แผนการสกัดดาวรุ่ง

“ถ้าจะใส่ร้ายกันแบบนี้ ช่วยทำการบ้านมาให้เนียนกว่านี้หน่อยนะคะคุณมีนารา... เพราะไฟล์งานน่ะ ดิฉันไม่ได้เก็บไว้ในโฟลเดอร์ที่แชร์ให้คนทั้งออฟฟิศเข้าถึงได้ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาทำงานแล้วค่ะ” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของพายอาร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมชั้นบนสุดของบริษัท บรรยากาศภายในห้องดูเหมือนอุณหภูมิจะติดลบเมื่อสายตาคมกริบของทั้งสองสาวปะทะกันกลางอากาศ มีนาราที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีถือดีถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าพิสมัย “เธอหมายความว่ายังไง พายอาร์? อย่ามาทำเป็นปากดีแก้ตัวให้พ้นผิด งานชิ้นนี้เป็นงานสำคัญของคิมหันต์ ถ้ามันหายไปแล้วเกิดปัญหาขึ้นมา เธอคิดเหรอว่าวิศวกรที่ปากดีอย่างเธอจะรับผิดชอบไหว” มีนาราขยับตัวลุกขึ้นยืน เธอก้าวเท้าเดินวนรอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวเหมือนเสือสาวที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนพายอาร์รู้สึกคลื่นไส้ พายอาร์ไม่ได้หวั่นเกรง เธอเพียงแค่หมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับคู่กรณีด้วยแววตาท้าทาย “รับผิดชอบไหวไม่ไหว... ดิฉันว่าให้เฮียคิมมาตัดสินด้วยตัวเองดีกว่าไหมคะ? หรือว่าที่ร้อนรนอยู่ตอนนี้ เพราะกลัวว่าความจริงจะเปิดเผยว่าคนที่ลบไฟล์งานทิ้งจริงๆ คือคนใกล้ตัวของคุณกันแน่?” “นี่เธอ!” มีนารากัดฟันกรอด นิ้วเรียวสวยชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด “อย่าคิดว่ามีคิมหันต์คอยหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ คนอย่างเธอไม่เคยอยู่ในสายตาฉันเลยสักนิด” “นั่นสินะคะ ก็เลยต้องใช้วิธีตื้นๆ แบบนี้เพื่อกำจัดดิฉันให้พ้นทาง...” พายอาร์แค่นยิ้ม “น่าสงสารจังเลยนะคะ เกิดมาเพียบพร้อมทุกอย่าง แต่กลับไม่มีปัญญาเอาชนะใจผู้ชายด้วยวิธีที่ขาวสะอาด” เพล้ง! เสียงฝ่ามือกระทบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว มีนาราพยายามจะพุ่งเข้ามาหาแต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง “มีอะไรกัน?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในภวังค์ความกดดัน เขาก้าวเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายพายอาร์ ก่อนจะปรายตามองมีนาราด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คิมคะ... คือว่าพายอาร์เขา...” มีนารารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอ่อนหวานและแฝงความเสียใจ “แบบแปลนโปรเจกต์ใหม่ที่พายอาร์เป็นคนรับผิดชอบมันหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ค่ะ มีนาก็แค่จะมาเตือนด้วยความเป็นห่วง แต่เขาเหมือนจะไม่อยากรับฟังอะไรเลย” คิมหันต์หันไปมองพายอาร์ที่ยังคงนิ่งสงบ แววตาดื้อรั้นของเธอยังคงท้าทายเขาทุกครั้งที่สบตา เขาขยับเข้าใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องแบบแปลนที่หายไป... ฉันรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ” “คะ? คิมหมายความว่ายังไงคะ?” มีนาราหน้าถอดสี “ฉันเป็นคนสั่งสำรองข้อมูลไว้ที่เซิร์ฟเวอร์สำรองเอง... และฉันก็เห็นบันทึกการเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดแล้วด้วย” คิมหันต์เว้นจังหวะ สายตาที่เขามองมีนารามีความเย็นชาแฝงอยู่ชัดเจน “การที่ใครสักคนจะพยายามใส่ร้ายพนักงานของฉันด้วยวิธีงี่เง่าแบบนี้... ฉันว่ามันน่าสมเพชกว่าการทำงานผิดพลาดซะอีกนะมีนารา” มีนาราหน้าซีดเผือดเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอหันไปมองพายอาร์ที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ แล้วกำหมัดแน่นก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป คิมหันต์ถอนหายใจยาวก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวเกร็งอยู่ข้างๆ “กล้ามากนะที่ไปท้าทายคนแบบนั้น” คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าพายอาร์ออกให้อย่างเบามือ “ก็เขาเริ่มก่อนนี่คะ...” พายอาร์เชิดหน้าขึ้นแม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ “หรือว่าเฮียเสียดายที่ดิฉันไปตบหน้าอดีตคู่หมั้นของเฮียเข้าให้?” “เสียดายทำไม?” คิมหันต์ก้มลงมาจนจมูกโด่งแทบชิดแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนพายอาร์ต้องกลั้นหายใจ “ในเมื่อสิ่งที่ฉันเสียดายที่สุด... คือเวลาที่ต้องเอามาจัดการเรื่องไร้สาระแบบนี้แทนที่จะได้อยู่กับเธอสองต่อสอง” พายอาร์ใจกระตุกวูบ เธอพยายามจะถอยหนีแต่แผ่นหลังกลับไปชนเข้ากับขอบโต๊ะจนไม่มีทางให้ไปต่อ คิมหันต์ใช้มือข้างหนึ่งยันโต๊ะไว้กักตัวเธอเอาไว้ในอ้อมแขน สายตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด “เฮียคิม... ที่นี่ออฟฟิศนะคะ” เธอเตือนเสียงสั่น “ออฟฟิศแล้วยังไง... ในเมื่อตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาขัดจังหวะฉัน” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ “หรือเธอจะบอกว่า... เธอไม่ชอบที่ฉันทำแบบนี้?” พายอาร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความดื้อรั้นที่มีมลายหายไปสิ้นในวินาทีที่เขาสบตา จังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะทำให้เธอพูดไม่ออก ในขณะที่มือหนาของคิมหันต์ค่อยๆ เลื่อนมาแตะที่เอวบางของเธออย่างถือสิทธิ์ แต่ก่อนที่ระยะห่างจะสิ้นสุดลง เสียงโทรศัพท์มือถือของคิมหันต์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คิมหันต์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ “มีอะไรคะ?” พายอาร์ถามพลางถอยห่างออกมาด้วยความสงสัย คิมหันต์มองหน้าเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนจะกดรับสายแล้วกรอกเสียงทุ้มลงไป “ว่าไง... นายเจออะไรที่ไซต์งานงั้นเหรอ?” “...” เมื่อฟังปลายสายจบ คิมหันต์ก็ปิดโทรศัพท์ลง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดขึ้นมาทันตาเห็น เขาหันมาคว้ามือพายอาร์ไว้แน่น “ไปกับฉัน เดี๋ยวนี้... พายอาร์ เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานแล้ว และมันไม่ใช่แค่เรื่องแบบแปลนหาย แต่มันคือโครงสร้างหลักของตึกที่เธอคุมอยู่กำลัง... พังลงมา!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพายอาร์นะคะ แล้วมาพบกันตอนหน้าค่ะ! ด้วยรักและขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านจากใจ "เอมเมอรัลด์อายส์" ค่ะ