ซุปเปอร์มาร์เก็ตกระชับมิตร?

รถเข็นของในซุปเปอร์มาร์เก็ตติดแอร์ฉ่ำใจกลางเมือง ไม่ควรจะกลายเป็นสนามประลองยุทธ์ระหว่างวิศวกรโยธาปากแข็งกับอดีตคุณหนูตกยากที่กำลังว่างงานเลยสักนิดค่ะ "หยิบอะไรนักหนਾคะเฮีย รถเข็นจะล้นจนเอาไปบริจาคให้มูลนิธิข้างทางได้อยู่แล้วนะคะ" พายอาร์เอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนขณะเอี้ยวตัวหลบไหล่กว้างของคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างรถเข็น บรรยากาศรอบตัวคิมหันต์ในตอนนี้ช่างขัดแย้งกับภาพวิศวกรผู้ทรงอิทธิพลในไซต์งานก่อสร้างลิบลับ เพราะชุดไปรเวทเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ของเขาไม่ได้ช่วยให้ดูเข้าถึงง่ายขึ้นเลยสักนิด รังสีความดุและความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากตัวเขายังคงทำงานเต็มร้อยเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความเกร็งที่พายอาร์แอบเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาโซนสินค้าอุปโภคบริโภคด้วยกันแล้วค่ะ "ก็เธอเล่นเดินตัวปลิวเหมือนคิดว่ามาเดินแฟชั่นโชว์ ของใช้ในห้องพักหมดเกลี้ยงแต่ไม่ยอมซื้ออะไรเข้าห้องสักอย่าง เดี๋ยวก็อดตายคาห้องสี่เหลี่ยมแคๆ นั้นหรอกค่ะ" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดตามสไตล์คนปากแข็งที่ต่อให้ข้างในจะห่วงแทบแย่ แต่ปากกลับเลือกจะพ่นคำพูดจิกกัดออกมาให้คนฟังอยากจะยกสันเท้าขึ้นมาประทับรอยรองเท้าผ้าใบไว้กลางหน้าอกเขาสักทีสองที "แหม เป็นห่วงก็พูดมาเถอะค่ะ ไม่ต้องอ้างว่ากลัวหนูอดตายหรอก หน้าตาเฮียตอนนี้มันฟ้องยิ่งกว่าป้ายไฟนีออนซะอีกว่ากลัวหนูไม่มีข้าวกินจนต้องไปขอส่วนบุญหน้าเซเว่นน่ะ" พายอาร์ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัว ไหล่บางเฉียดผ่านแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นและไออุ่นที่แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้า เธอแกล้งทำเป็นกวาดสายตามองชั้นวางสินค้าด้านข้าง ก่อนมือเรียวบางจะคว้าหมับเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งแล้วชูขึ้นระดับสายตาของเขา "อุ๊ย... แผ่นอนามัยแบบมีปีกสูตรเย็นเฉียบสะใจ... เฮียว่าไซส์นี้เหมาะกับความกวนประสาทของใครแถวนี้ไหมคะ?" จังหวะนั้นเองที่ดวงตาสีเข้มของคิมหันต์ก้มลงมองวัตถุในมือเธอนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามเลียจากลำคอขึ้นมาถึงใบหูอย่างรวดเร็ว ภาพลักษณ์ของวิศวกรหนุ่มผู้เยือกเย็นพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อเจอกลยุทธ์ใต้สะดือของยัยตัวแสบที่กล้าหยิบของใช้ส่วนตัวผู้หญิงมาล้อเล่นหน้าตาเฉย "พิมพ์อารดา..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเคืองระคนเขินจัด มือหนาเอื้อมพรวดหมายจะแย่งห่อพลาสติกสีหวานนั่นออกจากมือเธอ แต่มีหรือที่คนอย่างพายอาร์จะยอมให้จับได้ง่ายๆ เธอรีบหมุนตัวหลบไปอีกทางอย่างคล่องแคล่ว จนแผ่นหลังบางไปกระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็มแรง คิมหันต์จึงต้องใช้มือทั้งสองข้างคว้าจับเอวบางของเธอไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นซุปเปอร์มาร์เก็ต วินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปดื้อๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นสบู่อ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนใสของหญิงสาว ขณะที่ดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ความดุร้ายในแววตาก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายความปรารถนาบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจ และความระอุที่พุ่งสูงจนหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวโครมครามแข่งกับเสียงเพลงคลอเบาๆ ในห้าง "ปล่อยได้แล้วค่ะคนปากแข็ง... คนมองกันหมดแล้วนะคะ" พายอาร์กระซิบเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีเมื่อครู่หดหายไปเหลือเพียงความวูบวาบในท้องที่ทำเอาเข่าแทบทรุด "ถ้าไม่อยากให้มอง... ก็หุบปากแล้วอย่ายั่วโมโหฉันอีกค่ะ พายอาร์" คิมหันต์กระซิบตอบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนน่ากลัว ปลายนิ้วแกร่งที่บีบอยู่บนเอวบางเผลอออกแรงกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อ ติ๊งนาว! เสียงประกาศอัตโนมัติของซุปเปอร์มาร์เก็ตดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูชวนใจสั่นระรัว พร้อมกับเสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาจากทางเดินล็อกข้างๆ "อ้าว... เฮียคิมคะ! บังเอิญจังเลย ไม่คิดว่าจะเจอเฮียมาเดินซื้อของเองแบบนี้เลยนะคะเนี่ย" เสียงหวานแหลมที่แฝงด้วยความจงใจทักทายดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างระหงของมีนาราในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเลี้ยวโค้งออกมาจากชั้นวางสินค้า ดวงตากลมโตของอดีตคู่หมั้นสาวกวาดมองภาพความแนบชิดระหว่างคิมหันต์และพายอาร์ด้วยประกายไฟความริษยาที่วาวโรจน์ขึ้นอย่างปิดไม่มิด คิมหันต์ผละตัวออกจากพายอาร์ทันทีด้วยความรวดเร็ว ราวกับไฟฟ้าช็อต สีหน้าของเขากลับมาเรียบตึงเย็นชาในเสี้ยววินาที ขณะที่พายอาร์ต้องรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อตั้งสติรับศึกหนักที่กำลังจะพุ่งเข้ามาชนตรงหน้า ด้วยรักและอินไปกับทุกลมอายของตัวละคร เอมเมอรัลด์อายส์