พ่อที่น่าสงสัย

“ทำไมคุณคินน์ถึงมีรูปถ่ายที่เหมือนผมเป๊ะเลยล่ะครับแม่... แถมตอนผมเด็กกว่านี้ด้วย” คำถามที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องนั่งเล่นในคอนโดหรูหราใจกลางเมือง ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจรินรดา ร่างบางที่กำลังจัดแจงหนังสือการ์ตูนให้ลูกชายชะงักกึก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยรีบคว้ากรอบรูปใบเล็กที่ลีโอหยิบติดมือมาออกมาจากเตียงนอนของเขา นั่นเป็นรูปถ่ายที่คินน์แอบถ่ายเก็บไว้เมื่อครั้งที่เขาแอบตามไปดูรินรดาที่สวนสาธารณะเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เขาอาจจะพลาดทำมันตกไว้ตอนที่แอบเข้ามาส่งขนมที่หน้าห้องโดยไม่ให้เธอรู้ตัว “ลีโอ... ลูกเอามาจากไหนคะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า พยายามรักษาความนิ่งเฉยที่พังทลายลงในพริบตา “ผมเจอมันที่หน้าประตูเมื่อตอนเย็นครับแม่ ตอนแรกผมนึกว่าแม่ทำตกไว้ แต่พอมองดูดีๆ... ในรูปนี้ผมใส่ชุดที่แม่เคยซื้อให้ตอนวันเกิดปีที่สี่ แต่มันเป็นรูปที่ถ่ายจากมุมไกลๆ เหมือนมีคนแอบมองเราอยู่ตลอดเลย” ดวงตากลมโตของเด็กน้อยฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย “คุณคินน์คนนั้น... เขาเป็นใครครับแม่ เขาเป็นพ่อของลีโอหรือเปล่า?” หัวใจของคนเป็นแม่บีบรัดจนเจ็บแปลบ รินรดารู้ดีว่าคินน์พยายามแทรกซึมเข้ามาในชีวิตของลูกชายทีละน้อย ทั้งการส่งของเล่น การแอบดู และการใช้เสน่ห์เข้าล่อลวง แต่การที่ลูกตั้งคำถามตรงๆ แบบนี้ ทำให้เธอตระหนักได้ว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเขากำลังถูกกัดเซาะจากทั้งภายนอกและภายใน “แม่เคยบอกลูกแล้วใช่ไหมคะว่าเรามีกันแค่สองคน” รินรดาดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่น ราวกับจะใช้ร่างกายตัวเองเป็นเกราะกำบังจากความจริงอันโหดร้าย “ผู้ชายคนนั้น... เขาไม่ได้มีความหมายอะไรกับครอบครัวเราเลยค่ะ” “แต่เขามองแม่ด้วยสายตาแปลกๆ นะครับ” ลีโอเงยหน้าขึ้น “เหมือนสายตาที่คุณพ่อในหนังสือนิทานมองคุณแม่ของเขามีความสุข... แต่บางทีเขาก็ดูเสียใจ เหมือนกำลังขอโทษอะไรสักอย่าง” คำพูดของเด็กชายราวกับมีดกรีดลงบนแผลเก่าที่เริ่มตกสะเก็ด รินรดาหลับตาลง ภาพในอดีตย้อนกลับมาดั่งฉากหนังที่ไม่มีวันจบสิ้น ความเย็นชาที่คินน์เคยฝากไว้ ความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากการเป็น ‘เมียที่ไร้ตัวตน’ ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ในขณะเดียวกัน ที่ด้านหน้าประตูคอนโด ร่างสูงของคินน์ยืนนิ่งสนิท มือหนาที่กำลังจะกดกริ่งเพื่อมาสอบถามถึงของที่เขาทำหายค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เขาได้ยินทุกอย่าง... ทุกถ้อยคำที่ลูกชายถาม และความลังเลที่สั่นไหวในน้ำเสียงของรินรดา เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็น ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่ามันด้านชาไปแล้วกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยแม้แต่จะแคร์ความรู้สึกของใคร จนกระทั่งวันที่เขาเสียรินรดาไป และเพิ่งมารู้ว่าตนเองมี ‘พยานรัก’ ที่เขาทอดทิ้งมาตลอดห้าปี คินน์ไม่ได้ถอยหนี แต่เขากลับเลือกที่จะผลักประตูเข้าไปเบาๆ เพราะเขารู้ดีว่าแม่บ้านทิ้งกุญแจสำรองไว้ให้เขาตั้งแต่เมื่อวาน เขาเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องนั่งเล่น รินรดาที่เพิ่งจะผละจากลูกชายหันขวับมามองตามเสียงฝีเท้า ใบหน้าสวยหวานที่เคยมีแต่ความนุ่มนวลบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเคืองและตระหนก “คุณ! ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา!” เธอรีบลุกขึ้นยืนบังหน้าลีโอไว้ แต่ทว่าเด็กชายกลับเดินออกมาจากหลังร่างของแม่ สายตาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความใคร่รู้ คินน์ชะงัก สายตาที่ทรงอำนาจและเย่อหยิ่งของเขาสั่นไหวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเอง ราวกับเขากำลังมองตัวเองในวัยเยาว์ “ผมแค่จะมาเอาของที่ทำหาย...” คินน์เอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาไม่ได้จับจ้องที่รินรดา แต่กลับจดจ้องไปที่ลีโอ “ลีโอ... หนูอยากรู้ความจริงไหมว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีรูปหนูอยู่ในมือ” “คินน์! หยุดนะ! อย่าทำให้เรื่องนี้มันแย่ไปกว่านี้เลย!” รินรดาตะโกนลั่น น้ำตาแห่งความอัดอั้นทะลักออกมา เธอไม่อาจยอมให้เขาพรากลูกไปจากเธอด้วยคำลวงหรือการสารภาพบาปที่สายเกินไป “ผมไม่ได้จะลวงหลอกเขา รินรดา!” คินน์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูง “ผมแค่คิดว่า... ห้าปีที่ผ่านมามันนานเกินพอสำหรับการที่ผมต้องชดใช้ความผิดพลาดของตัวเอง... และผมว่าลีโอมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่า ‘พ่อ’ ของเขาไม่ได้ตายจากไปไหน แต่อยู่ตรงนี้... และกำลังจะทำทุกอย่างเพื่อเอาครอบครัวคืนมา!” ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ลีโอเดินเข้าไปใกล้คินน์ แล้วเอื้อมมือเล็กๆ ไปแตะที่ชายเสื้อสูทราคาแพงของชายหนุ่ม ก่อนจะช้อนตาขึ้นมอง “ถ้าคุณคือพ่อ... แล้วทำไมแม่ถึงร้องไห้ทุกครั้งที่คุณโผล่มาล่ะครับ?” คินน์นิ่งอึ้ง คำถามที่ใสซื่อบริสุทธิ์นั้นกลับกลายเป็นอาวุธที่เชือดเฉือนหัวใจเขาอย่างรุนแรงที่สุด เขายังไม่ทันได้เอ่ยตอบอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอโชว์ชื่อของ ‘ศัตรูหัวใจ’ ที่กำลังจะมาถึงคอนโดในอีกไม่กี่นาที รินรดาคว้าโทรศัพท์มาดูแล้วหน้าซีดเผือด ก่อนจะเงยหน้ามองคินน์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากโกรธเคืองเป็นความสิ้นหวัง “ออกไป... ออกไปก่อนที่เขาจะมาเห็นคุณที่นี่... ไม่อย่างนั้นเรื่องของเราจะจบลงด้วยความพินาศจริงๆ!” คินน์ขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ทันจะถามว่า ‘เขา’ คนนั้นคือใคร ประตูห้องก็ถูกไขออกด้วยกุญแจสำรองที่เจ้าของห้องอีกคนถืออยู่ “รินครับ ผมซื้อของโปรดมาฝาก... เอ๊ะ! คุณคินน์?” ร่างของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมถุงขนม แต่เมื่อเห็นคินน์ยืนอยู่ในห้องในสภาพที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการปะทะอารมณ์กันมา บรรยากาศภายในห้องก็พลันกดดันจนหายใจไม่ออก คินน์หันกลับไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ระหว่างชายหนุ่มสองคนที่ต่างก็มีความสำคัญกับอดีตและปัจจุบันของเธอ โดยที่ลีโอตัวน้อยยังคงยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างความลับที่เริ่มถูกเปิดเผยและความจริงที่กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดาและลีโอนะคะ