เช้าวันใหม่กับความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเดิม

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องโดยสาร ไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่กลางอกของพิมพ์อารดาลงได้เลยสักนิด ปลายนิ้วเรียวของเธอบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคู่สวยมองเหม่อออกไปนอกกระจกหน้าต่างรถยนต์คันหรู ที่ซึ่งไฟท้ายของรถคันอื่นพร่าเลือนกลายเป็นเส้นแสงยาวไหวตามแรงเคลื่อนตัวของจราจรยามค่ำคืน ความเงียบงันภายในรถเบนซ์คันโก้ช่างน่าอึดอัด หากแต่ในขณะเดียวกัน มันก็อบอวลไปด้วยสนามแม่เหล็กบางอย่างที่ดึงดูดให้คนทั้งสองคนต้องระมัดระวังลมหายใจของตัวเอง "มองอะไรนักหนາ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ คิมหันต์เหลือบสายตาคมกริบมองร่างบางที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหันมาสนใจถนนเบื้องหน้าต่อ พายอาร์สะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับไปค้อนใส่คนตัวโตทันทีตามสัญชาตญาณ "ใครมองเฮียกันคะ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย ปากบอกว่าไม่ได้มอง แต่แอบเหลือบมองฉันผ่านกระจกอยู่ได้ตั้งหลายรอบ คิดว่าฉันไม่เห็นหรือไง" "เถียงคำไม่ตกฟาก" คิมหันต์พ่นลมหายใจออกทางจมูก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้เต็มที่ แต่มีหรือจะพ้นสายตาของคนปากเก่งอย่างเธอ "ถ้าไม่ได้มอง แล้วทำไมหน้าแดง?" "ฝุ่นมันเยอะต่างหากล่ะคะ! ในรถเฮียนี่ทำความสะอาดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เนี่ย ฝุ่นฟุ้งกระจายจนหน้าฉันแดงหมดแล้วมั้ง" เธอแก้ตัวเสียงแข็ง พร้อมกับยกมือขึ้นแตะพวงแก้มร้อนผ่าวของตัวเองอย่างลืมตัว "แถเก่งเป็นที่หนึ่ง" บทสนทนาหยุดลงแค่นั้น ทว่าบรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป... มันไม่ใช่ความบาดหมางหรือการปะทะคารมแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนทุกวันที่ผ่านมา หากแต่มันคือความกระอักกระอ่วนใจที่เต็มไปด้วยเคมีแปลกประหลาด หัวใจของพิมพ์อารดากำลังเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน สัมผัสจากเหตุการณ์เมื่อครู่ในไซต์งานยังคงร้อนผ่าวอยู่ที่ข้อมือ รอยประทับสายตาที่อีกฝ่ายมองมาตอนที่เธอเกือบจะล้มพับลงไปในอ้อมแขนเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทางด้านธาม ซึ่งทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์จำเป็นในเบาะหน้า นั่งเงียบมานานจนทนไม่ไหว เจ้าตัวเหลือบมองกระจกมองหลังสลับกับมองหน้าเพื่อนสนิทผู้แสนจะซึนเดะกับคุณหนูจอมพยศแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกระแอมกระอ่วมออกมาเบาๆ "แฮ่ม... นี่กูเป็นคนขับรถ หรือเป็นอากาศธาตุวะเนี่ย" ธามลากเสียงแซวกลั้วหัวเราะ "บรรยากาศในรถนี่มันชวนเลี่ยนชะมัด ปกติกัดกันหูดับตับไหม้ แต่วันนี้ทำไมเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจคนนั่งข้างๆ เต้นเลยวะไอ้คิม" "ขับรถของแกไปเงียบๆ เถอะน่า ธาม" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มดุแต่ไม่ได้จริงจังนัก "ถ้าปากว่างมาก ไปหาอะไรอุดปากไว้ซะ หรือถ้าอยากลงไปเดินกลับบ้านเอง ฉันก็ไม่ขัดข้องนะ" "โหดร้ายกับเพื่อนฝูงตลอด... ทีกับน้องพายอาร์นี่ทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวานนะมึง" ธามยังคงไม่วายหยิกแกมหยอกตามนิสัยเจ้าสำราญ พลางเหลือบมองพายอาร์ที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู "ว่าไหมครับน้องพายอาร์ ช่วงนี้เฮียเขาดูแลดีเป็นพิเศษ จนพวกคนงานในไซต์แซวกันสนั่นแล้วมั้งเนี่ย" "พี่ธามก็พูดไปเรื่อยค่ะ..." พายอาร์รีบปฏิเสธเสียงสูง แม้ในใจจะแอบเห็นด้วยกับประโยคหลังอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น คิมหันต์ก็ดูจะคอยตามติดและกันท่าผู้ชายทุกคนที่เข้ามาใกล้เธอราวกับจงอางหวงไข่ ทั้งที่ปากก็บอกว่ารำคาญเธอนักหนา รถยนต์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ที่พิมพ์อารดาพักอยู่ คิมหันต์ดับเครื่องยนต์ทันทีโดยที่ธามยังไม่ทันได้เอ่ยปากแซวอะไรต่อ วิศวกรหนุ่มร่างสูงเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ธามกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "อ้าวเฮีย จะรีบลงไปไหนวะ หรือว่าจะตามขึ้นไปส่งน้องเขาด้วย?" ธามตะโกนไล่หลัง "เสือก" คิมหันต์ตอบสั้นๆ ห้วนๆ แต่ขายาวๆ คู่นั้นก็ก้าวฉับๆ อ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่พายอาร์นั่งอยู่เรียบร้อยแล้ว พายอาร์กะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ เธอก้าวลงจากรถโดยมีความช่วยเหลือจากมือหนาที่ยื่นมารองรับข้อศอกไว้ตามสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่าเดินเองได้ แต่ความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขากลับทำให้เธอยอมนิ่งเงียบให้เขาประคองแต่โดยดี "ถึงแล้วค่ะ ปล่อยได้แล้วมั้งคะเฮีย" พายอาร์เอ่ยเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่มองลงมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด "ทำไม? กลัวฉันกินรึไง" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำเอาพายอาร์สมองเบลอไปชั่วขณะ "ใครจะไปรู้... ช่วงนี้เฮียยิ่งแปลกๆ อยู่" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "ปล่อยค่ะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว" คิมหันต์ไม่ยอมปล่อยทันที เขายังคงยืนขวางทางเข้าประตูอพาร์ตเมนต์เอาไว้ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังค้นหาคำตอบอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวก็คงไม่อยากยอมรับมันออกมา "พรุ่งนี้... เลิกงานแล้วรอฉัน ห้ามกลับก่อนเด็ดขาด" น้ำเสียงคำสั่งแกมบังคับดังขึ้น "ทำไมฉันต้องรอคะ? งานฉันเลิกก่อนตั้งนาน จะให้มานั่งรอเฮียเคลียร์งานเอกสารเป็นชั่วโมงๆ เพื่ออะไร เสียเวลาชีวิตหมด" พายอาร์เถียงคอเป็นเอ็น "บอกให้รอก็รอเถอะน่า..." คิมหันต์ถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา ก่อนจะยื่นมือหนามาเคาะหน้าผากมนเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "มีเรื่องสำคัญต้องคุยด้วย... เรื่องของเรา" คำว่า *"เรื่องของเรา"* ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ชวนให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ พายอาร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากถามให้เคลียร์ชัด แต่ทว่า... "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ คิมคะ... มาทำอะไรดึกดื่นแถวนี้เนี่ย" เสียงหวานใสที่คุ้นหูจนน่าสะพรึงกลัวดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทั้งคิมหันต์และพายอาร์ชะงักกึกพร้อมกัน ร่างเพรียวระหงของมีนาราในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเท้าลงมาจากรถแท็กซี่ที่เพิ่งแล่นมาจอดเทียบฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มหวานหยดที่มักจะเคลือบยาพิษถูกส่งตรงมาให้คิมหันต์ ก่อนที่ดวงตาร้ายกาจจะเบนมามองพิมพ์อารดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่คิดจะปิดบัง คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับติดลบ พายอาร์สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นหลังของร่างสูงที่เกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มีนาราก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่สนิทรรศการใดๆ มือเรียวยาวเอื้อมไปหมายจะแตะแขนแกร่งของคิมหันต์ แต่ทว่าวิศวกรหนุ่มกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจ "เธอมาทำอะไรที่นี่, มีนารา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบสนิท แต่น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก มีนาราชะงักไปนิด แต่ก็ยังคงรอยยิ้มเสแสร้งไว้บนใบหน้า เธอมองหน้าพายอาร์สลับกับคิมหันต์ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงในพริบตา "มีนาก็แค่... มีเรื่องเซอร์ไพรส์จะมาบอกคุณคิมค่ะ... เรื่องของ *'ผู้หญิงคนนี้'* ที่คุณคิมอาจจะยังไม่รู้ และถ้าคุณคิมรู้แล้ว... อาจจะอยากถอยห่างจากหล่อนทันทีเลยก็ได้นะคะ" ดวงตากลมโตของพิมพ์อารดาไหววูบในทันที หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่ กลับถูกกระชากลงสู่เหวลึกด้วยความหวาดหวั่น... มีนารากำลังจะเล่นเกมอะไรอีกแล้ว? ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตรงนี้นะคะ — เอมเมอรัลด์อายส์