ความลับที่แตกสลาย

"ถ้าคุณต้องการจะคุยเรื่องนี้ ผมแนะนำให้เราไปคุยกันข้างนอก ไม่ใช่ที่นี่... ไม่ใช่ต่อหน้าลูก" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยืนขวางกั้นระหว่างร่างสูงใหญ่ของคินน์กับประตูห้องนอนที่เพิ่งปิดลง มือเรียวบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามรักษาความเยือกเย็นท่ามกลางพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัว คินน์ไม่ได้ขยับเขยื้อน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขายังคงจดจ้องไปที่กรอบรูปบนโต๊ะทำงานของรินรดา ซึ่งวางอยู่ข้างๆ อัลบั้มภาพถ่ายวัยเด็กของลีโอ ภาพถ่ายใบนั้นคือใบเสร็จการตรวจเลือดและหลักฐานยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่เขาสั่งให้คนสนิทไปสืบจนได้มา ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังหัวใจของเขากำลังแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ "ลูก..." คินน์ทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำวูบไหวด้วยความรู้สึกที่เขาเองยังนิยามไม่ถูก มันทั้งโกรธแค้นที่ถูกปิดบัง ทั้งเจ็บปวดที่สูญเสียโอกาสในการเฝ้ามองเด็กคนหนึ่งเติบโตขึ้นมา "เธอคิดจะเก็บความลับนี้ไปถึงเมื่อไหร่รินรดา? ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน... เหมือนเด็กคนนี้ไม่มีพ่อ!" "เขาไม่เคยต้องการพ่อที่มองเขาเป็นเพียงความผิดพลาดอย่างคุณหรอกค่ะ" รินรดาแค่นยิ้ม สมองของเธอหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้องลูกชาย "คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรในตอนนี้ ในวันที่ฉันสร้างโลกของเขาขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดของตัวเอง" "ผมคือพ่อ!" คินน์ตวาดลั่น แม้จะพยายามลดระดับเสียงลง แต่ความกดดันในน้ำเสียงนั้นทำเอาอากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นมาทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไอความร้อนจากร่างกายของชายผู้เป็นอดีตสามี "และสิทธิ์นั้น... ไม่มีใครพรากไปจากผมได้" ทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูห้องก็หมุนแผ่วเบา ร่างเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนยืนงัวเงียอยู่ตรงทางเข้า ลีโอขยี้ตาพลางมองผู้ใหญ่สองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยบรรยากาศที่ไม่น่าไว้วางใจ "หม่ามี้ครับ... ทำไมคุณลุงคินน์ถึงเสียงดังล่ะครับ?" ร่างของรินรดาชาวาบ เธอรีบหันไปหาลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่ทว่าคินน์กลับไวกว่า เขาเบนสายตาไปที่เด็กน้อยที่กำลังเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้ ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความจริงที่เด่นชัดขึ้นในทุกวินาที ดวงตาคู่นั้น... จมูกนั่น... ทุกอย่างคือภาพสะท้อนของเขาในวัยเยาว์ คินน์นั่งคุกเข่าลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กชาย ลมหายใจของเขาขาดห้วง มือหนาที่เคยใช้จับปากกาเซ็นเช็คธุรกิจนับพันล้านสั่นเทาขณะยื่นไปสัมผัสแก้มใสของลีโอ "ลีโอ..." คินน์เรียกชื่อลูกชายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่ากว่าครั้งไหนๆ "เรียกผมว่า... พ่อสิ" "พ่อ?" ลีโอเอียงคอด้วยความฉงน พลางหันไปมองรินรดาที่ยืนน้ำตาคลออยู่ข้างหลัง "แต่หม่ามี้บอกว่าพ่อของลีโอเป็นนางฟ้าไปอยู่บนสวรรค์แล้วนี่ครับ..." หัวใจของคินน์ราวกับถูกกรีดด้วยมีดนับพันเล่ม คำพูดนั้นคือตราบาปที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง... ความเย็นชาที่เขามอบให้รินรดาในอดีต คือกรงขังที่ทำลายครอบครัวของตัวเองให้พังทลายลง รินรดาทรุดตัวลงนั่งข้างลูกชาย มือสั่นเทาโอบกอดร่างเล็กไว้แน่น เธอหันไปมองคินน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวดลึกสุดหัวใจ "เห็นไหมคะคินน์... นี่คือสิ่งที่คุณทำลายไปตลอดกาล" เธอเอ่ยเสียงสะอื้น "คุณไม่ได้แค่เสียเมียไป แต่คุณกำลังเสียโอกาสที่จะเป็นพ่อคนไปตลอดกาล เพราะความเห็นแก่ตัวของคุณเอง!" คินน์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่พังทลาย เขาพยายามจะคว้ามือของรินรดามาไว้ แต่เธอกลับถอยหนีราวกับเขาเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจ ทันใดนั้น ลีโอที่เพิ่งเริ่มเข้าใจสถานการณ์กลับเดินเข้าไปหยิบกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู เป็นภาพที่คินน์เคยถ่ายไว้ในวันแต่งงานที่เขากลับทำลายทิ้งไปครึ่งหนึ่งเหลือเพียงรอยยิ้มของรินรดา เด็กน้อยมองภาพนั้นสลับกับใบหน้าของคินน์ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของทั้งคู่หยุดหมุน "คุณลุง... คือคนที่ทิ้งเราไปใช่ไหมครับ?" รินรดาเบิกตากว้าง คินน์แทบหยุดหายใจ ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องนั้นช่างยาวนานและทรมานราวกับเข็มนาฬิกาที่หยุดเดิน "รินรดา... บอกลูกไปว่าผมไม่ได้ทิ้ง..." คินน์พยายามจะเอ่ยแก้ตัว ทว่ารินรดากลับลุกขึ้นยืนแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ถ้าคุณอยากได้ลูกคืน คุณก็ต้องผ่านศพฉันไปก่อน เพราะต่อให้คุณจะรู้ความจริงตอนนี้ แต่สำหรับเขา... คุณก็เป็นเพียงแค่ 'คนแปลกหน้า' ที่ทำให้หม่ามี้ร้องไห้เท่านั้นแหละค่ะ" เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ แต่ทว่าเสียงประโยคนั้นกลับดังก้องในหัวของคินน์ราวกับเสียงฟ้าผ่า เขามองตามร่างของผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไปอย่างไม่ใยดี ในวินาทีนั้นเอง เขาก็เห็นบางอย่างที่รินรดาทำหล่นไว้บนพื้น... มันคือผลตรวจ DNA ที่เพิ่งได้รับมาเมื่อตอนหัวค่ำ กระดาษใบนั้นไม่ได้บอกแค่ว่าเขาเป็นพ่อ แต่มันยังระบุ 'อาการป่วย' ที่ซ่อนอยู่ของลีโอ ซึ่งเป็นความลับที่รินรดาไม่เคยปริปากบอกใคร... และอาการนั้น อาจกำลังจะพรากลูกชายไปจากเขา ก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้เป็นพ่อคนจริงๆ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ เพลิงกุหลาบดำ