“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ คินน์! คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวฉันแบบนี้อีกแล้ว!”
รินรดาสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงลงเพราะความรัก บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธเคือง ร่างสูงใหญ่ของคินน์ อัครเดโช ขวางทางออกของประตูห้องทำงานส่วนตัวในคฤหาสน์ที่เขาเพิ่งพาเธอกับลูกชายมาพักชั่วคราว หลังจากเหตุการณ์คนร้ายลอบดักทำร้ายเธอกับลีโอเมื่อตอนเย็น
คินน์ไม่ได้ยอมปล่อยตามคำสั่ง เขากลับก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอจำได้แม่นฝังใจยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเขา แต่มันไม่ได้ทำให้ใจของเธอสั่นไหวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป... มันมีเพียงความหวาดระแวงและรอยร้าวที่ยากจะประสาน
“ผมจะปล่อยคุณไปตายหรือไงริน?” เสียงเขาทุ้มต่ำ แหบพร่าด้วยอารมณ์ที่พยายามข่มไว้ “พวกมันไม่ได้แค่ขู่ แต่มันต้องการชีวิตคุณ ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณกับลีโอจะเอาตัวรอดได้ยังไงในโลกที่เน่าเฟะแบบนี้”
“คนพรรค์นั้นน่ะเหรอที่บอกว่าจะปกป้องฉัน!” รินรดาแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น มือบางผลักอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาอย่างแรง “คุณทำลายครอบครัวเราพังพินาศมาครั้งหนึ่งแล้ว คินน์ ความเย็นชาของคุณ ความหยิ่งยโสของคุณ มันทำให้ฉันตายทั้งเป็นมาห้าปี! แล้ววันนี้คุณจะมาสวมบทพระเอกผู้เสียสละงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี!”
คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงบนหัวใจที่หยาบกระด้างของเขา คินน์ชะงักไป ดวงตาคมกริบของเขาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เขาไม่เถียง เขาไม่มีสิทธิ์จะเถียง เพราะเขารู้ดีว่าทุกคำพูดของเธอนั้นคือความจริงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ
เขาคว้าไหล่บางไว้แน่นแล้วดันเธอกระแทกกับบานประตูไม้โอ๊คอย่างเบามือแต่หนักแน่นในจุดประสงค์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน “ผมรู้ว่าผมเป็นไอ้โบ้ที่เลวที่สุดในสายตาคุณ... แต่ริน ฟังผมนะ ถ้าคืนนี้ผมต้องเป็นคนชั่วเพื่อให้คุณกับลีโอปลอดภัย ผมก็ยอม ผมจะแก้ตัวทุกอย่างที่เคยทำพลาดไป ขอแค่คุณอย่าผลักไสผมออกไปจากชีวิตในตอนที่ชีวิตคุณกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย!”
“คุณไม่มีค่าพอที่จะได้รับโอกาสนั้นอีกแล้ว” รินรดากระซิบ น้ำตาเม็ดใสคลอหน่วยตาแต่เธอกลั้นมันไว้จนสุดชีวิต “ความรักของฉันมันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าลูกด้วยซ้ำ”
คินน์ชะงักงัน คำพูดของเธอเป็นดั่งโซ่ตรวนที่รัดรึงหัวใจเขาไว้ เขาไม่รอให้เธอได้ต่อว่าต่อขานไปมากกว่านี้ ริมฝีปากหยักได้รูปก็ฉกวูบลงมาปิดปากอิ่มของเธอทันที ไม่ใช่การจูบเพื่อเรียกร้องความรัก แต่เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความสำนึกผิด และแรงปรารถนาที่เขากดทับไว้มาตลอดหลายปี
รินรดาเบิกตากว้าง เธอพยายามขัดขืน ดันอกเขาออก แต่คินน์กลับโอบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนร่างของทั้งสองแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปในโพรงปากหวานเพื่อตักตวงความหอมหวานที่เขาเฝ้าถวิลหา ความเงียบในห้องทำงานถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงประท้วงที่ค่อยๆ แผ่วลงตามแรงอารมณ์ที่ถูกกระตุ้น
เขาไม่เพียงแค่จูบ แต่มือหนายังเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าสัมผัสสวาทที่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายังคงไวต่อสัมผัสของเขา ร่างกายของเธอมันทรยศหัวใจตัวเอง มันตอบสนองต่อทุกสัมผัสของสามีเก่าผู้ใจร้ายคนนี้อย่างรุนแรง
คินน์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากยังคงจรดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มของเธอ “ถึงคุณจะเกลียดผม... แต่ร่างกายคุณไม่เคยโกหกผมเลยริน...”
เขากำลังจะทำมากกว่านั้น หากทว่า... เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้ตั้งใจ
“แม่ครับ! ผม... เอ๊ะ?”
น้องลีโอในชุดนอนลายการ์ตูนยืนตาค้างอยู่ที่หน้าประตู เด็กน้อยมองเห็นพ่อกับแม่ที่อยู่ในท่าทางกึ่งกอดกึ่งเกาะเกี่ยวกัน ดวงตากลมโตของเด็กชายจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อสลับกับแม่ด้วยความสงสัย ก่อนที่สายตาใสซื่อจะหยุดลงที่มือของคินน์ที่ยังคงโอบเอวของรินรดาไว้อย่างไม่ยอมปล่อย
คินน์รีบผละออกจากรินรดาด้วยความตกใจ ใบหน้าเรียบเฉยของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นความลนลานอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน แต่ขณะที่เขากำลังจะก้าวไปหาลูกชาย ร่างเล็กของเด็กชายก็ก้มลงเก็บของบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นใกล้ๆ กับตำแหน่งที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่
มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่คินน์ทำหล่นไว้ตอนที่รีบเข้ามาคว้าตัวรินรดา
“คุณพ่อครับ... อันนี้ของใครเหรอครับ? ทำไมในนี้มีรูปผมกับคุณแม่ แล้วก็มีกระดาษเขียนว่า... ผลตรวจดีเอ็นเอ?”
รินรดาหน้าถอดสี ทันทีที่คำว่า 'ผลตรวจดีเอ็นเอ' หลุดออกจากปากลูกชาย ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหันไปมองคินน์ที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่เธอตั้งใจจะฝังไว้ตลอดกาลกำลังจะถูกเปิดโปงต่อหน้าลูกชายที่ยังไม่ประสีประสา
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ
เพลิงกุหลาบดำ
เพลิงสวาททาสเสน่หา•ตอนที่ 16
เมื่อพ่อโบ้ขอแก้ตัว
ผลงานโดย เพลิงกุหลาบดำ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เพลิงกุหลาบดำ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เพลิงสวาททาสเสน่หา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!