เขตหวงห้าม ห้ามคนนอกเข้าใกล้

“ฉันถามว่าคิมหันต์อยู่ที่ไหน! หูหนวกหรือไงคะยัยเด็กไซต์งาน!” เสียงแหลมสูงที่แฝงด้วยความจองหองดังลั่นผ่านดงเหล็กเส้นและกองทราย พายอาร์ขมวดคิ้วแน่น เธอเพิ่งวางแบบแปลนลงบนโต๊ะทำงานตัวเก่าได้ไม่ทันไร ก็ต้องมาเผชิญหน้ากับ ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ในชุดเดรสแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตาที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงนี้อย่างสิ้นเชิง พายอาร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเชิดหน้าอย่างถือดี เธอไม่ได้หวาดหวั่นต่อรังสีความรวยที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย “ที่นี่ไซต์งานก่อสร้างค่ะ ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่นวีค ถ้าคุณมีธุระด่วนก็น่าจะโทรศัพท์หาเฮียคิม ไม่ใช่มาตะคอกใส่คนงานแบบนี้” พายอาร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น เธอนั่งพิงเก้าอี้กอดอก จ้องมองมีนาราที่กำลังหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “อย่ามาสั่งฉัน! ฉันเป็นใครเธอรู้ไหม? คู่หมั้นของคิมหันต์มีสิทธิ์ที่จะมาหาเขาที่ไหนก็ได้!” “คู่หมั้น?” พายอาร์เลิกคิ้วกวนประสาท “ทำไมฉันไม่เห็นเคยได้ยินเฮียพูดถึงเลยล่ะคะ หรือว่าเป็นคู่หมั้นประเภท…มโนเอาเอง?” “ยัยบ้า! แกกล้าดียังไง!” มีนาราก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบจะถึงตัวพายอาร์ มือเรียวสวยทำท่าจะเงื้อขึ้น แต่พายอาร์ไวพอที่จะคว้าข้อมือไว้นิ่งสนิท ในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกห้องทำงานชั่วคราวก็ถูกเปิดออก คิมหันต์เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขาชะงักไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองพายอาร์ที่ยังคงรั้งข้อมือผู้หญิงอีกคนไว้ ก่อนจะตวัดสายตาไปที่คนต้นเรื่อง “คิมคะ! ดูยัยนี่สิคะ มันจะทำร้ายมีนา!” มีนารารีบเปลี่ยนโหมดเป็นอ่อนหวานทันที เสียงออดอ้อนนั่นทำให้พายอาร์นึกอยากจะอ้วกออกมาตรงนั้น คิมหันต์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่ถอนหายใจยาว ปรับสีหน้าให้เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางมุมห้องพยายามจะออกไปทางประตูด้านหลัง แต่มีนารากลับเดินตามไปดักหน้าไว้เสียก่อน “จะไปไหนคะคิม? เรายังคุยกันไม่จบนะ เรื่องงานแต่งที่ผู้ใหญ่ฝั่งนั้นเร่งมา…” “ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าผมไม่แต่ง” คิมหันต์สวนกลับ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนคนฟังอย่างพายอาร์ยังขนลุก เขายังคงไม่สบตาผู้หญิงตรงหน้า แต่สายตากลับเหลือบมองพายอาร์เพียงแวบเดียวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “แต่คิม! คุณจะมาเสียเวลากับผู้หญิงชั้นต่ำพวกนี้ไม่ได้นะ!” มีนาราชี้มาที่พายอาร์ พายอาร์ที่กำลังจะเดินเลี่ยงออกไปชะงักกึก คำว่า ‘ชั้นต่ำ’ สะกิดใจเธอเข้าอย่างจัง เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครมาดูถูกเหยียดหยามได้ง่ายๆ หญิงสาวหมุนตัวกลับมา เดินตรงเข้าไปหาคิมหันต์และมีนาราด้วยท่วงท่าสง่างามไม่ต่างจากคุณหนูที่เคยเป็น “คนชั้นต่ำอย่างฉันทำงานเลี้ยงตัวเองด้วยหยาดเหงื่อค่ะคุณมีนารา” พายอาร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากลับคมกริบ “ดีกว่าคุณที่เอาแต่เดินเชิดหน้าดูถูกคนอื่นไปทั่ว แล้วก็นะคะ…ถ้าเขาไม่ต้องการคุณต่อให้คุณจะเอาตัวเข้าแลก หรือจะขนผู้ใหญ่มาทั้งตระกูล เขาก็ไม่แต่งค่ะ เพราะเฮียคิมเขา ‘ปากร้าย’ แต่ ‘ใจแข็ง’ กว่าที่คุณคิดเยอะ” คิมหันต์มองพายอาร์ที่พูดแทนเขาด้วยความรู้สึกทึ่งปนรำคาญ แววตาของเขาที่เคยมองมีนาราด้วยความเฉยเมย บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนขึ้นเมื่อเขามองไปที่พายอาร์ “พายอาร์ พอเถอะ” เขาเอ่ยเสียงดุ แต่แฝงไว้ด้วยความอึดอัด “ไม่ค่ะเฮีย ในเมื่อคนนอกไม่ยอมฟังภาษาคน ก็ต้องคุยกันด้วยความจริง” พายอาร์หันไปเผชิญหน้ากับมีนาราโดยตรง “เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ที่นี่เป็น ‘เขตหวงห้าม’ ของคนนอกอย่างคุณ ต่อให้เป็นคู่หมั้น (ในนาม) ก็ไม่มีสิทธิ์มาสร้างความวุ่นวายในงานของพวกเรา” มีนารากรีดร้องด้วยความคั่งแค้น เธอพยายามจะพุ่งเข้ามาใส่พายอาร์อีกครั้ง แต่คิมหันต์กลับเป็นฝ่ายคว้าแขนพายอาร์ไว้แล้วดึงมาอยู่ด้านหลังตัวเองอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ตัวพายอาร์ปลิวไปปะทะกับแผงอกแกร่งของเขาเต็มๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดของคนตรงหน้าทำให้หัวใจของพายอาร์เต้นผิดจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นมองคิมหันต์ที่ยืนบังเธอไว้มิดราวกับเป็นกำแพงเหล็ก “ผมบอกให้คุณกลับไป มีนา” คิมหันต์พูดซ้ำโดยไม่หันไปมอง “แล้วถ้าวันหลังคุณยังมาสร้างเรื่องที่นี่อีก ผมจะถือว่าสัญญาหมั้นของเราจบลงตั้งแต่วินาทีนี้…โดยไม่ต้องรอให้พ่อผมมาตัดสิน” “คิม! นี่คุณทำแบบนี้เพราะนังเด็กนี่เหรอ!” คิมหันต์ไม่ตอบ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือพายอาร์ไว้แน่น ก่อนจะลากเธอออกจากห้องทำงานท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของลูกน้องในไซต์งาน เขาพากันเดินจ้ำอ้าวมาจนถึงมุมที่ค่อนข้างเงียบเชียบหลังตู้คอนเทนเนอร์ ก่อนจะเหวี่ยงเธอจนหลังติดกับแผ่นเหล็กเย็นๆ พายอาร์หอบหายใจถี่ เธอเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ตอนนี้แววตาดูมืดมิดและเต็มไปด้วยความกดดัน “เฮีย… จะทำอะไรคะ?” คิมหันต์ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ เขาใช้มือทั้งสองข้างยันผนังคอนเทนเนอร์ไว้ เป็นการกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ “อยากรู้นักไม่ใช่เหรอว่าผมซึนหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก “งั้นวันนี้ผมจะทำให้รู้ว่า… ‘เขตหวงห้าม’ ของผม มันอันตรายกว่าที่เธอคิด” เขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ก่อนที่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คิมหันต์ชะงักไป ดวงตาคมตวัดมองหน้าจอที่โชว์ชื่อ ‘แม่’ ก่อนจะหันมามองพายอาร์ที่ทำหน้าไม่ถูก “รับสายสิคะ” พายอาร์พึมพำ คิมหันต์กดรับสายด้วยมือเดียว โดยที่อีกมือยังคงประคองแผ่นหลังเธอไว้ สายตาเขายังคงจ้องเธอไม่วางตา “ครับแม่… อะไรนะครับ? ...จะมาที่ไซต์งานวันนี้เลยเหรอครับ?” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองพายอาร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้ง “ครับ... ผมจะเตรียมตัว ‘เปิดตัว’ แฟนให้แม่รู้จักเดี๋ยวนี้แหละครับ” เอมเมอรัลด์อายส์หวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นไปกับเฮียคิมและยัยตัวร้ายในตอนหน้านะคะ!