที่สลักลึกลงไปบนผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงข้อศอก มันกำลังเรืองแสงสีทองสลับแดงดุจลาวา “ถ้าคุณต้องการพลังที่จะทำลายสมดุล ผมจะมอบ 'การรักษา' ให้คุณเป็นชุดใหญ่เลยครับ” ทว่า ทันใดนั้น ร่างของเอลิน่าที่ควรจะอยู่กิลด์หลัก กลับปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังของคาร์ลอสด้วยท่าทางที่แปลกไป ดาบในมือของเธอกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอกลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตาของผู้คน “เรย์... หนีไป...” เธอเค้นเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเงื้อดาบฟันเข้าใส่กลางหลังของเรย์โดยไม่ลังเล เรย์เบิกตากว้าง ความรู้สึกที่เหมือนมีมีดนับพันเล่มกรีดลงบนหัวใจไม่ได้มาจากการโจมตีที่กำลังจะถึงตัว แต่มาจากสิ่งที่เขาเห็นในแววตาที่กำลังแตกสลายของหญิงสาวที่เขาเชื่อใจที่สุดในโลกใบนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS นะครับ