ของขวัญล้ำค่าที่ถูกปิดตาย

“ถ้าคุณแม่ยังไม่เลิกทำหน้าบึ้ง ลีโอจะฟ้องคุณตาแล้วนะคะว่าคุณแม่แอบกินน้ำตาตอนดึกๆ อีกแล้ว” ปลายนิ้วป้อมๆ ของเด็กชายวัยห้าขวบจิ้มลงบนแก้มของรินรดาเบาๆ เป็นการเตือน รอยยิ้มสดใสที่ประดับอยู่บนดวงหน้าจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบมาจากใครบางคนที่เธอพยายามลบเลือนออกจากความทรงจำทุกค่ำคืน แต่ช่างน่าขันเหลือเกินที่โชคชะตาช่างใจร้าย... ยิ่งเธียรพยายามวิ่งหนีเงาของคินน์ อัครเดโช มากเท่าไหร่ เงาลึกลับนั้นก็ยิ่งเติบโตและชัดเจนขึ้นผ่านลมหายใจของลูกชายในทุกๆ เช้า รินรดาลดกระดาษแผ่นเล็กในมือลง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก แม้ว่ากาลเวลาจะล่วงเลยมาจนถึงวันที่เธอสร้างอาณาจักรเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมาได้ด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาในเมืองชายทะเลอันเงียบสงบแห่งนี้ แต่รอยแผลเป็นจากอดีตก็ยังคงส่งเสียงกรีดร้องทุกครั้งที่เธอมองหน้าลูก ผลตรวจครรภ์สองขีดจางๆ เมื่อห้าปีก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ วันที่เธอรู้ว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ ท่ามกลางบรรยากาศบ้านหลังใหญ่ที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็ง คินน์ไม่เคยชายตาแลแม้แต่น้อยในวันที่เธอกลั้นใจเอ่ยปากบอกเขา เขากลับมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า พร้อมกับคำพูดที่เชือดเฉือนหัวใจยิ่งกว่าคมมีด *“เธอคิดจะใช้วิธีมารยาแบบนี้เพื่อรั้งฉันให้อยู่ในกรงนกของเธองั้นเหรอ รินรดา? เด็กคนนี้... ถ้าเกิดมาก็คงเป็นได้แค่โซ่ตรวนที่น่าสมเพชคนหนึ่งเท่านั้น”* คำพูดนั้น... เธอยังจำมันได้ขึ้นใจ ทุกหยดน้ำตาที่ไหลรินในคืนนั้นคือเชื้อเพลิงที่เผาผลาญความอ่อนแอในตัวรินรดาจนมอดไหม้ เหลือเพียงหญิงสาวผู้เด็ดเดี่ยวคนใหม่ ที่ตัดสินใจหันหลังให้กับความรักปลอมๆ และก้าวเดินออกมาจากชีวิตของเขาโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย แม้ว่าในตอนนั้น เธอจะต้องแบกท้องโตๆ ลำพังท่ามกลางพายุฝนในชีวิตก็ตาม “คุณแม่ไม่ได้ร้องไห้เสียหน่อยค่ะ แค่ฝุ่นมันเข้าตาต่างหากล่ะคนเก่ง” รินรดาฝืนยิ้มกลบเกลื่อน หยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาขอบตาถูกกะพริบไล่อย่างรวดเร็ว เธอดึงร่างเล็กป้อมเข้ามากอดไว้แนบอก สูดกลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติและพลังใจทั้งหมดกลับคืนมา “ไปแต่งตัวกันเถอะค่ะ วันนี้เราต้องไปเคลียร์ร้านหนังสือมือสองของเรานะ ไหนใครสัญญาว่าจะช่วยคุณแม่จัดชั้นหนังสือเด็กบ้างเอ่ย?” “ลีโอครับ! สัญญาณมืออาชีพต้องมาแล้ว!” เด็กชายชูนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวด้วยความกระตือรือร้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ รินรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ สายใยรักระหว่างเธอกับลูกชายคือเครื่องพิสูจน์ว่า การตัดสินใจหนีออกมาในวันนั้นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด ถึงแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะต้องเผชิญกับความเหนื่อยยากเพียงใด เธอก็ไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่มีเขาเข้ามาเติมเต็มส่วนที่แตกสลายในชีวิต ทว่า... ความสงบสุขที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาได้ด้วยหยดเลือดและหยาดน้ำตา กลับสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อภาพถ่ายใบหนึ่งจากสำนักข่าวออนไลน์ชื่อดังถูกส่งตรงเข้ามาในโทรศัพท์มือถือของเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ภาพของชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ยืนอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ใจกลางเมืองหลวง นิตยสารธุรกิจชื่อดังขึ้นพาดหัวตัวโตด้วยความชื่นชมในความสำเร็จระดับพันล้าน แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก... คือดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเด็ดขาดคู่นั้น คินน์ อัครเดโช... สามีเก่าผู้ไม่เคยชายตามองเธอ กำลังกวาดสายตาราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อ และเบื้องหลังข่าวประกาศการขยายธุรกิจครั้งใหญ่ของเขา คือการเดินทางมายังเมืองชายทะเลแห่งนี้เพื่อเจรจาซื้อที่ดินผืนใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านหนังสือเล็กๆ ของเธอเลยแม้แต่น้อย! “ไม่... มันบังเอิญเกินไป” รินรดากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดกลัวระคนโกรธเกรี้ยว ความทรงจำอันเจ็บปวดพรั่งพรูเข้ามาในสมองดั่งคลื่นพายุซัดสาด เขาไม่เคยต้องการลูก... เขาไม่เคยแม้แต่จะใยดีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง แล้วทำไมตอนนี้... เงาของเขากับกลับตามมารังควานเธอถึงที่นี่? “คุณแม่ครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ หน้าซีดจางเลย” น้องลีโอเอียงคอมองด้วยความสงบและเป็นห่วง มือเล็กๆ เอื้อมมาแตะที่แขนของเธอเบาๆ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทรวนั้น เธอย่อตัวลงสบตากลับลูกชายด้วยแววตาที่แน่วแน่และเด็ดเดี่ยวที่สุด แม้โลกใบนี้จะใจร้ายกับเธอสักแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากแก้วตาดวงใจดวงนี้ไปจากอกเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยลมหายใจหยดสุดท้ายก็ตาม “ไม่มีอะไรค่ะคนเก่ง... ไปกันเถอะค่ะ เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร้านของเรากัน” เธอจูงมือลูกชายก้าวเดินออกไปจากห้องพักด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผา โดยหารู้ไม่ว่า... ในขณะเดียวกันนั้น ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามถนน มีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟดำสนิท ดวงตาคมปลาบกวาดมองผ่านกระจกใสออกไปยังเบื้องนอก ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดนิ่งสนิทเมื่อกวาดผ่านร่างของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเดินจับมืออยู่กับหญิงสาวคุ้นตา คินน์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะช้าๆ เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาหวิว แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของเขาอย่างรุนแรง เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยห้าขวบคนนั้นหันมามองทางเขาพอดี... ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไร้ที่ติ... เหมือนส่องกระจกเงาไม่มีผิดเพี้ยน! มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและทรงอำนาจจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความดุดันดั่งนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะในกำมือ “รินรดา... เธอคิดจริงๆ งั้นเหรอ ว่าจะซ่อนลูกของฉันพ้นจากการตามล่าของฉันไปได้ตลอดชีวิต?” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เพลิงกุหลาบดำมา ณ ที่นี้นะคะ