บททดสอบรักแท้

“ถ้าคุณคิดว่าเศษกระดาษพวกนี้จะทำให้ฉันเดินกลับไปหาคุณเหมือนสุนัขที่รอคอยเจ้าของ... คุณก็ประเมินค่ารินรดาต่ำเกินไปแล้วค่ะ คินน์” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของรินรดาทำให้บรรยากาศในห้องรับรองของโรงแรมหรูดูหนาวเหน็บลงถนัดตา เธอโยนแท็บเล็ตที่แสดงเอกสารการโอนหุ้นทั้งหมดลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบดัง ‘กริ๊ก’ นั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างดีเยี่ยม คินน์ อัครเดโช ชะงักงัน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่เคยหยิ่งผยองมองเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยปรามาสว่าอ่อนแอ รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาทุกอย่าง เธอสง่างาม เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยรังสีแห่งความมั่นใจที่แม้แต่เขายังต้องหวั่นเกรง “ริน... ผมไม่ได้ต้องการหุ้นพวกนั้น ผมต้องการแค่คุณกับลีโอ” คินน์เอ่ยเสียงแหบพร่า ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ แต่รินรดาถอยห่างอย่างรักษาระยะห่างที่ชัดเจน “งั้นพิสูจน์สิคะ” เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความท้าทาย “ถ้าคุณต้องการเราจริงๆ ก็ทิ้งทุกอย่างสิคะ ทิ้งตำแหน่งซีอีโอ ทิ้งสมบัติมหาศาล ทิ้งชื่อเสียงอัครเดโชที่คุณหวงแหนนักหนา แล้วมาเริ่มนับหนึ่งใหม่กับฉัน... ด้วยมือเปล่าๆ ของคุณ ถ้าคุณทำได้ ฉันถึงจะยอมพิจารณา ‘ตำแหน่งเดิม’ ในชีวิตฉันให้คุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดสำหรับชายผู้ไม่เคยรู้จักคำว่า ‘ไม่มี’ คินน์นิ่งไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาสีเข้มสั่นไหวด้วยพายุอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก “คุณกำลังจะบอกให้ผมทิ้งชีวิตตัวเอง เพื่อพิสูจน์ว่ารักคุณงั้นเหรอ?” เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้าวราน “เปล่าค่ะ... ฉันแค่จะพิสูจน์ว่า ในวันที่คุณไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวและหัวใจ คุณจะยังสามารถเป็นผู้ชายที่ปกป้องฉันและลูกได้จริง หรือเป็นแค่คนขี้ขลาดที่ทำได้เพียงใช้อำนาจเงินกดขี่เหมือนที่ผ่านๆ มา” รินรดาแค่นหัวเราะ “ถ้าทำไม่ได้ ก็กรุณาถอยไปค่ะ เพราะพื้นที่ข้างกายฉันตอนนี้... มีไว้สำหรับคนที่พร้อมจะตายแทนฉันได้เท่านั้น ไม่ใช่คนที่พร้อมจะเอาเงินฟาดหัวเพื่อแก้ปัญหา” รินรดาหมุนตัวเตรียมเดินจากไป ทว่าคินน์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ หากแต่หนักแน่นไปด้วยความปรารถนาที่พรั่งพรู เขาดึงเธอกลับมาปะทะกับแผงอกกว้าง ความใกล้ชิดที่ไม่ได้เกิดขึ้นมาเนิ่นนานทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด “ริน... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อได้คุณคืนมา” คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดแก้มใส กลิ่นหอมจางๆ จากกายเธอปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับมาตลอดหลายปี “เพราะตั้งแต่คุณจากไป ชีวิตผมมันก็เหมือนศพที่ไร้วิญญาณ เงินทองพวกนั้น... มันไม่มีความหมายเลยสักนิด ถ้าคนที่จะมาใช้มันร่วมกับผมไม่ใช่คุณ” มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบาง รั้งเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง รินรดาใจสั่นไหวกับสัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นอายกายผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าของทุกตารางนิ้วบนร่างเธอคุกคามสติสัมปชัญญะจนพรั่งพรู เธอพยายามจะผลักไส ทว่าความหวนหาที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ กลับกลายเป็นหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงใจตนเอง “อย่าทำแบบนี้... คินน์ เราจบกันแล้ว” เธอเสียงสั่น “ยังไม่จบ... สำหรับผม มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก” คินน์ฉวยโอกาสประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบแห่งการเว้าวอนและหวงแหน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานที่เขาโหยหามาตลอดหลายปี รินรดาเผลอไผลไปกับสัมผัสที่คุ้นชิน มือของเธอที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นเกาะกุมแผ่นหลังกว้างโดยไม่รู้ตัว รสจูบที่ปนเปไปด้วยความขมขื่นของอดีตและความปรารถนาที่ร้อนแรงทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้น คินน์อุ้มเธอขึ้นแนบกายก่อนจะพาไปที่เตียงกว้าง ร่างของรินรดาถูกวางลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม เขาตามขึ้นมาทาบทับ กักขังเธอไว้ภายใต้พันธนาการแห่งร่างกาย “รักผมเถอะนะริน... ให้โอกาสผมได้แก้ตัวอีกสักครั้ง แล้วคุณจะเห็นว่าผมยอมเสียสละทุกอย่างได้จริงๆ เพื่อคุณและลูก” เขากระซิบชิดใบหู ก่อนจะพรหมจูบไปตามซอกคอขาวระหง ความเปียกชื้นและปลายลิ้นที่ลากผ่านผิวเนื้ออ่อนไหวทำให้รินรดาครางกระเส่าในลำคอ สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถูกพายุอารมณ์พัดพาไปจนหมดสิ้น เธอยอมจำนนต่อสัมผัสของเขา... ยอมจำนนต่อความโหยหาที่ลึกซึ้งจนยากจะต้านทาน ทว่า ในจังหวะที่ไฟพิศวาสกำลังแผดเผาจนถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูห้องรับรองก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยที่ทำให้โลกของทั้งคู่หยุดหมุนลงทันที “หม่ามี้ครับ! ลีโอทำหุ่นยนต์ตัวโปรดพัง... คุณป๊าครับ! คุณป๊าอยู่ข้างในนั้นใช่ไหมครับ ลีโออยากให้คุณป๊าช่วยซ่อมให้หน่อย!” รินรดาเบิกตากว้าง ผลักอกคินน์ออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดเมื่อตระหนักได้ว่า ‘ลูกชาย’ ที่เธอพยายามปกป้องกำลังยืนอยู่หน้าประตู และคำเรียก ‘คุณป๊า’ นั้น... มันคือระเบิดเวลาที่เธอไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกมาจากปากของลูกชายในเวลานี้ คินน์นิ่งงันไปดั่งถูกสาป นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ยังคงโอบรัดเอวเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ “คุณป๊า... อย่างนั้นเหรอริน?” คินน์หันมามองใบหน้าหญิงสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่คาดไม่ถึง “ลีโอ... เรียกผมว่าป๊าตั้งแต่มื่อไหร่กัน?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านหยดน้ำตาและกองไฟไปกับ ‘เพลิงกุหลาบดำ’ นะคะ