หลักฐานมัดตัวและความจริงปรากฏ

ฝุ่นปูนขาวและกลิ่นเหล็กเส้นร้อนระอุคละคลุ้งไปทั่วบริเวณชั้นใต้ดินของไซต์งาน เสียงตะโกนสั่งการของคนงานดังสลับกับเสียงเครื่องจักรที่ถูกสั่งให้หยุดทำงานกะทันหัน บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดตัดได้ พายอาร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเสาคอนกรีตจุดเกิดเหตุ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนมึนงง เมื่อครู่มีนาราเพิ่งเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะโยกตัวหลบอย่างจงใจแล้วปล่อยให้ท่อนเหล็กขนาดใหญ่ร่วงลงมาเกือบเฉียดร่างเธอ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโวยวายของหญิงสาวผู้มาใหม่ที่พลิกลิ้นกลับคำในพริบตาเดียว "กรี๊ด! พายอาร์ เธอทำอะไรน่ะ! ทำไมถึงจงใจผลักเหล็กโครงสร้างพวกนั้นให้ร่วงลงมา เกือบจะทับฉันอยู่แล้วนะ!" เสียงแหลมสูงของมีนาราแผดดังลั่นเรียกความสนใจจากหัวหน้าคนงานและพนักงานรอบข้างที่วิ่งกรูเข้ามาดูเหตุการณ์ ร่างเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยแต่ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงกำลังบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอกราวกับขวัญหนีดีฝ่อ พายอาร์เม้มปากแน่น ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงคนนี้ตลบแตลงได้อย่างหน้าไม่อายที่สุด! "มีนารา! เธอatเล่นละครเก่งเกินไปไหม เมื่อกี้เธอยืนอยู่ตรงไหนแล้วทำอะไร ฉันจำได้ทุกวินาที อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!" พายอาร์สวนกลับเสียงกร้าว ไม่คิดจะก้มหัวให้ความอยุติธรรมแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศดื้อรั้นจนน่าหมั่นไส้สำหรับคนมอง "ฉันพูดความจริงนะทุกคน... ฮือ พายอาร์เขาไม่ชอบหน้าฉันตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอฉันมาตรวจไซต์งานตามคำสั่งของบอร์ดบริหาร เขาก็หาว่าฉันมาขวางหูขวางตา แล้วก็ตั้งใจจะกลั่นแกล้งฉันให้ได้รับอันตราย..." มีนาราบีบน้ำตาเม็ดโตเรียกคะแนนความน่าสงสารจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี บรรดาลูกน้องและคนงานเริ่มซุบซิบมองพายอาร์ด้วยสายตาเคลือบแคลง ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังเลวร้ายและพายอาร์กำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและรองเท้าเซฟตี้ก็ก้าวย่างเข้ามาด้วยอوراที่ทรงพลังจนทุกคนต้องเงียบเสียงลงทันที คิมหันต์ก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนขวางระหว่างพายอาร์และมีนารา ร่างหนาแผ่รังสีความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา สายตาคมกริบกวาดมองสภาพความเสียหายของเสาคอนกรีตแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้านิ่งๆ ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เกิดอะไรขึ้น ส่งเสียงดังกันทำไม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น นิ่งสนิทแต่กดดันจนมีนารากลืนน้ำลายลงคอ "เฮียคิมคะ!" มีนารารีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนแกร่งทันที น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความสะอื้น "คุณต้องจัดการพายอาร์นะคะ เขาตั้งใจจะฆ่ามีน... เขาผลักเหล็กพวกนี้ใส่มีนเกือบตาย โชคดีที่หลบทัน ไม่อย่างนั้นป่านนี้มีนคงไม่รอดแล้วค่ะ!" พายอาร์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเหลืออด ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองท่าทางมารยาของอีกฝ่ายอย่างรังเกียจ "ตลกละมีนารา มโนเก่งกว่าบทละครหลังข่าวอีกนะ ถ้าฉันจะฆ่าเธอจริง ๆ ฉันไม่พลาดเป้าให้เธอยืนมารยาอยู่ตรงนี้หรอก!" "นี่เธอยังกล้าเถียงอีกเหรอพายอาร์!" มีนาราแหวใส่เสียงแหลม "พอ!" คิมหันต์ตวาดกร้าวเพียงคำเดียว ท่าทีเด็ดขาดทำให้ทั้งสองคนหุบปากฉับ ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มกวาดมองพายอาร์แวบหนึ่ง เห็นร่องรอยความโกรธขึงและความดื้อรั้นในแววตานั้น หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้... เขาไม่เคยเชื่อเลยสักวินาทีว่าผู้หญิงปากเก่งคนนี้จะทำเรื่องไร้สติแบบนั้น แต่ในเมื่อมีข้อกล่าวหาและพยานแวดล้อม เขาจำเป็นต้องจัดการให้เด็ดขาดต่อหน้าทุกคน เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเธออีก "มีนารา เธอแน่ใจนะว่าพายอาร์เป็นคนทำ?" คิมหันต์ถามเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับคมปลาบจนมีนาราชะงักไปนิด แต่ก็ยังพยักหน้ารัวๆ "มีนเห็นเต็มสองตาค่ะเฮียคิม ทุกคนแถวนี้ก็เห็นว่าพายอาร์ยืนอยู่ใกล้ที่สุด!" "งั้นเหรอ..." คิมหันต์แค่นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "ในเมื่อพูดไม่ตรงกัน และต่างฝ่ายต่างอ้างความบริสุทธิ์ เรามาพิสูจน์กันด้วยหลักฐานที่ไม่เคยโกหกใครดีกว่าไหม" ประโยค มีนาราหน้าซีดเผือดลงทันที สีหน้าที่เคยตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "มะ... หมายความว่ายังไงคะเฮียคิม" คิมหันต์ไม่ตอบ เขาหันไปพยักหน้าให้กับธามเพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินตามมาสมทบพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ธามยิ้มกริ่มอย่างรู้ทันก่อนจะจัดการเชื่อมต่อระบบเข้ากับจอแสดงผลขนาดใหญ่ของห้องควบคุมชั่วคราวบริเวณไซต์งานทันที "บังเอิญว่ามุมตรงเสาต้นนั้น... มีกล้องวงจรปิดความคมชัดสูงระดับ 4K ที่ฉันเพิ่งสั่งให้ทีมไอทีติดตั้งเพิ่มเมื่อวานซืนพอดี" คิมหันต์หันกลับมาจ้องหน้ามีนารา สายตาดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ "อยากลองเปิดดูมั้ย ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนผลักเหล็กตกลงมา และใครกันแน่ที่กำลังโกหกหน้าด้านๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีนาราอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น ต่างจากพายอาร์ที่ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า แววตาคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงของคนที่ยืนบังลมหนาวให้เธออย่างไม่วางตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวในอกอย่างแปลกประหลาด ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดระแวงเมื่อครู่... เฮียคิมไม่ได้หูเบา และที่สำคัญ... เขาปกป้องเธอ "เปิดสิคะเฮียคิม ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนบางคนจะแก้ตัวว่ายังไง" พายอาร์เอ่ยเสียงหวานหยด ยั่วเย้าจนคนฟังอย่างคิมหันต์ต้องเหลือบสายตาดุๆ กลับมามองเธอแวบหนึ่งอย่างหมั่นไส้ในความอวดเก่งที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลา "เงียบไปเลยเธอ..." คิมหันต์เอ็ดเสียงดุ แต่ริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขึ้นบางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งธามเสียงเฉียบขาด "เปิดคลิปให้ทุกคนดูชัดๆ ไปเลย จะได้เลิกหูหนวกตาบอดกันเสียที!" ธามกดนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ต ภาพจากกล้องวงจรปิดมุมสูงเริ่มเล่นไปทีละเฟรมอย่างชัดเจน เผยให้เห็นทุกการกระทำของมีนาราที่จงใจเดินเข้าไปใกล้กองเหล็กแล้วใช้มือผลักมันลงมาด้วยความตั้งใจ ก่อนจะกระโดดหลบและแสร้งทำเป็นกรีดร้องโวยวายอย่างแนบเนียน ทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมดสิ้นอย่างไร้ข้อแก้ตัว เสียงฮือฮาด้วยความตกใจดังขึ้นจากรอบด้าน บรรดาคนงานต่างส่งเสียงสาปแช่งและมองมีนาราด้วยสายตารังเกียจ ขณะที่เจ้าตัวทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวและความอับอาย คิมหันต์หันกลับมามองพายอาร์ที่ยืนลอยชายอยู่ข้างกาย ดวงตาคมกริบทอดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี เขถิบเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้ามารบกวนจมูก มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้หลวมๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปกระซิบชิดริมหูกระจ่างใสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "เก่งนักนะ... ปากดีแบบนี้ คืนนี้ต้องโดนทำโทษให้เข็ดหลาบเสียหน่อยแล้วมั้ง" พายอาร์สะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตหันขวับไปหมายจะต่อปากต่อคำ แต่ทว่า... จังหวะที่หันไปนั้น ปลายจมูกของเธอกลับเฉียดเข้ากับแก้มสากของอีกฝ่ายอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ! ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันอย่างแนบแน่น คิมหันต์ชะงักค้าง ดวงตาคมเข้มดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาอีกนิดราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกกำลังดึงดูดเขากับเธอเข้าหากัน ริมฝีปากหยักสวยคลี่ยิ้มร้ายกาจในระยะประชิดที่แทบจะไม่มีช่องว่าง "คิดจะลวนลามฉันเหรอพายอาร์ หืม..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาอยู่ริมฝีปากอิ่ม พายอาร์สมองค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกลงทันที หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว... และในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะเคลื่อนเข้ามาแตะกลีบปากของเธอเพื่อปิดท้ายความซึนทั้งหมดด้วยจูบคาดโทษ... พรึบ! จู่ๆ ไฟฟ้าสำรองทั่วทั้งไซต์งานก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมรอบกายในชั่วพริบตา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังพวกเขา พร้อมกับเสียงทุ้มเย็นเยียบที่เอמהขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ "ดูท่าทาง... ฉันจะมาขัดจังหวะสำคัญของเฮียคิมเข้าสินะครับ?" _________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เอมเมอรัลด์อายส์" เสมอนะคะ