หมั่นไส้...แต่ก็เป็นห่วง

"คุณอาร์ครับ ตรงจุดนี้ถ้าได้คนมาช่วยดูสเปคเหล็กอีกแรงน่าจะเร็วกว่านะครับ หรือถ้าเย็นนี้สะดวก... เราไปหาอะไรทานแล้วคุยเรื่องงานต่อดีไหมครับ?" เสียงทุ้มของ 'พี่เก่ง' วิศวกรซับคอนแทคหนุ่มที่พยายามหาเรื่องเข้าหาพายอาร์ตลอดทั้งวันดังขึ้นใกล้หู พายอาร์ขยับยิ้มหวาน—ยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากใจ แต่มันคืออาวุธชั้นดีที่เธอหยิบมาใช้ในยามที่อยากประชดใครบางคนให้ควันออกหู "เอาสิคะ อาร์เองก็อยากได้คำแนะนำเพิ่มพอดี พี่เก่งว่างตอนไหนล่ะคะ?" บรรยากาศในไซต์งานก่อสร้างที่อบอ้าวดูเหมือนจะทวีความร้อนแรงขึ้นอีกหลายองศา ทว่าความร้อนนั้นไม่ได้มาจากแสงแดด แต่มันมาจาก 'รังสีอำมหิต' ที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของคิมหันต์จ้องเขม็งมาทางนี้จนแทบจะเผาพายอาร์ให้เป็นจุณ คิมหันต์กัดกรามจนสันกรามขึ้นเป็นเส้นนูน เขาพยายามข่มอารมณ์ให้ราบเรียบที่สุด แต่ภาพที่หญิงสาวที่เขาคอยจับตามอง (ด้วยเหตุผลที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ) กำลังโปรยยิ้มพริ้มเพราให้ผู้ชายคนอื่น มันทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่าน เพียงพริบตาเดียว ร่างสูงของวิศวกรหนุ่มก็เดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัว ทั้งยังคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของพายอาร์อย่างถือสิทธิ์ แรงบีบที่ไม่ได้เบามือทำให้คนตัวเล็กถึงกับนิ่วหน้า "เฮ้ย! คิมหันต์ ทำอะไรของมึงวะ?" พี่เก่งร้องถามด้วยความตกใจ "งานมึงเสร็จแล้วเหรอ ถึงมีเวลามาเดินจีบสาวในเวลางาน" คิมหันต์หันไปตวาดเสียงเรียบแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายหน้าซีด "ส่วนเธอ... ตามฉันมาเดี๋ยวนี้" "ปล่อยนะเฮีย! เจ็บนะ จะลากไปไหน!" พายอาร์พยายามสะบัดมือออกแต่ก็ไร้ผล เธอทำได้เพียงก้าวฉับๆ ตามแรงดึงของคนที่ดูเหมือนกำลังฟิวส์ขาด คิมหันต์ลากเธอเข้ามาในห้องทำงานชั่วคราวที่เป็นตู้คอนเทนเนอร์ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปแล้วปิดล็อกอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทกประตูดังปังจนพายอาร์สะดุ้งสุดตัว เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสาร "ประสาทเหรอ! เป็นบ้าอะไรของเฮีย!" พายอาร์ตะโกนใส่หน้าคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอไม่มีทางหนี คิมหันต์ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างยันผนังตู้ กักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาคู่สวยของเธออย่างคาดคั้น "ถามว่าไปคุยอะไรกับมัน?" "ก็คุยเรื่องงานไงคะ หูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยิน?" "อย่ามาปากดี!" เขาคำรามต่ำ ความหึงหวงที่เก็บงำไว้ระเบิดออกมาจนเขาสวนกลับแทบไม่ทัน "งานบ้าอะไรต้องไปกินข้าวด้วย? เธอจะทำตัวแรดร่านไปทั่วแบบนี้ไม่ได้ พายอาร์!" คำว่า 'แรด' เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง พายอาร์เงื้อมือขึ้นจะตบหน้าคนปากร้าย แต่คิมหันต์เร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนจะตรึงไว้เหนือศีรษะ "ปากร้าย..." พายอาร์กัดริมฝีปากแน่น ดวงตารื้นไปด้วยหยดน้ำตาที่เกิดจากความน้อยใจ "เฮียมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน เฮียเป็นแค่เจ้าหนี้ ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่ผัว!" คำพูดที่หลุดออกมาเหมือนเข็มแหลมที่ปักลงกลางใจคิมหันต์ เขานิ่งไป อารมณ์โกรธที่เคยพุ่งพล่านกลับมอดดับลงเหลือเพียงความรู้สึกหน่วงๆ ที่เขาก็อธิบายไม่ถูก สายตาที่เคยดุดันค่อยๆ อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉัน..." คิมหันต์ชะงัก คำพูดที่อยากจะบอกว่า 'หวง' มันติดอยู่ที่ลำคอ ความซึนเดะที่เป็นนิสัยเสียทำให้เขาเลือกที่จะเบือนหน้าหนีแล้วถอนหายใจยาว "ห่วงก็บอกว่าห่วงสิคะ... จะปากแข็งไปทำไม" เสียงของพายอาร์แผ่วลง เธอไม่ได้ดิ้นรนแล้ว กลับกัน... เธอกลับเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เปราะบาง คิมหันต์หันกลับมาสบตากับเธออีกครั้ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงลมหายใจรินรดกัน แววตาของเขาไหววูบราวกับพายุที่กำลังสงบลง เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะจรดกับหน้าผากของเธอ "ใครบอกว่าฉันห่วง... ฉันแค่กลัวว่างานมันจะพังเพราะผู้หญิงไร้สมองแบบเธอ" น้ำเสียงเขายังคงแข็งกร้าว แต่ทว่าฝ่ามือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอกลับเปลี่ยนมาไล้ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาอย่างเผลอไผล พายอาร์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในโลกไซต์งาน จังหวะหัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก คิมหันต์ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง เขารีรอ ขยับริมฝีปากเหมือนจะสารภาพความในใจ แต่แล้ว... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูตู้คอนเทนเนอร์ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งถึงขีดสุด ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูของ 'มีนารา' "เฮียคิมคะ อยู่ข้างในหรือเปล่า มีนเอากาแฟมาให้ค่ะ... แล้วทำไมประตูถึงล็อกล่ะคะ?" คิมหันต์ชะงักกึก เขาถอยห่างจากพายอาร์ทันทีราวกับถูกของร้อน แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับมาเย็นชาและเฉยเมยในเสี้ยววินาที เขาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองพายอาร์ที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เขากำลังจะเดินไปเปิดประตู แต่แล้วเขาก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง พร้อมกระซิบประโยคที่ทำให้พายอาร์ถึงกับหยุดหายใจ "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้... อย่าคิดเข้าข้างตัวเองให้มากนัก" ว่าจบเขาก็เดินไปเปิดประตู ทิ้งให้พายอาร์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนทรมาน ขณะที่เสียงหัวเราะร่าของมีนาราดังแทรกเข้ามาจากภายนอก... ทุกอย่างเหมือนจะพังทลายลงตรงหน้าเธออีกครั้ง ขอบพระคุณรี้ดที่รักทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ยัยตัวร้ายกับเฮียคิมจอมซึนเสมอนะคะ!