ความห่างไกลที่ทำให้เห็นค่า

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราตระקูลอัครเดโชในยามวิกาล ไม่เคยน่ากลัวเท่าค่ำคืนนี้... คินน์นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีราคาแพงลิบลิ่ว ทว่าเอกสารนับร้อยหน้าตรงหน้ากลับไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เมื่อในหัวสมองของเขาถูกครอบงำด้วยภาพดวงตาคู่สวยที่เคยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตา แต่บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งเงาของเขาอยู่ในนั้น นิ้วแกร่งกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว... สี่ปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่าการไม่มีรินรดาอยู่ร่วมชายคาคืออิสรภาพ คือความโล่งเบาที่เขาโหยหาจากการถูกบังคับให้แต่งงาน แต่ในวินาทีที่ความจริงกระแทกใส่หน้า ว่าโลกทั้งใบที่เขาภาคภูมิใจเป็นเพียงปราสาททรายกลวงๆ ที่จะพังทลายลงเมื่อไรก็ได้หากไม่มีเธอยืนอยู่เคียงข้าง มันคือความทรมานที่คมกริบยิ่งกว่าการถูกใบมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ เสียอีก "คุณมันโง่... คินน์ อัครเดโช" เขาพึมพำกับความว่างเปล่า หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจและสำนึกผิดไหลรินผ่านสันจมูกโด่งเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ผู้ชายที่กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของประเทศอย่างเขา กลับต้องมานั่งทรมานเจียนตายเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งด้วยความหยิ่งผยอง เสียงกริ่งหน้าประตูเพนต์เฮาส์ดังขึ้นทำลายความเงียบ คินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นด้วยฝีเท้าหนักหน่วง เขาคิดว่าเป็นเลขาฯ หรือคนรับใช้ที่นำเอกสารมาส่ง แต่เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างสูงกลับชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก รินรดายืนอยู่ตรงนั้น... ภายใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่น เธอดูลึกล้ำและทรงพลังขึ้นกว่าวันเก่า ร่างระหงสวมชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทขับผิวเนียนละเอียดให้โดดเด่น เส้นผมสีดำขลับปล่อยสยายเคลียไหล่ระหง ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของเขาไว้คือแววตาคู่คมที่นิ่งสนิท ไร้ความหวาดกลัว ไร้ความออดอ้อน และไร้ซึ่งเยื่อใยแบบที่เคยเป็น "คุณ..." เสียงของคินน์แหบพร่า หัวใจที่เคยด้านชากลับกระชากกระชั้นเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก "ริน... คุณมาที่นี่ทำไมดึกดื่นแบบนี้?" รินรดายกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด เธอก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับเสือสาวที่เดินเข้าถ้ำราชสีห์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ถ้าฉันไม่มา คุณก็คงจะนั่งกอดความมั่นใจโง่ๆ ของตัวเองไปจนตายใช่ไหมคะ คินน์" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอกวาดสายตามองรอบห้องที่ยังคงเต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด "ฉันแค่เบื่อที่จะต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ จากสายตาบ้าๆ ของคนที่ส่งคนตามสะกดรอยตามฉันกับลูก" คำว่า 'กับลูก' พุ่งชนเข้ากลางหน้าอกของคินน์อย่างจัง เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความร้อนรน มือใหญ่เอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวไว้ แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวานเอاتขึ้นเฉียบขาด พร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "คุณไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว คินน์" "ริน... ผมขอโทษ" คำขอโทษที่เขาไม่เคยเอ่ยปากให้ใครตลอดชีวิต พั่งพรูออกมาจากริมฝีปากหนาอย่างน่าสมเพช คินน์ก้าวตามและรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดโดยไม่สนว่าเธอจะขัดขืน แรงต้านทานจากสองมือเล็กที่ทุบตีลงมาบนอกแกร่งไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเท่ากับความจริงที่ว่า เขากำลังจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล "ปล่อยผมไม่ได้... ริน ได้โปรด อย่าทิ้งผมไป ผมอยู่ไม่ได้... ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีคุณ" น้ำเสียงที่สั่นเครือและหยาดน้ำตาที่รินไหลจากดวงตาคมเข้มของผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองที่สุดในโลก ทำให้รินรดาสะท้านในอก วินาทีหนึ่ง ความทรงจำอันแสนร้าวราน ภาพวันที่เธอต้องอุ้มท้องโตๆ ร้องไห้ลำพัง ลอยวนกลับมาซ้ำเติม แต่วินาทีต่อมา กลิ่นกายคุ้นเคย อ้อมกอดที่เธอเคยโหยหามาตลอดหลายปีกลับหลอมละลายความแข็งกร้าวของเธอลงทีละน้อย "คุณเพิ่งจะมาพูดคำนี้ในวันที่สายไปแล้วเหรอคะ..." เสียงของเธอบางเบาราวกับเสียงกระซิบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านยามที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาเกลี่ยหยาดน้ำตาที่แก้มให้อย่างทะนุถนอม คินน์ก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ ด้วยความรู้สึกที่ระเบิดออกในอก ความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่จะครอบครองเธอให้กลับมาเป็นของเขาแต่วันวาน มันรุนแรงเสียจนเขาไม่สามารถควบคุมสติได้อีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาทันทีโดยไม่รอให้เธออนุญาต เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความร้าวราน ความหิวกระหาย และการวิงวอนขอชีวิต รินรดาสะดุ้งเฮือก มือเล็กที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อความนุ่มนวลของเรียวปากที่บดขยี้ลงมาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ลึกซึ้ง และวาบหวามจนแทบหลอมละลาย คินน์ขบเม้มริมฝีปากเธอนุ่มนวลสลับกับดุดัน ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสชาติของน้ำตาผสมผสานกับรสจูบอันแสนเร่าร้อน ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวผู้ชายที่อดโซให้พุ่งพล่าน มือแกร่งช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รินรดาครางแผ่วในลำคอ แขนเรียวเรียวเกี่ยวรัดรอบลำคอหนาแน่นโดยอัตโนมัติ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ต่างฝ่ายต่างเก็บกดไว้ระเบิดออกมาราวกับลาวาใต้พื้นพิภพที่ปะทุ เขาพาเธอล้มลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง โหมกระหน่ำบทรักอันเร่าร้อนและดุดันเพื่อชดเชยเวลาที่สูญเสียไป ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางกระซิบข้างใบหู และสัมผัสวาบหวามที่ลูบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วเรือนร่าง ทำให้คอยล์ความอดทนของทั้งสองขาดผึ่ง รินรดายอมจำนนต่อสัมผัสอันช่ำชองและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักของเขาอย่างโงหัวไม่ขึ้น ร่างกายของเธอบิดเร้าไปตามจังหวะสวาทที่เขาบรรจงมอบให้ ราวกับเป็นการไถ่บาปครั้งใหญ่ที่ทั้งคู่ต่างโหยหาความเจ็บปวดและสุขสมไปพร้อมๆ กัน ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะหลอมรวมเป็นดวงเดียวกัน เสียงกSรดกาะแทกเบาๆ จากประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก "คุณแม่ขา..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของเด็กชายวัยห้าขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมกลมของน้องลีโอก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่ด้วยความงัวเงีย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองภาพผู้ใหญ่สองคนที่กำลังกอดก่ายกันอยู่บนโซฟาด้วยความสงสัย คินน์แข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า... ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับส่องกระจกเงา! รินรดาหน้าถอดสี รีบดันอกกว้างของคินน์ออกแล้วดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าสายตาของคินน์ในตอนนี้กลับจับจ้องอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยอย่างไม่กะพริบ ความจริงที่ถูกปิดบังไว้พังทลายลงตรงหน้า พร้อมกับคำพูดที่หลุดออกจากปากของเด็กชายทำเอาคินน์แทบหยุดหายใจ "คุณอาใจร้ายคนนี้... ทำไมหน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของลีโอเลยล่ะครับ?" เพลิงกุหลาบดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะประทับใจกับบทนี้ค่ะ