ศูนย์รวมฮันเตอร์

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาของเล่นที่ทำจากกระดูกผุๆ มาข่มขู่กันจะทำให้ผมยอมสยบได้ล่ะก็... คุณคงอ่านค่าสถานะของผมผิดไปไกลมากทีเดียวครับ" ผมกล่าวออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ แรงกดดันมหาศาลนั้นกดทับลงบนบ่าจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มร้าวราน แต่ในใจของผมกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของมีดกระดูกเทพเจ้าที่จ่ออยู่ห่างจากต้นคอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่ากลับไม่ใช่คมมีด แต่เป็น 'ดวงตา' ของมัน... ดวงตาที่สะท้อนอินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีฟ้าแบบเดียวกับที่ผมเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน "เรย์! ถอยออกมา!" เสียงของเอลิน่าตวาดลั่นจากมุมห้อง เธอพุ่งตัวเข้ามาพร้อมดาบในมือ แต่สิ่งที่น่าตกใจคือร่างเงาสีดำนั้นกลับเลือนหายไปในอากาศราวกับหมึกที่หยดลงในผืนน้ำ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของซากปรักหักพังและความเงียบงันที่น่าอึดอัด เอลิน่าลดดาบลง สีหน้าของเธอเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ "มันไม่ใช่ฮันเตอร์... และไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับ S ที่เราเคยเจอมาแน่" ผมค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเชิ้ตอย่างใจเย็น "มันเป็น 'บั๊ก' ของระบบครับเอลิน่า หรือไม่ก็... มันคือผู้ดูแลที่จงใจข้ามเส้นเข้ามาในเกมของเรา" ผมไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมดที่เห็นผ่าน 'เนตรหมัดเทวะ' ให้เธอฟัง ดวงตาคู่นั้นของไอ้ร่างเงา มันไม่ได้มองมาที่ผมในฐานะคู่ต่อสู้ แต่มันมองผมในฐานะ 'ข้อมูลที่ต้องถูกลบทิ้ง' ... สองชั่วโมงต่อมา ณ หอประชุมนานาชาติใจกลางเมืองฮันเตอร์ บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางเต็มไปด้วยแรงกดดันที่หนาแน่นยิ่งกว่าในดันเจี้ยนระดับ SS นี่คือการประชุมที่รวบรวมเหล่าหัวหน้ากิลด์และฮันเตอร์แรงก์ S จากทั่วโลกมาไว้ในที่เดียว เพื่อถกเถียงถึงปรากฏการณ์รอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวอย่างควบคุมไม่ได้ ผมก้าวเดินไปตามทางเดินหินอ่อน พลางจัดปกคอเสื้อให้เข้าที่ สายตานับร้อยคู่ในห้องจับจ้องมาที่ผม บางคนมองด้วยความยกย่อง บางคนมองด้วยความริษยา แต่ส่วนใหญ่... มองผมด้วยความหวาดระแวง "ดูเหมือนคุณจะเป็นดาวเด่นในวันนี้เลยนะ เรย์" เอลิน่ากระซิบข้างหูพลางเดินเคียงข้าง ผมทำเพียงแค่นหัวเราะในลำคอ "ฮีลเลอร์ที่สามารถต่อยบอสทะลุเกราะระดับตำนานได้ ใครบ้างล่ะครับที่จะไม่สนใจ? โดยเฉพาะเมื่อคนพวกนั้นมองผมเป็นแค่... ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้" เมื่อเราเดินถึงที่นั่งประจำตำแหน่ง สมาชิกจากกิลด์มหาอำนาจต่างๆ ต่างขยับตัวออกห่างโดยอัตโนมัติ มีเพียงชายร่างใหญ่ในชุดเกราะทองคำที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ—ประธานสมาคมฮันเตอร์โลก เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ผม "คุณเรย์" เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง "การปรากฏตัวของคุณเมื่อวานนี้ที่รอยแยกเขต 7 สร้างความเสียหายให้กับโครงสร้างมิติมากกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ คุณมีคำอธิบายไหมว่าทำไมสกิลฟื้นฟูของคุณถึงกลายเป็นพลังทำลายล้างที่รุนแรงถึงขนาดนั้น?" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องโถง ผมเดินไปยืนกลางวงล้อมของสายตานับร้อย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะฉีกยิ้มที่สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ออกมา "พลังงานก็เหมือนกับน้ำครับท่านประธาน" ผมเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าคุณจำกัดมันไว้ในถัง มันก็จะเป็นแค่น้ำนิ่งๆ แต่ถ้าคุณเปลี่ยนทางไหลของมัน... มันก็สามารถกัดเซาะได้แม้กระทั่งหินที่แข็งแกร่งที่สุด ผมก็แค่ 'ฮีล' ร่างกายของมอนสเตอร์ด้วยพลังที่หนาแน่นเกินกว่าเนื้อเยื่อของพวกมันจะรับไหว... ผลลัพธ์ก็เลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น" "นั่นมันคือคำอธิบายของคนบ้า!" หนึ่งในหัวหน้ากิลด์ตะโกนขึ้น "นายกำลังดัดแปลงกฎของระบบ!" "แล้วกฎของระบบที่พวกคุณเคารพกันนักหนา เคยปกป้องชีวิตฮันเตอร์ที่ตายไปในดันเจี้ยนได้กี่คนครับ?" ผมย้อนถามกลับไปทันควัน ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสนิท จังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร ไฟสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ ผนังห้องประชุมที่เป็นกระจกนิรภัยเริ่มร้าวเป็นใยแมงมุม ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นรอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่ใหญ่ยักษ์จนปกคลุมเมืองทั้งเมือง "มันมาแล้ว..." ผมพึมพำกับตัวเอง จากรอยแยกนั้น ไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่มันคือประตูมิติที่ค่อยๆ เปิดออก และสิ่งที่ก้าวออกมาคือชายร่างสูงใหญ่ใบหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตาคู่นั้น... ดวงตาที่เป็นวงแหวนดิจิทัลซ้อนทับกันเหมือนของระบบ—เขามีใบหน้าเหมือนผมทุกประการ! ร่างเงาในตอนนั้นหันมามองผม มันไม่ได้ถือมีดกระดูกเทพเจ้าแล้ว แต่ในมือของมันกลับถือสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ—มันคือ 'ตราประทับแห่งจอมมารคาร์ลอส' รุ่นสมบูรณ์แบบที่ควรจะสูญหายไปนานแล้ว "ในนามของระบบที่ไร้ข้อผิดพลาด" ร่างเงาพูดด้วยเสียงที่เหมือนกับเสียงของผมราวกับแกะ "การลบไฟล์ที่ชื่อ 'เรย์' เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้" เอลิน่าชักดาบออกมาทันที แต่ทว่า... ร่างกายของเธอกลับแข็งค้าง ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ทุกคนในห้องโถงตกอยู่ในสภาวะ 'หยุดเวลา' ยกเว้นเพียงแค่ผม และไอ้ตัวประหลาดที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างนั่น มันก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยียบ "ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะเรย์... การตายของคุณในวันนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมได้ครองร่างที่สมบูรณ์แบบนี้เสียที" ผมกำหมัดแน่น พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสไฟฟ้าสีดำที่ห่อหุ้มหมัดขวาของผมจนถึงข้อศอก "งั้นก็ลองดูหน่อยไหมครับว่า ระหว่าง 'ระบบที่เขียนขึ้น' กับ 'หมัดที่สั่งเอง'... อะไรจะพังก่อนกัน" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดิมพันครั้งใหญ่ของเรย์ในบทนี้นะครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมาครับ