แผนปั่นหัวจากคนใกล้ตัว

กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ร้อนกรุ่นยังไม่ทันจางหายจากปลายนิ้ว รินรดา—ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ขับเน้นความสง่างามและความเด็ดเดี่ยว—ก็ต้องวางแฟ้มเอกสารในมือกระแทกกับโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชาขณะกวาดสายตามองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นระรัวด้วยข้อความข่มขู่ไม่หยุดหย่อน เกมการค้าระหว่างกลุ่มบริษัทอัครเดโชกับคู่แข่งรายสำคัญกำลังเดือดระอุราวกับลาวาใต้พิภพ และพวกมันเลือกวิธีที่ต่ำช้าที่สุดในการตัดขาคินน์... ด้วยการพุ่งเป้ามาที่ "จุดอ่อน" เดียวที่ผู้ชายเย่อหยิ่งคนนั้นพยายามปกป้องด้วยชีวิต *“ระวังตัวไว้ให้ดี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว... ลูกชายตัวน้อยของคุณ น่ารักน่าเอ็นดูไม่เบาเลยนี่”* ภาพถ่ายระยะประชิดของน้องลีโอ ขณะกำลังยืนเลือกซื้อไอศกรีมหน้าโรงเรียนกับพี่เลี้ยง ถูกส่งตรงเข้ามาพร้อมเบอร์แปลกปลอม หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ ร่างกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความเดือดดาลที่ใครบังaชาญกล้าแตะต้องดวงใจของเธอ รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ พวกมันคิดว่าเธอคือผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมเมื่อห้าปีก่อน คนที่ยอมก้มหัวให้ความเย็นชาและคำดูถูกของคินน์อย่างน่าสมเพชงั้นหรือ? คิดผิดเสียแล้ว... ถ้ารินรดานี้ต้องลุกขึ้นมาเป็นแม่มดเพื่อปกป้องลูก เธอพร้อมจะเผาเรือนศัตรูให้เป็นจุล ในขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง คินน์ อัครเดโช กำลังนั่งกุมขมับด้วยความเครียดจัด เอกสารสัญญาโครงการพันล้านถูกยกเลิกกะทันหัน หุ้นในตลาดร่วงกวาดล้างความมั่งคั่งชั่วข้ามคืน และที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ บอดี้าร์ดของเขารายงานว่า มีกลุ่มคนแปลกหน้าพยายามสะกดรอยตามรินรดาและน้องลีโอ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดห้าปีกลับมาทุบซ้ำเติมอย่างไร้ความปรานี เขารู้ดีว่านี่คือศัตรูทางธุรกิจที่ต้องการบีบให้เขาจนมุมผ่านผู้หญิงที่เขายังคงรักและโหยหาจนแทบคลั่ง แม้ว่าเธอจะผลักไสเขาอย่างเยียบเย็นมาตลอดก็ตาม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ร่างสูงสง่าจะก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต รินรดายืนอยู่ตรงนั้น... ณ ใจกลางห้องทำงานส่วนตัวของเขา ดวงตาทั้งคู่แข็งกร้าวราวกับก้อนน้ำแข็งที่ห่อหุ้มเปลวเพลิง "คุณกล้าดียังไงถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น, คินน์!" น้ำเสียงของเธอทรงพลังและเฉียบคมดั่งใบมีดเคลือบน้ำผึ้ง คินน์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกราบมองอดีตภรรยาด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวดลึกๆ เมื่อเห็นร่องรอยความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของเธอ "ริน... คุณรู้เรื่องแล้ว..." "อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้น!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายหอมหวานเย้ายวนที่คุ้นเคยโชยเข้าแตะนาสิก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้อยากดึงเธอเข้ามากอดรัดเพื่อปกป้องจากโลกอันโหดร้าย "ศัตรูของคุณกำลังเล่นงานลูกของฉัน ถ้าลีโอเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ฉันนี่แหละจะลากคุณลงนรกไป1กับฉันด้วย!" คินน์เอื้อมมือหมายจะควบรวมร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปลอบโยนและยืนยันคำสาบาน แต่รินรดากลับตวัดฝ่ามือฟาดลงบนแก้วสากของเขาอย่างแรง! *เพียะ!* เสียงตบก้องกังไปทั่วห้อง แก้วหน้าคมหันไปตามแรงปะทะ รอยแดงปรากฏชัดเจนบนผิวเนื้อ แต่คินน์ไม่แม้แต่จะขยับหนี เขากลับคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ดึงรั้งเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างไม่ยอมแพ้ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากัน ความโกรธ ความเกลียดชัง และความปรารถนาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานระเบิดออกในเสี้ยววินาที "ปล่อยฉันนะ, คินน์!" เธอตวาดเสียงสั่น พยายามดิ้นรนออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น แขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก "ผมไม่ปล่อย..." คินน์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้าวราน ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด "ต่อให้คุณจะเกลียดผมจนอยากฆ่าให้ตาย... ผมก็ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณกับลูกเด็ดขาด ริน... เชื่อใจผมอีกสักครั้งเถอะนะ" รสจูบที่ไม่ได้ตั้งตัวพุ่งเข้าจู่โจมอย่างไร้ความปรานี คินน์ประกบเรียวปากลงบนกลีบปากนุ่มที่สั่นระริก บดขยี้ด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่สะสมมาแรมปี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองตื้อAร with ความโกรธ แต่ร่างกายกลับทรยศความตั้งใจ เมื่อความอบอุ่นและสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าเปลวไฟสวาทที่เคยเผาผลาญทั้งคู่ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือบางที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้น เรียวลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วง สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สร้างความปั่นป่วนจนแทบยืนไม่อยู่ เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้แรงต้าน มือหนาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยให้รับจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่โหมกระหน่ำอย่างไร้การควบคุม คินน์ซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยแดงกุרаш เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางวิกฤตที่กำลังคุกคาม ทว่า... ในวินาทีที่อารมณ์รักและแรงปรารถนากำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศอันเร่าร้อน รินรดาสดุ้งสุดตัว เธอใช้พละกำลังทั้งหมดผลักอกกว้างของเขาออกอย่างแรง หอบหายใจโยนตัวลงยืนบนพื้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สวาทและหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ตัวเองเคลิบเคลิ้มไปกับอดีสามีใจร้ายอีกครั้ง คินน์จ้องมองเธอด้วยสายตาเว้าวอนและเปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาร้อนแรง เขากำลังจะก้าวเข้าไปหาเธอเพื่อสานต่อความสัมพันธ์ที่ขาดตอน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของรินรดาที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมข้อความภาพใหม่ล่าสุดจากเบอร์ปริศนาที่ส่งตรงเข้ามา ภาพถ่ายใบหน้าของน้องลีโอล่าสุด... ที่ถูกถ่ายจากภายในบ้านพักของเธอเอง พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของคินน์และรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน: *"เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนคุณเสียจริง... คุณอัครเดโช อยากได้เขากลับไปแบบมีลมหายใจหรือใส่โลงล่ะ?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ