คนขี้หึงที่จำนนต่อหลักฐาน

เสียงแก้วกาแฟกระแทกกับเคาน์เตอร์หินอ่อนดังเพล้ง! สร้างความตกใจให้ลูกค้าในร้านจนต้องหันขวับมามองเป็นตาเดียว แต่พายอาร์กลับยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว แม้ว่าน้ำสีน้ำตาลเข้มจะกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้าและเอกสารสำคัญบนโต๊ะทำงานของเธอก็ตาม เบื้องหน้าของเธอคือชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สองคน สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำสนิท ใบหน้ามีรอยแผลเป็นน่ากลัว และหนึ่งในนั้นกำลังยิ้มเยาะด้วยท่าทางคุกคาม "เจ้าของร้านไม่อยู่เหรอ หรือว่าไม่มีปัญญาจ่ายค่าคุ้มครอง... อ้อ ลืมไป คุณหนูตกอับอย่างเธอน่ะ คงไม่มีปแม้แต่จะซื้อกาแฟกินเองด้วยซ้ำมั้ง ถึงต้องมาเป็นลูกจ้างเขาก้มหัวรับใช้คนอื่นแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันเอ่ยขึ้น พร้อมกับส่งสัญญาณให้พรรคพวกเริ่มกวาดข้าวของบนโต๊ะกระจายเกลื่อน พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความเดือดดาลล้วนๆ "ถ้าอยากหาเรื่อง ก็ออกไปเห่าข้างนอกร้านค่ะ อย่ามาทำลายข้าวของทำมาหากินของคนอื่นแถวนี้... บอกเจ้านายเธอด้วยนะ ว่าวิธีสกปรกแบบนี้มันกระจอกเกินไป!" พายอาร์เชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลังสวนกลับทันควันไม่มีกั๊ก ชายฉกรรจ์หน้าเลือดหัวเราะร่วนด้วยความโมโห เงื้อมือหนาขึ้นทำท่าจะคว้าคอเสื้อของคุณหนูจอมพยศเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... หมัดหนักๆ ลอยแหวกอากาศมากระแทกเข้าที่ใบหน้าของมันเต็มแรงจนร่างยักษ์เซถลาล้มคว่ำไปฟาดกับโต๊ะข้างๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น ตามด้วยเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด "เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ..." ลูกน้องอีกคนตกใจหันขวับจะสวนกลับ แต่ต้องชะงักกкаกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดช่างก่อสร้างสไตล์วิศวกรที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้าม คิมหันต์... เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ รู้แค่ว่าบรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้ตอนนี้เย็นเยียบและอันตรายเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต พายอาร์เบิกตากว้างเล็กน้อยยามที่มองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น ดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มฉายแววเดือดดาลอย่างชัดเจน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการพยายามข่มอารมณ์โกรธที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด "กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของกูวะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ คิมหันต์ไม่รอให้พวกมันตั้งตัว เขากระชากคอเสื้อของชายฉกรรจ์คนที่สองแล้วซัดหมัดเข้าที่ท้องน้อยอย่างจัง จนมันงอตัวลงคุกเข่าหน้าซีดเผือดด้วยความจุก เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายจบลงในเวลาไม่ถึงสองนาทีเมื่อชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเห็นท่าไม่ดี จึงรีบพยุงกันวิ่งหนีออกจากร้านไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตึงเครียดที่อบอวลไปทั่วบริเวณ คิมหันต์ยืนหอบหายใจเล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ ก่อนที่เขาจะหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจร่างกายของพายอาร์อย่างรวดเร็วเพื่อหาบาดแผล เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยดี ไหล่กว้างจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงบึ้งตึงและดุดันเช่นเคย "เธอเป็นบ้าอะไรทำไมไม่หลบมันฮะ!" คิมหันต์เปิดฉากดุเสียงดังลั่นร้าน จนพายอาร์สะดุ้ง "รู้ตัวไหมว่าถ้าฉันมาไม่ทัน มันจะเกิดอะไรขึ้น! ทำไมต้องทำตัวเก่งนักวะ เก่งนักหรือไงถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย!" พายอาร์เม้มปากแน่น ความรู้สึกน้อยใจและโกรธาสตีมขึ้นมาปะปนกันจนแยกไม่ออก เธอยืนกำมือแน่นแล้วสวนกลับทันทีด้วยความฉุนเฉียว "แล้วมันเรื่องอะไรของเฮียเล่า! ฉันจะโดนทำร้ายหรือบ้านจะพังมันก็เรื่องของฉัน ปากแบบนี้แหละค่ะที่ฉันเป็นอยู่ ใครจะทำไม!" "พายอาร์!" คิมหันต์คำรามลั่น ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ แผงอกกว้างและกลิ่นอายบุรุษเพศอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนผสมความหงุดหงิดจงใจกดดันเธอให้อยู่ในอาณัติ "ปากเก่งนักนะ... เธอคิดว่าฉันว่างมากเหรอถึงต้องคอยวิ่งตามเช็ดก้นให้ทุกเรื่องแบบนี้ห๊ะ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความหวงแหนขั้นสุดยอดที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด "จำใส่สมองไว้นะพายอาร์ ผู้หญิงคนนี้... เป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!" คำประกาศิตที่ดังชัดถ้อยชัดคำทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอนิ่งอึ้ง สบตากับดวงตาคมที่ฉายชัดถึงความห่วงใยลึกซึ้งภายใต้ความดุดันนั้น จนลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศหวานอมเปรี้ยวจะทันได้ซึมลึกไปมากกว่านั้น เสียงปรบมือเบาๆ แต่กวนประสาทก็ดังขึ้นจากทางประตูกระจกหน้าร้าน "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานคู่รักปะทะฝีปากกันหรือเปล่าคะเนี่ย น่าประทับใจจังเลยนะคะเฮียคิม" ร่างเพรียวบางระหงในชุดแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าสวยเฉี่ยว มีนารา... อดีตคู่หมั้นสาวผู้พยายามทำลายทุกอย่างก้าวเข้ามาพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและชัยชนะ พายอาร์ขยับตัวถอยห่างจากคิมหันต์ทันที สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเยือกเย็นอีกครั้ง ในขณะที่วิศวกรหนุ่มหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดیسดดดดดดด ที่พร้อมจะฉีกร่างใครก็ตามที่บังานมาขัดจังหวะ "เธอมาทำไม..." คิมหันต์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก้าวขาบังร่างพายอาร์ไว้มิดชิดเหมือนต้องการปกป้องเธอจากสายตาอันตรายของผู้หญิงคนนั้น มีนารายกยิ้มมุมปาก เดินน่องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบกวาดมองข้าวของที่กระจายเกลื่อนพื้นด้วยความพึงพอใจ "ก็แค่แวะมาดูผลงานของตัวเองนิดหน่อยค่ะ... ไม่คิดเลยนะคะว่าคนระดับเฮียคิม จะลดตัวลงมาปกป้องผู้หญิงไร้ค่า ที่แม้แต่ครอบครัวตัวเองยังทิ้งเลยเหรอคะ?" ประโยคคำพูดที่จี้ใจดำพายอาร์เต็มเปี่ยมถูกพ่นออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ร่างบางของพายอาร์ชาวาบไปทั้งตัว มือเรียวที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นระริก ปมในอดีตที่พยายามกลบฝังไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางวงอีกครั้งอย่างเลือดเย็น คิมหันต์สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าสวยที่ซีดเผือดลงถนัดตา ดวงตาคู่คมของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่พุ่งถึงขีดสุด เขาเตรียมจะพุ่งเข้าไปซัดมีนาราให้หายปากดี ทว่า... พายอาร์กลับเอื้อมมือเรียวมาแตะที่แขนหนาของเขาเบาๆ พร้อมกับกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความนิ่งสงบที่น่ากลัวที่สุด "ปล่อยฉัน... คนแบบนี้... ฉันจัดการเองค่ะ" * * * ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เอมเมอรัลด์อายส์" เสมอมานะคะ!