วันที่ฟ้าถล่ม

“ซองเอกสารนี่... มันมาอยู่ที่ห้องทำงานผมได้ยังไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคินน์สั่นพร่า เขาไม่ได้หันไปมองเลขาส่วนตัวที่ยืนตัวลีบอยู่หน้าประตู แต่สายตาคมกริบกลับตรึงแน่นอยู่กับแผ่นกระดาษในมือ ผลตรวจที่เขาสั่งการอย่างลับที่สุด เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยที่เกาะกินใจมานานหลายเดือน ความจริงที่เขาเคยพยายามปัดตกไปว่ามันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ‘โอกาสความเป็นไปได้ทางพันธุกรรมคือ 99.99 เปอร์เซ็นต์’ ตัวอักษรเหล่านั้นดูราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงบนหัวใจของเขา คินน์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง มือที่เคยจับปากกาเซ็นสัญญามูลค่าพันล้านสั่นเทาจนต้องกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ภาพของเด็กน้อยที่มักจะส่งยิ้มสดใสให้เขาในร้านกาแฟประจำ หรือดวงตากลมโตคู่นั้นที่มองเขากลับมาด้วยความใสซื่อ... ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือกระจกเงาที่สะท้อนตัวเขาเองในวัยเด็กออกมาอย่างชัดเจนที่สุด “คุณคินน์คะ... มีแขกต้องการพบค่ะ” เลขาสาวเอ่ยเสียงเบาหวิว “บอกให้ทุกคนออกไปให้หมด! ผมไม่อยากพบใครทั้งนั้น!” คินน์ตวาดลั่น ห้องทำงานที่เคยเงียบสงัดกลับกลายเป็นกรงขังความรู้สึกผิดที่เขากำลังเผชิญ ลีโอ... เด็กชายที่เขาเคยผลักไส เคยเย็นชาใส่ และเคยมองว่าเป็นเพียง ‘เด็กที่ไหนไม่รู้’ ของรินรดา ที่แท้แล้วคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาทอดทิ้งไปพร้อมกับแม่ของเขาตั้งแต่วันที่เซ็นใบหย่า ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของสวนสาธารณะใกล้กับออฟฟิศ รินรดากำลังนั่งเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้ลีโอด้วยความทะนุถนอม ความรักที่เธอมีต่อลูกชายคนนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อเลี้ยงชีวิตเธอมาตลอดห้าปีหลังจากวันฟ้าถล่มในอดีต วันที่เธอต้องหอบความช้ำใจหนีออกมาพร้อมกับชีวิตเล็กๆ ในครรภ์ “แม่รินครับ วันนี้ลีโอเห็นคุณลุงคนนั้นอีกแล้วครับ” เด็กน้อยเอ่ยพร้อมชี้มือไปทางตึกสูงตระหง่านใจกลางเมือง “คุณลุงดูเศร้าจังเลยนะครับ ลีโออยากเอาขนมปังไปแบ่งให้เขาจัง” รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบ เธอรีบดึงตัวลูกชายเข้ามากอดไว้แน่น ราวกับกลัวว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้จะถูกกระชากออกไป “ลีโอคะ... เราไม่ไปยุ่งกับคนแปลกหน้านะคะลูก คนบางคน... เขามีโลกของเขาที่ดูเย็นชาเกินกว่าเราจะเข้าไปแทรกแซงได้” เธอไม่รู้เลยว่า ในห้องทำงานที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ผู้ชายคนนั้นกำลังเผชิญกับ ‘พายุ’ ที่โหมกระหน่ำในใจ คินน์ลุกขึ้นยืนพลางคว้าเสื้อสูทมาสวมอย่างเร่งรีบ เขาต้องไปหาเธอ... ต้องไปถามความจริงต่อหน้าต่อตา ว่าทำไมเธอถึงใจร้ายกับเขาได้ถึงเพียงนี้ เขาขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย แต่สัญชาตญาณกลับนำพาเขามาที่สวนสาธารณะแห่งเดิมที่เขาแอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างบางที่กำลังหยอกล้อกับเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานานหลายปี รอยยิ้มนั้นงดงามจนเขาแทบหยุดหายใจ แต่พอมองไปยังเด็กน้อยที่นั่งหัวเราะร่า... เขาก็แทบจะล้มทั้งยืน ความรัก ความอบอุ่น และความผูกพันที่แม่ลูกคู่นี้มีให้กัน มันคือสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับ และไม่เคยหยิบยื่นให้ใครเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา คินน์ก้าวลงจากรถ ความเย็นชาที่เคยสวมใส่เป็นเกราะกำบังแตกสลายไม่มีชิ้นดี เขาเดินตรงเข้าไปหาทั้งสองคน รินรดาเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของอดีตสามี ดวงตาของเธอไหววูบไปชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นชาดั่งน้ำแข็ง “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ คุณคินน์” เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงปะทะที่ทำให้คนฟังจุกไปถึงอก คินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าลีโอ มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหาเด็กน้อยที่ขยับตัวเข้ามาหลบหลังผู้เป็นแม่ “นี่... คือลูกของเธอใช่ไหม ริน” “คุณไม่มีสิทธิ์มาถามเรื่องนี้กับฉัน” รินรดาตวาดเสียงสั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับบังร่างลูกชายไว้มิด “ลีโอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตที่น่ารังเกียจของคุณ ออกไปจากชีวิตเราเดี๋ยวนี้!” “ผมตรวจ DNA แล้ว ริน...” คินน์พูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาหยุดหมุน ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้างอย่างน่าประหลาด มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ในจังหวะที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังคินน์ พร้อมกับเสียงที่เยือกเย็นและคุ้นเคยเป็นอย่างดี “พี่คินน์คะ... ความลับที่พี่พยายามปิดบังน่ะ มันไม่ได้มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวนะคะ” คินน์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... และในมือของเธอคนนั้น มีซองเอกสารอีกฉบับที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดลูกใหม่ที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้พินาศลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ