ลูกใครกัน?

กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่และเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายตัวน้อย ลอยวนเวียนอยู่ภายในห้องครัวสไตล์มินิมอลของคาเฟ่กึ่งสตูดิโอศิลปะแห่งนี้ รินรดาย่อกายลงใช้ผ้ากันเปื้อนผืนเก่าซับคราบแป้งสาลีที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มอวบอิ่มของลูกชายด้วยความอ่อนโยน นัยน์ตากลมโตของน้องลีโอฉายแววซุกซนไม่ต่างจากผู้เป็นแม่ในยามที่เธอยังมีรอยยิ้มสดใส ทว่าวันนี้ หัวใจของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวกลับไม่ได้ระคนไปด้วยความหวาดหวั่นเช่นในอดีตอีกต่อไป เธอผ่านพ้นมรสุมชีวิตที่เคยเกือบแหลกสลายมาได้ด้วยหยาดเหงื่อและสองมือคู่นี้ ความเจ็บปวดจากการถูกละเลยในฐานะภรรยาไร้ค่า ถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะป้องกันที่มั่น "คุณแม่ครับ วันนี้เราจะปั้นตุ๊กตาดินเผารูปอะไรดีครับ ลีโออยากปั้นไดโนเสาร์คอยาวเหมือนในนิตยสารเล่มนั้นอีก" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมกับดึงชายเสื้อของเธอเบาๆ รินรดาระบายยิ้มบางๆ มือเรียวยาวลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของลูกชายอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในอกนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอกล้าก้าวเดินในโลกกว้างที่เคยใจร้ายกับเธอเหลือเกิน "ได้สครับลูกชายคนเก่งของคุณแม่ อยากปั้นไดโนเสาร์กี่ตัวก็ได้ แต่ตอนนี้ลีโอต้องไปล้างมือก่อนนะคะ เดี๋ยวเราจะไปจัดเตรียมมุมวาดภาพกันต่อ" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านซึ่งถูกกั้นด้วยกระจกใสบานใหญ่ คินน์ อัครเดโช กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม สายตาคมกริบที่เคยใช้กวาดมองตัวเลขในงบการเงินนับร้อยล้าน กลับหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ภาพความผูกพันของสองแม่ลูก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด ความเย็นชาและเย่อหยิ่งที่เคยเป็นเกราะกำบังตัวตนของเขามาตลอด พังทลายลงทีละน้อยเมื่อสมองประมวลผลภาพเบื้องหน้า เขากำลังมองหาผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสอย่างไรเยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน รินรดาในวันนี้ไม่ได้ดูอิดโรยและรอคอยความเมตตาจากเขาเหมือนวันเก่า เธอยืนหยัดได้อย่างสง่างามด้วยลำแข้งของตัวเอง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดที่กัดกินภายในมาเนิ่นนานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะควบคุม ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มสะดุดกึก ไม่ใช่แผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้น จังหวะนั้นเอง น้องลีโอหันกลับมาทางกระจกใสพอดี เด็กน้อยเอียงคอมองชายแปลกหน้าที่นั่งมองตนอยู่ก่อนแล้วด้วยความสงสัย ก่อนจะยกมือขึ้นโบกทักทายตามประสาเด็กอารมณ์ดี รอยยิ้มพิมพ์ใจที่คลี่ออกกว้างบนใบหน้าจิ้มลิ้ม รวมถึงประกายในดวงตาคู่นั้น... มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยห้าขวบราวกับถอดแบบออกมาจากกระจกเงา คินน์ผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟสั่นเทาเล็กน้อย ความจริงที่เขาไม่เคยคาดคิดและไม่เคยกล้าจินตนาการพุ่งชนเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง ภาพในอดีตซ้อนทับกับปัจจุบันจนแยกไม่ออก เด็กชายคนนั้น... หน้าตาเหมือนเขาอย่างกับแกะ และอายุของแก... มันช่างประจวบเหมาะกับช่วงเวลาที่รินรดาก้าวออกจากชีวิตเขาไปอย่างไร้ร่องรอย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ