เริ่มต้นใหม่...ในอ้อมกอดเดิม

กระดาษแผ่นบางในมือรินรดาสั่นน้อย ๆ มิใช่ด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นแรงกระเพื่อมจากความจริงที่ถูกเปิดโปง ภาพถ่ายและข้อความปริศนาที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีผ่านพ้นไป *[“เด็กคนนี้... ไม่ใช่สายเลือดของคุณจริงๆ หรอกคินน์... สนุกกับเกมสลับตัวนี้ให้พอนะ”]* ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นเฉียบคม เธอแค่นضحในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มารยาและความพยายามเฮือกสุดท้ายของคนแพ้ช่างน่าสมเพชเสียจริง ในเมื่อพวกเขาก้าวผ่านนรกโลกันตร์มาด้วยกันจนถึงจุดนี้แล้ว มีหรือที่เศษกระดาษใบเดียวหรือคำขู่ไร้สาระจะสั่นคลอนรากฐานหัวใจที่เธอและคินน์ร่วมกันสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยหยาดน้ำตาและเลือดเนื้อได้ "มีอะไรหรือเปล่าริน..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเอวบางจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง คินน์ในยามนี้ไม่ใช่ผู้ชายเย่อหยิ่งจองหองคนเดิมที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอให้แหลกคาเท้าอีกต่อไปแล้ว ร่องรอยความอ่อนล้าและความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาลยังคงฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คมคายคู่นั้น ผู้ชายที่ยอมคุกเข่า ไถ่บาปทุกหยาดหยดด้วยความสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เขาดูนิ่ง ๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาคมกริบของคินน์กวาดมองข้อความนั้น ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขึงขึ้นทันที ทว่า... ไม่มีแม้แต่เงาความลังเล ความระแวง หรือความคลางแคลงใจฉายชัดขึ้นมาในดวงตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นชั่วแวบ ก่อนที่เขาจะกดล็อกหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์เครื่องนั้นลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ไยดี ราวกับมันเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่า "คุณคิดว่าผมจะโง่พอที่จะเชื่อข้อความตลกขบขันนี่งั้นเหรอ ริน..." คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธออย่างทะนุถนอม "เด็กผู้ชายตาแป๋วที่วิ่งวนอยู่ในบ้านหลังนี้ หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวมาจากผมขนาดนั้น ต่อให้ใช้ดีเอ็นเอจากปลายเส้นผมทั้งโลกมาพิสูจน์ ความจริงก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง... ลีโอคือลูกของเรา ลูกชายที่คุณอุ้มท้องและอดทนต่อสู้เพื่อเขามาตลอด และที่สำคัญที่สุด... หัวใจของผมมันบอกตั้งแต่แรกเจอแล้วว่าเด็กคนนั้นคือสายเลือดเนื้อเชื้อไขของผม" รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีสามี มือเรียวบางยกขึ้นสัมผัสกรอบหน้าคมคายที่มีร่องรอยความเหนื่อยล้า เธอระบายยิ้มบาง ๆ ออกมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่น "ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเลยค่ะคินน์..." เธอกล่าวเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง "คนที่แต่งเรื่องตลกนี้ขึ้นมาต่างหาก ที่กำลังจะรู้ว่าการเล่นกับไฟนรก มันให้ผลลัพธ์ที่แสนเจ็บปวดแค่ไหน" "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง" คินน์รวบเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับความนุ่มหยุ่น ปลายจมูกโด่งรั้นกดสูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอขาวผ่องอย่างโหยหา "วันนี้... เราควรเอาเวลาทั้งหมดที่มีมาใช้เพื่อการเริ่มต้นใหม่ของเราจะดีกว่า" คำว่า 'เริ่มต้นใหม่' ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำพูดสวยหรู หากแต่มันคือบทพิสูจน์ของความเจ็บปวดที่ผ่านการกลั่นกรอง รอยแผลเป็นในอดีตไม่ได้เลือนหายไปไหน แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและการเยียวยาที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า คินน์ช้อนตัวภรรยาขึ้นแนบอกด้วยความรวดเร็ว รินรดาอุทานเบา ๆ ก่อนจะคล้องแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติ รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นที่มุมปากของทั้งคู่ นัยน์ตาสอดประสานกันด้วยความหมายลึกซึ้งที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยาย ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างใหญ่อย่างเบามือ ราวกับเธอกลีบกุหลาบบอบบางที่พร้อมจะปลิวหายหากสัมผัสรุนแรงเกินไป ทว่าสัมผัสจากคินน์ในยามนี้กลับร้อนรุ่มและเปี่ยมไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความอดทนมาเนิ่นนาน ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาทันทีที่ร่างสูงทาบทับลงมา รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่มีความเร่งรีบหรือความดิบเถื่อนเหมือนในอดีตที่เต็มไปด้วยแรงโมหะและอารมณ์ชั่ววูบ หากแต่มันคือรสจูบที่ลึกซึ้ง ละเมียดละไม และเต็มไปด้วยการวอนขอการอภัย การโหยหา และการยอมจำนนต่อกันและกันอย่างแท้จริง ริมฝีปากของคินน์ดูดซับกลีบปากนุ่มของรินรดาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำจนเกิดเสียงครางอืออึงในลำคอด้วยความวาบหวาม รินรดาเผยอปากต้อนรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวสอดเข้าขยุ่มเส้นผมสีดำสนิทของเขา ดึงรั้งให้ร่างหนาแนบชิดลงมาอีก จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน สัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งถูกหลอมละลายกลายเป็นความอ่อนโยนที่แสนเร่าร้อน คินน์ไล้ริมฝีปากลงมาตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยสีกุหลาบจาง ๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่เด่นชัด รินรดาสะท้านเฮือก แอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเพลงรักที่เร่งเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เสื้อผ้าเนื้อบางถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างไร้ความหมาย เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามที่ผ่านการมีบุตรแต่มันกลับเย้ายวนและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงเต็มตัว ผิวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้องนอน ยิ่งขับให้รินรดาดั่งนางพญาผู้กุมหัวใจมหาเศรษฐีหนุ่มไว้ในกำมืออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด คินน์มองเธอนิ่งนาน ดวงตาคู่คมฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนจนน่ากลัว เขาก้มลงพรมจูบไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเธอ เริ่มจากหน้าผากมน เปลือกตาคู่สวย ปลายจมูกรั้น และหยุดลงที่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ "คุณเป็นของผม... ริน..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่เขาจะครอบครองความหอมหวานนั้นด้วยความเร่าร้อนที่ระอุขึ้นอีกครั้ง สัมผัสแห่งการหลอมรวมเริ่มต้นขึ้นอย่างช้า ๆ เพื่อให้เวลาปรับรับความรู้สึก ลมหายใจขาดห้วง เสียงครางแผ่วเบาที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของรินรดา คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดในชีวิตของคินน์ ความเจ็บปวดในอดีต ความผิดพลาดที่เขาเคยทำลายครอบครัว และหยาดน้ำตาที่เธอเคยรินไหล... ทุกสิ่งทุกอย่างถูกลบล้างและชำระล้างจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ จังหวะรักที่เคยเนินนานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหากันและกัน ร่างกายแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ทนนั่งฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้ที่ติ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของสามีเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ขณะที่คินน์ก็โอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายอ้อมแขนนี้เพียงนิดเดียว เธอจะสลายหายไปกับตา "ผมรักคุณ... ริน... รักเหลือเกิน..." คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ถูกพ่นซ้ำ ๆ ข้างใบหูของเธอ ท่ามกลางบทเพลงรักที่บรรเลงอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ความสุขสมทางอารมณ์ระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟที่สว่างไสวกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างทั้งร่างสะท้านเฮือกก่อนจะทิ้งตัวลงซบแนบแน่นกับแผ่นอกกว้างของกันและกัน ท่ามกลางความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกลมหายใจ แสงแดดยามสายของวันใหม่สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง รินรดาลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับความอบอุ่นจากวงแขนแกร่งที่ยังคงโอบกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอยิ้มออกมาบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขที่แท้จริง นี่ไม่ใช่จุดจบของนิทานปรัมปรา... แต่มันคือการเริ่มต้นใหม่ ในอ้อมกอดเดิม ที่มั่นคงและแข็งแกร่งยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับตัวละครทุกตัวใน "เพลิงสวาททาสเสน่หา" หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวความรัก รอยแผล และการไถ่บาปนี้จะประทับอยู่ในความทรงจำของทุกท่านนะคะ ด้วยรักและไฟปรารถนา... เพลิงกุหลาบดำ ค่ะ