ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

ความเงียบงันที่ถูกแทรกด้วยเสียงหัวใจเต้นโครมครามไม่ได้เกิดขึ้นจากความกลัว แต่มันคือแรงกระเพื่อมระลอกสุดท้ายของพายุทอร์นาโดที่เพิ่งพัดผ่านไป ประโยคข่มขู่ปริศนาที่ทิ้งไว้จากอดีตยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ทว่า ณ พื้นที่สีเขียวขจีริมทะเลสาบแห่งนี้ รินรดาเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปล่อยมันทิ้งไปพร้อมกับความหวาดผวา เธอยกมือขึ้นจัดสาบเสื้อสูทสีขาวสะอาดตาของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยในชุดสูททักซิโดจิ๋วที่กำลังยืนยันความเรียบร้อยของเนกไทให้เธอด้วยใบหน้าจริงจังเกินวัย "คุณแม่ครับ... เนกไทเบี้ยวไปนิดนึงครับ เดี๋ยวเจ้าบ่าวเขาจะว่าเอาได้นะ" เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดึงสติรินรดาให้หลุดจากภวังค์ รอยยิ้มแรกของวันระบายขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวย เธอคุกเข่าลงสวมกอดร่างเล็กของลูกชายแน่น ฝังจมูกลงบนแก้มยุ้ยๆ ที่หอมกรุ่นด้วยแป้งเด็กเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ "เจ้าบ่าวที่ไหนกันล่ะคะตัวแสบ นี่มันแค่งานเลี้ยงเล็กๆ ของครอบครัวเราต่างหาก" รินรดาเอ็ดลูกชายเบาๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยหยาดน้ำใสแห่งความตื้นตัน "ก็คุณคินน์บอกว่าวันนี้จะเป็นวันที่คุณแม่มีความสุขที่สุดในโลกนี่ครับ... ลีโอไม่อยากให้คุณแม่ร้องไห้หรอกนะ" เด็กชายวัยห้าขวบเอื้อมมือเล็กๆ มาเช็ดหยาดน้ำตาที่ปริ่มหางตาของมารดาอย่างรู้ความ ประโยคนี้เองที่ทำให้หัวใจของรินรดาร้าวรานและอิ่มเอมในเวลาเดียวกัน ใครจะเชื่อว่าผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายที่ผลักไสเธอกลับสู่กองเพลิงแห่งความเจ็บปวดในอดีต จะยอมคุกเข่าลงตรงหน้าเธออีกครั้ง... ไม่ใช่ด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง แต่ด้วยหัวใจที่แหลกสลายและพร้อมจะประกอบขึ้นใหม่ด้วยมือของเธอ เสียงไวโอลินบรรเลงเพลงรักท่วงทำนองแผ่วเบาลอยมาตามสายลม รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอในชุดเดรสยาวสีขาวเรียบหรูไร้ซึ่งเพชรนิลจินดาอลังการ มีเพียงความเรียบง่ายที่สะท้อนความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวผู้ผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ก้าวเดินไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีพีช ที่ปลายทางนั้น คินน์ อัครเดโช ยืนรออยู่... ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้สวมสูทสีเข้มไร้เนกไท ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบเฉยเยชา บัดนี้กลับฉายแววความกังวลระคนความหวังอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทุกขณะ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วจะสลายหายไป เมื่อรินรดาก้าวมาหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างที่เคยมีถูกทลายลงด้วยสายตาที่พวกเขาส่งให้กัน มันไม่มีคำพูดสวยหรู ไม่มีคำสัญญาที่ยิ่งใหญ่ มีเพียงแววตาร้าวรานที่ต่างฝ่ายต่างอ่านความหมายของมันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "คุณมาสายไปสามปีนะคินน์" รินรดากระซิบเสียงเรียบ แต่คมคายราวน้ำผิวน้ำที่นิ่งสงบแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "ผมรู้..." คินน์ตอบเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากอากาศธาตุ "และผมยอมรับโทษทัณฑ์ทุกอย่างที่คุณจะมอบให้... ขอแค่ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองในฐานะสามีและพ่อของลูกอีกครั้ง" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ปล่อยให้ปลายนิ้วของเขาอุ่นซ่านเข้ามาในความรู้สึก ความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้เลือนหาย แต่มันถูกแทนที่ด้วยความกล้าหาญที่จะเริ่มต้นใหม่ เธอไม่ได้ยอมจำนนเพราะความอ่อนแอ แต่เธอเลือกที่จะให้อภัยเพื่ออนาคตของลูกชาย และเพื่อความสะใจลึกๆ ที่จะได้เห็นอดีตสิงห์ร้ายตัวนี้ยอมจำนนแทบเท้าเธออย่างหมดหัวใจ "ถ้าคุณทำพลาดอีกแม้แต่ครั้งเดียว..." รินรดากระซิบชิดริมหางตาของเขา ดวงตาคู่สวยฉายประกายท้าทายเด็ดเดี่ยว "ฉันจะไม่แค่เดินหนี... แต่ฉันจะพาลีโอไปไกลจนคุณไม่มีวันหาเจออีกเลย จำคำฉันไว้" คินน์กระชับมือเธอดึงเข้าหาตัวจนแผ่นอกแกร่งแนบชิดกับกายสาว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยคำสัญญาที่กลั่นมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ "ไม่มีวันนั้นอีกแล้วริน... ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของผม เริ่มต้นและสิ้นสุดลงที่คุณกับลูกเท่านั้น" พิธีการดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางสักขีพยานคือน้องลีโอและญาติสนิทไม่กี่คน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณกระท่อมริมน้ำ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเปี่ยมสุขนั้น สัญชาตญาณดิบของรินรดากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง สายตาคมปลาบเหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มบริเวณแนวป่าสนด้านหลังสถานที่จัดงาน เงาร่างนั้นยืนนิ่งสนิท พร้อมกับแสงสะท้อนจากวัตถุโลหะบางอย่างที่วับวามขึ้นท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ความหนบหนาวแล่นริ้วขึ้นจากปลายนิ้วเท้าสู่สันหลัง รินรดากำมือคินน์แน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ "คินน์..." เธอกระซิบเสียงสั่น แต่ยังไม่ทันที่คินน์จะทันได้เอ่ยถาม เสียงกรีดร้องของแขกเหรื่อบางคนก็ดังขึ้นแทรกเสียงเพลง ตามมาด้วยเสียงวัตถุกระทบพื้นกระจกแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว! งานแต่งงานที่ควรจะสมบูรณ์แบบ กลับถูกกระชากเข้าสู่ความมืดมิดของเกมล่าชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ปรากฏภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพของน้องลีโอในวัยแบเบาะ... ที่มีใบหน้าและปานแดงรูปใบไม้เล็กๆ ที่ต้นคอเหมือนกับเด็กชายที่กำลังยืนกอดขาคินน์อยู่ ณ ตอนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! และข้อความด้านล่างภาพนั้นเขียนไว้ว่า... *[“เด็กคนนี้... ไม่ใช่สายเลือดของคุณจริงๆ หركคินน์... สนุกกับเกมสลับตัวนี้ให้พอนะ”]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้เพลิงกุหลาบดำมาจนถึงบทรองสุดท้ายนี้ แล้วพบกันในบทสรุปอันร้อนแรงสะใจในตอนหน้านะคะ