ความบังเอิญที่ไร้ความปรานี

กลิ่นอายคั่วเข้มของเมล็ดพันธุ์อาราบิก้าชั้นดี ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดภายในร้านกาแฟสไตล์มินิมอลย่านใจกลางย่านธุรกิจแห่งนี้เบาบางลงได้เลย รินรดากำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสวยปัดหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจทานงบประมาณของบริษัทออกแบบตกแต่งภายในที่เธอก่อตั้งขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา ห้าปี... นานพอที่จะเปลี่ยนเด็กสาวผู้เคยเปราะบางดั่งแก้วเจียระไน ให้กลายเป็นหญิงสาวผู้ยืนหยัดได้อย่างมั่นคงบนเรียวขาของตัวเอง ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสัดส่วนสมส่วนและท่าทีอันสง่างาม แววตาของเธอในยามนี้ไม่มีเศษเสี้ยวของความเวทนาที่เคยมีให้อีกฝ่ายหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในยามไร้ลมพัดผ่าน "คุณแม่ขา ลีโออยากกินเค้กช็อกโกแลตชิ้นนั้นค่ะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยห้าขวบดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ดึงชายเสื้อสูทของเธอเบาๆ รินรดาระบายยิ้มละมุนที่ระบายออกทางแววตาอย่างอ่อนโยน เธอวางมือจากงานตรงหน้า ก้มลงลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของลูกชายด้วยความรักที่ล้นปรี่ "ได้สครับคนเก่ง แต่ต้องทานมื้อเที่ยงให้หมดก่อนนะรู้ไหมคะ" "รับทราบครับผม!" เด็กชายทำวันทูอย่างแข็งขัน เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนเป็นแม่ได้เป็นอย่างดี รินรดาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจหน้าจอต่อ โดยไม่รู้เลยว่า... รัศมีแห่งความสุขสงบที่เธอสร้างขึ้นกำลังถูกคุกคามด้วยเงาอดีตที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ก๊อก... เสียงรองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่างเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะที่เธอนั่ง บรรยากาศรอบกายที่เคยปกติสุขพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน กลิ่นกายคุ้นเคยที่ผสมผสานระหว่างความหรูหราของโคโลญจน์ราคาแพงกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก รินรดานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่เธอยังคงรักษาสติและท่าทีไว้ได้อย่างแนบเนียน ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบทรงอำนาจคู่นั้น... ดวงตาที่เธอเคยปรารถนาให้มองมาด้วยความรัก แต่กลับได้รับเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาในอดีต บัดนี้มันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงสง่าของคินน์ อัครเดโช ชะביตงนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลมหายใจของมหาเศรษฐีหนุ่มสะดุดกึก โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนลงตรงวินาทีที่ก้านธูปแห่งความทรงจำแผดเผาขึ้นในอก คินน์มองหญิงสาวตรงหน้า ร่างเพรียวระหงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความสนใจจากเขา บัดนี้กลับฉายแววสง่างาม ทรงพลัง และเย่อหยิ่งอยู่ในที รอยแผลเป็นในใจที่เขาพยายามกลบฝังมาตลอดห้าปีถูกกระชากให้เปิดออกด้วยความบังเอิญที่ไร้ความปรานีที่สุด "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบแห้งอย่างน่าสมเพช คินน์เปล่งชื่อนั้นออกมาได้เพียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่พร้อมจะสลายหายไปหากเขาขยับตัวแรงเกินไป รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ได้ถอยหลังหนี แต่เลือกที่จะยืนเผชิญหน้าเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยືือกเย็นและท้าทายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเยาะหยันโชคชะตาที่เล่นตลก "บังเอิญจังนะคะที่คุณคินน์... ไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่เคยบอกว่า 'ไม่มีวันใส่ใจ' ในสถานที่แบบนี้" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดที่อาบด้วยน้ำผึ้ง บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามจนร้าวราน คินน์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเอง รสชาติขื่นขมแล่นพล่านไปทั่วลำคอ สายตาของเขาละจากใบหน้าเรียบเฉยของเธอไม่ได้เลย เขากวาดตามองเธอมาราวกับคนกระหายน้ำในทะเลทราย ความโหยหาที่กัดกินวิญญาณตลอดห้าปีที่ผ่านมาปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม "ริน... ผม... ผมตามหาคุณ..." คำแก้ตัวนับร้อยที่เคยเตรียมไว้กระจัดกระจายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงดิบเถื่อนที่ว่า เขามันโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตหลุดมือไป "ตามหาเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเยียบเย็นและสมเพชระคนกัน "น่าขันเสียจริงนะคะ คุณคินน์ผู้ยิ่งใหญ่เคยบอกว่าการมีฉันมันรกหูรกตาไม่ใช่เหรอคะ แล้วตอนนี้วิ่งโร่มาทำหน้าแบบนี้ทำไม หรือว่าธุรกิจของคุณกำลังขาดแคลนของเล่นแก้เบื่อกันแน่ล่ะคะ" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นคมกริบยิ่งกว่าอาวุธชนิดใด คินน์เจ็บจนพูดไม่ออก เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยสัญชาตญาณของการครอบครอง กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เขาโหยหามาเนิ่นนานโชยเข้าจมูกจนสติแทบกระเจิง มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเรียวบางนั้นไว้เหมือนดั่งวันวาน ทว่า... รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที สายตาที่เธอมองมาที่มือของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "อย่าแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นค่ะ คุณคินน์... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" เธอเน้นย้ำทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ จนหัวใจของคนฟังหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่าทีห่างเหินและรังเกียจเดียดฉันท์นั้นกระตุ้นสัญชาตญาณความดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่ม ความเย่อหยิ่งที่เขายึดถือมาทั้งชีวิตพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูน ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนาและแรงทิฐิที่ตีรวนกันจนยุ่งเหยิง เขาเตรียมจะเอ่ยคำพูดรั้งเธอไว้ด้วยวิธีใดก็ตามที่ทำได้ แต่ทว่า... เสียงฝีรบกวนเล็กๆ กลับแทรกขึ้นมาตัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "คุณแม่ขา... ลีโอเลือกเค้กได้แล้วครับ ชิ้นนี้อร่อยที่สุดเลย!" เด็กชายตัวน้อยวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดขาเรียวของมารดาไว้ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกว้างประกายใสซื่อให้ แต่เมื่อดวงตากลมโตคู่โตนั้นหันไปสบเข้ากับร่างสูงของชายแปลกหน้าที่ยืนจ้องพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มของเด็กชายก็ชะงักค้างไปเล็กน้อย คินน์ชะựngกึก ลมหายใจขาดห้วงไปในทันที สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่เบื้องหน้ารินรดา ดวงตากลมโตคู่นั้น... สันจมูกโด่งรั้นนั่น... โครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงาในช่วงวัยเด็ก แม้กระทั่งท่าทางการเอียงคอมองด้วยความสงสัย ยังเป็นพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที หัวใจของคินน์เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความตระหนักรู้สายฟ้าแลบพุ่งปะทะเข้ากลางสมองอย่างรุนแรงจนเขาแทบยืนไม่อยู่ เด็กชายคนนี้... หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ และอายุอานามก็ไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เธอหายตัวไปจากชีวิตเขาพอดี! รินรดาสังเกตเห็นสีหน้าซีดเผือดและการมองค้างของอดีตสามี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธออีกครั้ง ดวงตาคู่สวยทอประกายความสะใจลึกล้ำที่ได้เห็นคนหยิ่งยผยองกำลังจะตกนรกทั้งเป็น เธอค่อยๆ ย่อตัวลงโอบกอดร่างเล็กของลูกชายเข้าสู่อ้อมอกอย่างปกป้อง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ "รู้จักสวัสดีคุณอาเขาสิคะลูก... บอกเขานิสิตว่าเรา 'ไม่ต้อนรับ' คนแปลกหน้า" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าแฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะแผดเผาหัวใจของคินน์ให้มอดไหม้เป็นจุลในพริบตา... -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ