ความสุขที่สั้นเกินไป

"ถ้าคิดจะโกหกกัน... ช่วยหัดแต่งเรื่องให้มันเนียนกว่านี้หน่อย พิมพ์อารดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้เจือแววหยอกเย้าแม้แต่น้อย มันคือความหงุดหงิดระคนระแวงที่สะสมจนทะลักจุดเดือด คิมหันต์ยืนค้ำร่างสูงใหญ่บังแสงไฟนีออนจากเสาโครงสร้างคอนกรีตจนเงาสะท้อนทาบทับลงบนร่างบางของพายอาร์จนมิด วิศวกรหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน นัยน์ตาดุคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในเสี้ยววินาที พายอาร์ชะงักค้าง รอยยิ้มระรื่นเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย หญิงสาวเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "เฮียพูดบ้าอะไรของเฮียเนี่ย... พายจะไปโกหกอะไรใคร งานในไซต์ก็ตรวจเสร็จแล้ว เอกสารเบิกงวดงานก็เคลียร์เรียบร้อย สมองวิศวกรอย่างเฮียนี่ว่างมากจนต้องมานั่งจับผิดพายว่างั้นเถอะ" "ว่างไม่ว่างไม่รู้... แต่รู้ว่าคนปากเก่งแถวนี้กำลังซ่อนอะไรบางอย่าง" คิมหันต์ก้าวเท้าเข้าประชิดอีกนิด บีบพื้นที่ส่วนตัวจนพายอาร์ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝุ่นปูนและบุคลิกดิบๆ แบบผู้ชายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาโถมเข้าใส่จนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "มือสั่น ทำเอกสารตกหล่น แถมยังเหม่อลอยตั้งแต่เมื่อวาน... คิดว่าฉันตาบอดหรือไงถึงดูไม่ออกว่าเธอไม่ได้มีสติอยู่กับงาน" "พายก็แค่... พักผ่อนน้อยค่ะ!" พายอาร์เถียงเสียงแข็ง พยายามซ่อนมือทั้งสองข้างที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา เธอไม่อยากให้เขามาล่วงรู้ปัญหาเน่าเฟะที่บิดาบังเกิดเกล้าก่อเอาไว้อีกแล้ว แค่ชีวิตที่พลิกผันจากคุณหนูตกอับมาเป็นคนงานใช้หนี้ในไซต์งานมันก็บอบช้ำพอทน แต่เรื่องหนี้สินก้อนใหม่ที่ตามมาหลอกหลอนถึงหน้าประตูบ้าน... มันคือความอัปยศที่เธอไม่อากรให้ผู้ชายตรงหน้ามารับรู้และสมเพชเวทนาเด็ดขาด "พักผ่อนน้อย?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุคมหรี่ลงพิจารณาคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างคาดคั้น นิ้วเรียวหนายื่นออกไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา แต่พายอาร์กลับเบี่ยงหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาที่สะท้อนความหวาดระแวงเกินเบอร์นั้นทำให้คิมหันต์ชะงัก มือหนาลดลงค้างกลางอากาศก่อนจะกำหมัดแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ "พายอาร์... มีอะไรทำไมไม่พูด เธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรวะ ถึงมีเรื่องอะไรก็แบกไว้คนเดียวตลอด" น้ำเสียงที่หลุดลอดออกมามีความตัดพ้อเจืออยู่จางๆ ทำเอาพายอาร์สะอึก นัยน์ตากลมโตวาววับขึ้นด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่รั้นจะไหลลงมาให้ได้ แต่เธอก็ยังคงกักเก็บมันไว้ด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ "แล้วเฮียเป็นอะไรกับพายล่ะคะ? เป็นเจ้าหนี้? เป็นเจ้านาย? หรือเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นกันแน่... ถึงได้ต้องมารับรู้ทุกเรื่องส่วนตัวของพายด้วย!" พายอาร์สวนกลับเสียงสั่นเครือ ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งวันระเบิดออกมาผ่านคำพูดที่ตั้งใจเชือดเฉือนให้เจ็บแสบ "ปล่อยพายเถอะค่ะ... พายเหนื่อย อยากกลับไปพักผ่อนแล้ว" พูดจบ หญิงสาวก็เบี่ยงตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากมุมอับสายตา แต่มีหรือที่คนอย่างคิมหันต์จะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ วิศวกรหนุ่มคว้าข้อมือเล็กเอาไว้หมับ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างบางให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ "ปล่อยนะเฮียคิม!" "ยังเคลียร์กันไม่รู้เรื่อง เธอจะเดินหนีฉันไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" คิมหันต์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ความแข็งกร้าวในแววตาของเขาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความดื้อรั้นตามประสาคนปากแข็ง "มีปัญหาอะไร... เรื่องเงินไม่พอใช้? หรือว่าไอ้พวกเจ้าหนี้เก่ามันตามมารังควานเธออีก ถ้าเป็นเรื่องนั้น..." *Rrrrrrr... Rrrrrrr...* เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงกรีดร้องขึ้นอย่างกะทันหันในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของพายอาร์ตัดบทสนทนาเคร่งเครียดลงในทันที หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต สีหน้าที่ซีดอยู่แล้วกลับยิ่งไร้สีเลือดเข้าไปใหญ่เมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏหรี่แสงอยู่บนหน้าจอ... 'พ่อ' หัวใจของพายอาร์กระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกくกึก มือข้างที่เป็นอิสระรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดตัดสายอย่างลนลานจนนิ้วสั่นเทา แต่ทว่า... ทันทีที่นิ้วเรียวกำลังจะกดปิดเครื่อง สายเรียกเข้าสายใหม่ก็เด้งแทรกเข้ามาทันทีโดยไม่เว้นจังหวะให้หายใจ พร้อมกับข้อความทาง SMS ที่สั่นเตือนรัวๆ จนหน้าจอแทบไหม้ คิมหันต์ยืนมองปฏิกิริยาที่ลนลานผิดปกติของหญิงสาวด้วยสายตาที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม สมองระดับวิศวกรโครงสร้างประเมินสถานการณ์จากร่องรอยความหวาดกลัวบนใบหน้าหวานได้ในเสี้ยววินาที "ใครโทรมา?" คิมหันต์เอ่ยถามเสียงเรียบ แต่กดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก "เปล่าค่ะ... ไม่มีใคร" พายอาร์รีบยัดโทรศัพท์มือถือเก็บใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างลนลาน พยายามฝืนยั้นรอยยิ้มแห้งแล้งส่งให้เขา "พายบอกแล้วไงคะว่าไม่มีอะไร เฮียกลับไปทำงานต่อเถอะค่ะ ทางโน้นธามน่าจะรออยู่..." "ส่งโทรศัพท์มาให้ฉันดู" คิมหันต์ยื่นมือแบตรงหน้า น้ำเสียงเด็ดขาดไร้ซึ่งการต่อรอง "เฮียคิม! นี่มันเรื่องส่วนตัวของพายนะ ทำไมเฮียต้องมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตพายขนาดนี้ด้วย!" พายอาร์เริ่มสติแตก เธอถอยหลังกรูดจนสะโพกกระแทกเข้ากับเสาคอนกรีตอีกครั้ง ทางตันที่ไร้ทางหนีทำให้ความอดทนพังทลายลง "เพราะฉันเป็นห่วงเธอไงวะ!" คำพูดที่หลุดปากออกไปด้วยความโมโหและอารมณ์พาไป ทำให้คิมหันต์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจในความหลุดปากของตัวเอง ส่วนพายอาร์ถึงกับอึ้ง นัยน์ตากลมโตมองหน้าวิศวกรหนุ่มนิ่งสนิท สมองประมวลผลคำว่า 'เป็นห่วง' ที่ดังชัดเจนในความเงียบของพื้นที่ก่อสร้างยามค่ำคืน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดที่เปลี่ยนโทนไปอย่างสิ้นเชิง คิมหันต์เม้มปากแน่น เสี้ยวหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ด้วยความเขินอายที่เผลอหลุดปากพูดความจริงออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ทว่าความซึนก็ยังทำงาน เขาพยายามจะแก้เกี้ยวด้วยการดึงหน้าดุกลับมาเหมือนเดิม "ฉันหมายถึง... ในฐานะเจ้านาย ถ้าลูกน้องมีปัญหาจนงานเสีย มันก็เดือดร้อนฉันเข้าใจไหม?" พายอาร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา ความรู้สึกน้อยใจและหวาดกลัวตีรวนกันมั่วซ้ำ เจ้านายบ้าอะไรมาพูดจาใจร้ายแบบนี้ใส่กันตลอด "ค่ะ... เข้าใจแล้วค่ะ ในฐานะลูกน้องและภาระที่เฮียต้องจำใจรับผิดชอบ พายขอโทษก็แล้วกันที่ทำให้เฮียต้องมาหงุดหงิด" พายอาร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตา ไม่ยอมให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด "และขอบคุณสำหรับความหวังดี... แต่เรื่องของพาย พายจัดการเองได้ค่ะ" พูดจบ พายอาร์ก็อาศัยจังหวะที่คิมหันต์กำลังอึ้งกับท่าทีแข็งกร้าวของเธอ พุ่งตัวหลุดจากวงแขนแกร่งแล้ววิ่งหนีออกไปจากไซต์งานทันทีอย่างไม่คิดชีวิต "พายอาร์!" คิมหันต์ตะโกนไล่หลัง ร่างสูงขยับตัวจะก้าวตาม แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหน้าทางเข้าไซต์งานเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาขวางทางออกเอาไว้ วิศวกรหนุ่มชะงักก้าวเท้า หรี่ตามองผู้มาเยือนใหม่ด้วยความระแวดระวัง ทว่าในวินาทีต่อมา หัวใจของคิมหันต์กลับกระตุกวูบ เมื่อได้ยินเสียงหอบแฮกและคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของพายอาร์ที่วิ่งไปชนเข้ากับชายคนนั้นพอดี "พ่อ... มาทำอะไรที่นี่!" คิมหันต์เบิกตากว้างขึ้นทันที พายอาร์หยุดนิ่งอยู่กับที่ ร่างบางสั่นเทาขณะมองหน้าชายวัยกลางคนท่าทางลุกลี้ลุกลนที่สวมเสื้อผ้าดูมีราคาแต่ยับยู่ยี่ และแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนโลภโมพโทสะ "อาร์... ลูกสาวพ่อ! ช่วยพ่อด้วย ลูกต้องช่วยพ่อนะ ไม่งั้นพวกมันเอาพ่อตายแน่!" บิดาของพายอาร์โพล่งขึ้นเสียงดังลั่นไซต์งาน มือสั่นเทาคว้าจับแขนลูกสาวเขย่าแรงๆ "ตอนนี้พวกเจ้าหนี้ตามมาถึงคอนโดพ่อแล้ว... พ่อต้องการเงินสด ด่วนที่สุด ห้าแสนบาท! ไม่งั้นพ่อไม่รอดแน่!" คำพูดนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่เงียบสงบ ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางกระหม่อมของพายอาร์จนโลกทั้งใบพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ขณะที่คิมหันต์ซึ่งยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่ไกล ใบหน้าคมคายชาดิก นัยน์ตาดุคมวาววับขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยวกับความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัดในคืนนี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เอมเมอรัลด์อายส์" เสมอมานะคะ!