ทริปตรวจไซต์ต่างจังหวัด

"ถ้าคิดจะมาเป็นก้างขวางคอ ฉันแนะนำให้ไปจองตั๋วเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่านะคะ คุณมีนารา" เสียงหวานใสแต่คมกริบของพิมพ์อารดาพ่นออกมาราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง รอยยิ้มเยาะที่อีกฝ่ายกวาดตามองมาเมื่อครู่ถูกตีกลับด้วยสายตาเรียบนิ่งที่เย่อหยิ่งและทรงพลังพอกัน บรรยากาศภายในห้องโถงของรีสอร์ตหรูริมผา ณ จังหวัดเชียงราย คุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านอยู่รอบตัว สัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก มีนาราสะดุ้งเล็กน้อย รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าสวยเฉี่ยวกระตุกวูบ ดวงตาส่อแววกรุ่นโกรธขึ้นมาทันทีเมื่อเจอไม้นี้เข้า "พายอาร์... นี่เธอคิดว่าตัวเองยืนอยู่จุดไหนกัน ถึงกล้ามาพูดจาต่ำทรามกับฉันแบบนี้? อย่าลืมนะว่าฐานะอย่างเธอ มันก็แค่ลูกหนี้ที่ต้องดิ้นรนหาเงินใช้หนี้เฮียคิมเท่านั้นแหละ!" "อ๋อเหรอคะ? แล้วตอนนี้ใครกันแน่ที่ดลบันดาลตัวเองตามก้นวิศวกรหนุ่มรูปหล่อมาถึงไซต์งานต่างจังหวัด ทั้งที่หน้าที่การงานก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลยสักนิด" พายอาร์ย้อนกลับทันควัน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความท้าทาย ร่างบางกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าจะมาเดินสะดุดก้อนหินแถวนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจ ขอบอกไว้ก่อนนะคะว่าเสียเวลาเปล่า เพราะพื้นที่ข้างกายเฮียคิมตอนนี้... เต็มค่ะ ไม่มีที่ว่างให้คนหน้าด้านหรอกนะ" "นี่เธอ!" มีนาราปรี่เข้ามาหมายจะง้างมือตบด้วยความบันดาลโทสะที่พุ่งทะยานถึงขีด ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียจะเฉียดใบหน้าเนียนนุ่ม ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ นานแล้วก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน มือหนาคว้าข้อมือเรียวของมีนาราไว้แน่นแรงบีบพอเหมาะแต่เด็ดขาดพอจะหยุดยั้งการกระทำบ้าบิ่นนั้นได้ทันควัน "พอได้แล้วมีนารา" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น สีหน้าของคิมหันต์เรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาเย็นเยียบไร้เยื่อใย "ผมพาคุณมาเชียงรายในฐานะแขกของโปรเจกต์ ไม่ใช่ในฐานะคนมาอาละวาด ถ้ายังทำตัวไร้สาระแบบนี้อีก ผมจะให้ลูกน้องขับรถไปส่งสนามบินเดี๋ยวนี้" มีนาราหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดด้วยความตกใจและเจ็บใจ ปากอ้าพะงาบๆ คล้ายอยากจะแก้ตัวแต่ก็พูดไม่ออกเมื่อเจอสายตาดุดันคู่นั้นเชือดเฉือน "เฮียคิม... นาราแค่..." "กลับห้องไปซะ" คิมหันต์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น มีนาราเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมายังพายอาร์แวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินกระแทកส้นเท้าออกไปจากห้องพักอย่างหัวเสีย เสียงปิดประตูปังใหญ่สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ปล่อยให้ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง พายอาร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางคลายแขนที่กอดอกไว้ออก ความตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงเหลือเพียงความเงียบที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ หญิงสาวเสมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่เผยให้เห็นวิวขุนเขาสลับซับซ้อนยามเย็น แกล้งทำเป็นสนใจทัศนียภาพภายนอกเสียเต็มประการ ทั้งที่หางตายังคงแอบเหลือบมองร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ใกล้ๆ "ปากเก่งนักนะเรา" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนพายอาร์ต้องขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "แล้วมันกงการอะไรของเฮียล่ะคะ ยืนมองตั้งนานทำไมไม่ห้ามเร็วกว่านี้ ปล่อยให้ฉันเหนื่อยฟรีอยู่ตั้งนาน" พายอาร์เชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอกที่เริ่มตีรวนขึ้นมาทีละนิดเมื่อเห็นใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "ก็อยากรู้ว่าแม่คุณหนูตกยากปากเก่งคนนี้ จะเอาตัวรอดจากแม่เสือสาวไฮโซยังไง" คิมหันต์ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง มุมปากหยักหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ดูท่า... ฉันคงประเมินเธอต่ำไปหน่อย ยัยตัวแสบ" "เฮียถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้วค่ะ" พายอาร์ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... คิมหันต์กลับฉวยโอกาสรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปแนบไว้กับผนังเหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับผิวแก้ม ทำเอาพายอาร์สะท้านเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอความเย็นของธรรมชาติรอบตัวทำให้เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างน่าประหลาด "กลัวเหรอ?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่แพรพราวเกินกว่าปกติ "เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ หืม... พิมพ์อารดา" "ใครกลัวกันคะ! ปล่อยนะเฮียคิม เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ไม่มีใครเห็นหรอก ห้องนี้มีแค่เราสองคน" คิมหันต์เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้ใจสั่นไหว ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา "รู้ไหมว่าการที่เธอตามฉันมาตรวจไซต์งานต่างจังหวัดแบบนี้... มันอันตรายมากนะ" "อันตรายอะไรของเฮีย ไซต์งานก่อสร้างรีสอร์ตกลางป่าเขาเนี่ยนะ?" พายอาร์ขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพยายามจะสื่อ "อันตรายต่อหัวใจเธอนั่นแหละ..." คิมหันต์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนถูกเผยออกมาในจังหวะเผลอไผล "...เพราะต่อจากนี้ไป เธอจะหนีฉันไม่พ้นอีกแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น เคมีที่คุกรุ่นด้วยความดื้อรั้นผสมผสานกับความหลงใหลที่เอ่อล้น ทำให้พายอาร์ถึงกับพูดไม่ออก สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันและระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เสียงเคาะประตูดังปังๆ ขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยของเพื่อนสนิทตัวแสบที่ตะโกนแทรกเข้ามา "เฮียคิม! พายอาร์! รีบออกมาได้แล้วโว้ย ผู้รับเหมาท้องถิ่นเขาเอาแปลนชุดใหม่มารอที่ห้องอาหารแล้ว... เฮ้ย! หรือว่ากำลังติดธุระสำคัญอยู่ ถ้าติด... เดี๋ยวผมค่อยมาใหม่นะ!" ประโยคหลังของธามทำเอาพายอาร์หน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก เธอรีบออกแรงผลักอกหนาของคิมหันต์สุดแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีเตลิดไปเปิดประตูห้องทันทีด้วยความเขินอาย แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูห้องถูกกระชากเปิดออก ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ได้มีแค่ธามที่ยืนทำหน้าทะเล้นรออยู่เท่านั้น แต่ยังมีร่างระหงของแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคนยืนยิ้มเยาะอยู่ที่มุมทางเดิน พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอสว่างวาบคาตา! "อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะ ที่เข้ามาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของพวกคุณพอดีเลย" เอมเมอรัลด์อายส์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!