กำแพงความซึนพังทลาย

“ถ้าคิดจะอ่อยผู้ชายคนอื่น ช่วยกรุณาเดินออกไปให้พ้นเขตไซต์งานของฉันก่อนนะคะ พายอาร์!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรกลหนักที่กำลังคำรามก้อง แต่สำหรับพิมพ์อารดาแล้ว เสียงของคิมหันต์กลับชัดเจนและบาดลึกยิ่งกว่าเสียงใดในรัศมีร้อยเมตรนี้เสียอีก ร่างบางในชุดเซฟตี้สีส้มสะท้อนแสงหยุดชะงักกึก แฟ้มเอกสารในมือเกือบหล่นร่วงลงพื้น หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก, เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ผู้ดำรงตำแหน่งทั้งเจ้านายและ... เจ้าหนี้จอมเผด็จการ “นี่เฮีย! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ ฉันไปอ่อยใครตอนไหนไม่ทราบ ทุเรศที่สุด!” พายอาร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น เธอยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ถึงแม้ว่าส่วนสูงของเธอจะเทียบกับเขาไม่ได้เลยก็ตาม “ก็ไอ้ผู้รับเหมาช่วงฝ่ายระบบสุขาภิบาลนั่นไง... มันยืนมองเธอจนคอแทบเคล็ด แล้วเธอก็ยังจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยใหมันอีก คิดว่าฉันตาบอดหรือไง!” คิมหันต์ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความรวดเร็ว แรงกดดันรอบตัวจากร่างสูงใหญ่ในชุดช่างสีเข้มทำให้บรรยากาศรอบข้างอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกนิรภัยจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “เขาก็แค่ถามเรื่องแบบแปลนท่อระบายน้ำค่ะ! จะให้ฉันทำหน้ายักษ์ใส่เหมือนเฮียหรือไง ถึงจะถูกใจผู้จัดการไซต์คนนี้!” พายอาร์เถียงกลับเสียงแข็ง ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น ความดื้อรั้นและปากเก่งที่เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดถูกงัดออกมาใช้จนหมดแม็กซ์ “ใช่! ทำหน้ายักษ์ใส่ฉันคนเดียวน่ะพอแล้ว ไม่ต้องไปแจกยิ้มเรี่ยราดให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!” พรึบ! สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งบริเวณหน้าสำนักงานชั่วคราวกลับตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ แม้แต่เสียงเครื่องจักรไกลๆ ก็เหมือนจะเบาลงไปถนัดตา พายอาร์อึ้ง ตาค้าง สมองประมวลผลคำพูดประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวรากับกลองเพล ประโยคเมื่อครู่มันหมายความว่าอะไรกันนะ... น้ำเสียงหึงหวงที่หลุดออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวนั่น ทำเอากำแพงความเย็นชาที่วิศวกรหนุ่มสร้างไว้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา “เฮีย... พูดว่าอะไรนะตะกี้?” พายอาร์กระพริบตาปริบๆ ความดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความประหลาดใจแกแกมเขินอายที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด คิมหันต์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป ดวงตาคมกริบไหววูบเล็กน้อยด้วยความตกใจในความปากไวของตัวเอง สันจَมูกโด่งเชิดขึ้นอย่างถือดีเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีเพื่อหลบสายตาจับผิดของหญิงสาว “ฉัน... ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นแหละ หูฝาดไปเองหรือเปล่าพายอาร์ ไปทำงานต่อได้แล้ว อย่ามาอู้งานตรงนี้ เสียเวลา!” คิมหันต์เสียงแข็งกลบเกลื่อน พร้อมกับทำท่าจะเดินหนีเลี่ยงไปอีกทาง “เดี๋ยواสิเฮีย! เมื่อกี้ฉันได้ยินเต็มสองหูนะว่าเฮียพูดว่า...” “บอกให้ไปทำงานไง! หรืออยากจะโดนหักเงินเดือนอีกรอบ หืม?” คิมหันต์หันกลับมาขู่ด้วยท่าทีดุดันแบบเดิม เพิ่มเติมคือใบหูข้างที่หันมาทางเธอนั้นขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ซึ่งต่อให้พายอาร์จะปากเก่งแค่ไหน เธอก็ไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นจุดนั้น หญิงสาวแอบอมยิ้มมุมปาก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เฮียคิมจอมซึน ปากร้าย และชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคนนี้ แท้จริงแล้วกำลังหวงเธอจนเนื้อเต้นสินะ... “ก็ได้ค่ะ! ไม่เถียงก็ได้ คนอะไรปากแข็งเป็นหินแกรนิต...” พายอาร์พึมพำเบาๆ แต่ตั้งใจให้คนตัวโตได้ยินชัดเจน “เธอว่าไงนะ!” “เปล่าค่ะ! บอกว่ากำลังจะไปทำงานเดี๋ยวนี้แหละค่ะ เฮียคิมผู้แสนจะใจดี!” พายอาร์ลอยหน้าลอยตาตอบอย่างกวนประสาท ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงหนีออกมาด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงและพองโตจนแทบจะระเบิด ทิ้งให้คิมหันต์ยืนกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ระคนเอือมระอาในความพยศของเธอ แต่ในจังหวะที่พายอาร์กำลังจะเดินพ้นมุมตู้คอนเทนเนอร์สำนักงาน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความฟินเสียก่อน “อุ๊ย! คุยอะไรกันอยู่เหรอคะคุณคิม ดูท่าทางเคร่งเครียดเชียว มีอะไรให้มีนช่วยแบ่งเบาไหมคะ?” มีนาราปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสแบรนด์เนมสีพาสเทลที่ไม่เข้ากับสถานที่ก่อสร้างเอาเสียเลย หล่อนส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้คิมหันต์ พร้อมกับส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางพายอาร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล พายอาร์ชะงักฝีเท้า รอยยิ้มเมื่อครู่หายวับไปกับตา บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นและตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในทันที คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นหน้าอดีตคู่หมั้นสาวที่ตามตื๊อไม่เลิก “คุณมีนมาทำอะไรที่นี่ครับ ที่นี่ไซต์งานอันตราย ไม่ใช่ที่เดินเล่น” คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ ไร้เยื่อใยเช่นเคย “มีนก็แค่ว้าวุ่นใจเรื่องงานแต่งของเราที่ผู้ใหญ่คุยกัน... อุ๊ย!” มีนาราแกล้งอุทานเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองพายอาร์ด้วยหางตา แล้วแกล้งทำเป็นสะดุดเศษหินบริเวณนั้น พุ่งตัวจะล้มเข้าไปซบอ้อมอกแกร่งของคิมหันต์ต่อหน้าต่อตาพายอาร์ พายอาร์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่คิมหันต์เองก็หน้าเปลี่ยนสีรีบถอยหลังหลบตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เหตุการณ์ชุลมุนตรงหน้าจะคลี่คลาย เสียงรถสปอร์ตหรูคันเก่งก็เบรกเอี๊ยดเข้าจอดสนิทที่หน้าไซต์งาน พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวลงมาจากรถด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อ้าว เฮียคิม... ผมมาช้าไปหรือเปล่าเนี่ย ดูท่าทางบ้านกำลังจะไฟไหม้แล้วมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆ” ธามเอ่ยทักทายเสียงดังลั่น พร้อมกับเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักด้วยความสนุกสนาน แต่ทว่า สายตาคมกราบของธามกลับกวาดมองไปที่พายอาร์ คิมหันต์ และมีนารา สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความหมายลึกซึ้ง ก่อนที่ธามจะเอ่ยประโยคระเบิดเวลาออกมาหน้าตาเฉย “อ้าว คุณมีน... มาพอดีเลย ผมเพิ่งรู้ข่าวดีเรื่องงานแต่งจากคุณแม่เฮียคิมเมื่อกี้นี้เอง ว่าแต่... งานนี้พายอาร์เขารับรู้สถานะตัวเองหรือยังล่ะเนี่ย?” พรึบ! ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของธามทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง พายอาร์ชะงักกึก รอยยิ้มและอาการเขินอายเมื่อครู่ถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาที นัยน์ตากลมโตหันขวับกลับมามองหน้าคิมหันต์นิ่งสนิท ขณะที่วิศวกรหนุ่มถึงกับหน้าถอดสี รีบหันขวับไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทตัวดีทันที ________________________________________ เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ