ความลับในแฟ้มเอกสาร

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเอารายละเอียดงบประมาณนี้ไปส่งให้ฝั่งมีนารา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับเย็นเยียบและกดดันจนบรรยากาศในห้องทำงานกระจกใสแทบจะติดลบ พายอาร์ (พิมพ์อารดา) ชะงักกึก ปากเรียวที่กำลังจะอ้าเถียงด้วยความเคยชินพลันค้างเติ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับกระดาษรายงานโปรเจกต์ลับมูลค่าหลายร้อยล้านที่ร่วงหล่นลงแทบเท้าของเธอ แฟ้มข้อมูลชิ้นนั้น... เธอยังไม่ได้แตะต้องมันด้วยซ้ำ! มันเพิ่งถูกวางไว้บนโต๊ะเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบแก้วกาแฟแล้วบังเอิญสะดุดขาโต๊ะจนแฟ้มเล่มหนากระเด็นหลุดออกจากชั้นโดยไม่ตั้งใจ "ฉันไม่ได้ทำนะคะ!" พายอาร์สวนกลับทันควัน ความรู้สึกน้อยใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนร้อนผ่าวที่ขอบตา เมื่อเห็นสายตาที่คิมหันต์ใช้มองเธอมันเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนดูถูก "ถ้าเฮียคิมจะมีอคติกับฉันขนาดนี้ ก็ช่วยใช้สมองคิดหน่อยเถอะค่ะว่าคนอย่างพิมพ์อารดา ถึงจะเคยเป็นคุณหนูตกอับ แต่ศักดิ์ศรีฉันมีมากกว่าจะเอาความลับบริษัทไปขายให้ผู้หญิงคนนั้น!" "หลักฐานคาตาแบบนี้ ยังจะกล้าแก้ตัวอีกเหรอพายอาร์" คิมหันต์แค่นIเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเสียใจที่ถูกปิดบังไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "แฟ้มนี้อยู่บนโต๊ะทำงานส่วนตัวของผม คนที่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนี้ตอนดึกๆ มีแค่คุณกับผมเท่านั้น... หรือจะให้ผมเรียก รปภ. มาเปิดกล้องวงจรปิดดู เพื่อความกระจ่างว่ามือใครยาวสาวได้สาวเอา?" คำพูดที่เหมือนใบมีดกรีดลงกลางใจทำให้พายอาร์สะอื้นฮักออกมาเบาๆ มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายวันสะสมจนพังทลายลงในพริบตา เธอมองหน้าผู้ชายใจร้ายตรงนี้ด้วยแววตาที่สั่นระริก หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าก่อนจะร่วงเผาะลงมาตามแก้มนวลอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพของหญิงสาวที่ปกติมักจะเชิดหน้าเถียงเขาคอเป็นเอ็น แต่ตอนนี้กลับยืนน้ำตาคลอเบ้า ไหล่บางสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้น ทำให้คิมหันต์ที่กำลังเดือดดาลถึงกับชะงัก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกทันทีเมื่อเห็นหยดน้ำตาหยดนั้น เฮียคิมขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง มือหนาเผลอยื่นออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เหมือนอยากจะคว้าตัวคนตรงมาปลอบ แต่ศักดิ์ศรีและความซึนเดะก็ทำให้เขาต้องชักมือกลับแล้วเบือนหน้าหนี "อ้าว เฮียคิม... พายอาร์... เกิดอะไรขึ้นทำไมบรรยากาศมาคุจังวะ" เสียงประตูเปิดผางพร้อมกับร่างของธามที่เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารอีกชุดทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง ธามกวาดสายตามองคิมหันต์ที่ยืนหน้าเครียดทำอะไรไม่ถูกกับพายอาร์ที่ยืนน้ำตาอาบแก้ม ก่อนที่สายตาของเพื่อนสนิทพระเอกจะเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงอยู่บนพื้น ธามก้มลงหยิบมันขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นกระดาษโน้ตข้อความลายมือแปลกปลอม พร้อมกับซองเอกสารอีกซองที่หล่นออกมาจากซอกโต๊ะทำงาน "เฮ้ย... นี่มันไม่ใช่รายงานงบประมาณของบริษัทเรานี่วะเฮีย นี่มันเอกสารโปรโมทอีเวนต์การกุศลของมูลนิธิมีนาราต่างหาก... เหมือนมีคนจงใจเอามาสอดไว้ในแฟ้มของพายอาร์เพื่อใส่ร้ายเธอนะเว้ย!" สิ้นคำพูดของธาม อุณหภูมิในห้องก็ดิ่งฮวบทันที คิมหันต์หันขวับกลับมามองหน้าพายอาร์ที่ตอนนี้เบือนหน้าหนีและยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยความหยิ่งทะนง ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งทำร้ายจิตใจคนที่เขาหวงแหนที่สุดไปขนาดไหน "พายอาร์... ฉัน..." คิมหันต์ก้าวเข้าไปหาเธอด้วยความลิบลับ แต่พายอาร์กลับถอยหลังกรูด น้ำตาที่ควรจะหยุดไหลกลับพรั่งพรูออกมาหนักกว่าเดิม พร้อมกับคำพูดตัดพ้อที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ไม่ต้องมาแตะต้องฉันนะคะ! ในเมื่อเฮียคิมเชื่อว่าฉันมันเลวร้ายขนาดนั้น ก็เชิญอยู่กับความระแวงของตัวเองไปคนเดียวเถอะค่ะ!" พายอาร์สะบัดหน้าหนีเตรียมจะวิ่งออกจากห้อง แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยฝีมือของเลขาหน้าห้อง พร้อมกับร่างระหงของมีนาราที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก พร้อมเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "อุ๊ย... ดูท่าทางดิฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีท... หรือเวลาเคลียร์ความลับที่พายอาร์คาบข่าวมาบอกคุณคิมกันแน่คะ?" ด้วยรักและอินไปกับทุกลมอายของตัวละคร เอมเมอรัลด์อายส์