การคุกคามในคราบความห่วงใย

"คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของฉัน... และยิ่งไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากเรียกร้องอะไรจากลูกทั้งสิ้นค่ะ, คุณคินน์" สุ้มเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นพร่าเหมือนในอดีตที่ผ่านมาหลายปี หากแต่มันเรียบนิ่ง เยียบเย็น และคมกริบราวกับใบมีดที่อาบไว้ด้วยน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ เธอยืนขวางประตูห้องรับแขกของบ้านเช่าหลังเล็กเอาไว้ด้วยร่างที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ ทว่าแววตาคู่สวยกลับฉายประกายเด็ดเดี่ยวชนิดที่ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งอย่าง คินน์ อัครเดโช ไม่เคยได้เห็นมาก่อนในรอบห้าปี เงาร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีทาบทับลงมาจนเกือบมิดร่างบาง เขากวาดสายตาคมกริบสำรวจทุกตารางนิ้วของห้องรับแขกขนาดกะทัดรัดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งประหลาดใจ หงุดหงิด และเจ็บแปลบในอกเมื่อตระหนักว่า ตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่บนกองเงินกองทอง อดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งต้องมาดิ้นรนอยู่ในสถานที่คับแคบและเรียบง่ายเพียงนี้ "ริน... อย่าดื้อกับผมเลย" คินน์ขยับเข้าประชิด ร่างสูงใหญ่กดดันด้วยกลิ่นกายหรูหราคุ้นเคยที่เคยทำให้นางเอกสาวเคยวาบหวามและเจ็บปวดในคราเดียวกัน "เด็กคนนั้น... น้องลีโอ เป็นลูกของผม หน้าตา ท่าทาง รอยยิ้มแบบนั้น... คุณคิดว่าคุณจะซ่อนสายเลือดของอัครเดโชไว้ได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ?" "เลือดเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมรื้นหยาดน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง "วันที่คุณเซ็นใบหย่า และไล่ฉันออกจากบ้านพร้อมกับความว่างเปล่า คุณเคยจำได้ไหมคะว่าในท้องของฉันมีเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณอยู่? ตอนนั้น... คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงน่ารังเกียจที่หวังเกาะคุณกิน คุณบอกว่าเด็กคนนี้ถ้าเกิดมาก็คงเป็นได้แค่ภาระ! แล้ววันนี้คุณเอาสิทธิ์อะไรมาทวงถามความเป็นพ่อคะ, คุณคินน์?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่พุ่งเข้าทิ่มแทงหัวใจของคินน์จนชาหนึบ เขายอมรับว่าในอดีตเขาเคยโง่เง่าแค่ไหน เขาปล่อยให้ความเย่อหยิ่งและความระแวงทำลายครอบครัวด้วยมือของตัวเอง กว่าจะตระหนักได้ว่ารินรดาคือลมหายใจและบ้านหลังเดียวที่เขาต้องการ ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว แต่อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมถอยในเมื่อโชคลาภแห่งการไถ่บาปได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว "ผมยอมรับผิดในสิ่งที่เคยทำ... ผมมันเลวเอง, ริน" คินน์ก้าวล้ำเส้นเข้ามาในห้อง บังคับให้รินรดาก้าวถอยหลังทีละน้อยจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง ครู่หนึ่งที่ดวงตาคู่คมของชายหนุ่มฉายแววดุดันและหิวกระหายในสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่เขาเคยทิ้งขว้าง "แต่จำไว้... ต่อให้คุณจะเกลียดผมมากแค่ไหน ความจริงที่ว่าผมเป็นพ่อของลีโอมันก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง และผมจะไม่ยอมเดินออกไปจากบ้านหลังนี้โดยไม่ได้พาเลือดเนื้อเชื้อไขของผมกลับไปด้วย" "คุณหมายความว่ายังไง..." รินรดาหน้าซีดเผือด เธอกลัวเหลือเกินว่าท่าทีคุกคามในคราบความห่วงใยนี้จะสร้างความตื่นตระหนกให้กับลูกชายตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่ด้านใน "หมายความว่าผมจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วย... เพื่อทำหน้าที่พ่อที่บกพร่องตลอดห้าปีที่ผ่านมา" คินน์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นชายฉกรรจ์ที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำวาบหวามและแผลเป็นในอดีตให้กรีดซ้ำขึ้นมาพร้อมกัน "หรือถ้าคุณไม่ยอม... ผมก็ยินดีที่จะใช้กฎหมายและอำนาจทั้งหมดที่ผมมี พรากลูกไปจากอ้อมอกคุณ ให้มันรู้ไปว่าศาลจะเข้าข้างแม่ที่กีดกันพ่อไม่ให้พบลูก หรือพ่อที่พร้อมจะมอบโลกทั้งใบให้เขา!" "คุณมันคนสารเลว... คินน์!" มือเรียวเงื้อง่าขึ้นหมายจะตบใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกมือหนาคว้าจับเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ หากแต่หนักแน่นและไร้ทางหลีกหนี คินน์ดึงข้อมือเธอกระชับเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ร่างของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำด้วยความเร่าร้อนและสับสน สายตาสีเข้มมองสำรวจริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความโกรธของเธอด้วยประกายไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง แม้ในยามที่เธอเกลียดเขาฝังใจ รินรดากลับยิ่งทวีความเย้ายวนในสายตาของเขาเป็นทวีคูณ "จะด่าผมว่าอะไรก็ได้... ริน" คินน์กระซิบเสียงพร่าต่ำ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบแตะกลีบปากนุ่มของเธอ "แต่อย่าคิดจะหนีผมไปไหนอีกเด็ดขาด... เพราะต่อจากนี้ ผมจะทวงคืนทั้งตัวคุณและลูก กลับสู่อ้อมกอดของผมให้หมด" ในวินาทีที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นรำด้วยความหวาดกลัวและแรงปรารถนาที่เธอพยายามกด "คุณอาขา... แม่จ๋าตื่นหรือยังฮะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยห้าปีดังขึ้นจากโถงทางเดิน พร้อมกับร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนที่ขยี้ตาเดินออกมาจากห้องนอน รินรดาหน้าถอดสี รีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของคินน์ทันทีด้วยความตกใจ คินน์ชะงัก หันขวับไปมองตามเสียงนั้น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจก เด็กชายตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ มองผู้ชายแปลกหน้าตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ในบ้านด้วยความฉงนสนเท่ห์ ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่นั้นจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ คินน์ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นตรงหน้าเด็กน้อย พร้อมกับดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้น "ลีลูก... พ่ออยู่ตรงนี้แล้วครับ..." คินน์เอ่ยเสียงสั่นเครือ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัสแก้มเนียนของลูกชาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในบทนี้นะคะ