รอยร้าวและความเงียบงัน

“ถ้าคุณจะเงียบใส่ฉันขนาดนี้ ก็กลับไปเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาอยู่กับผู้หญิงที่ทำให้ชีวิตคุณแปดเปื้อน” ประโยคนั้นหลุดออกจากปากพายอาร์ทันทีที่เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะทำงานของคิมหันต์ เสียงกระแทกของแก้วเบาหวิว แต่มันกลับดังก้องไปทั่วออฟฟิศชั่วคราวกลางไซต์งานที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน คิมหันต์เงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียวในมือ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงมองร่างบางที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า พายอาร์ในวันนี้ไม่ได้สวมชุดที่ดูรุ่มร่ามเหมือนวันแรกที่เจอ แต่เธอกลับดูเปราะบางกว่าที่เคยเห็น แม้จะพยายามเชิดหน้าท้าทายเขาก็ตาม “แปดเปื้อนงั้นเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบเสียจนพายอาร์ต้องกำมือแน่น “เธอเอาคำพวกนี้มาจากไหน พายอาร์ หรือว่าไปฟังยัยนั่นเพ้อเจ้ออะไรมาอีก” “มันไม่สำคัญหรอกค่ะว่าใครพูดอะไร แต่การที่คุณต้องมาคอยตามแก้ปัญหาให้ฉัน... มันทำให้ฉันดูไร้น้ำยา และคุณเองก็เสียเครดิต” เธอเบนสายตาไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุไปถึงความคิดฟุ้งซ่านของเธอ “เสียเครดิต?” คิมหันต์ลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวขาเพียงไม่กี่ก้าวก็ย่อตัวลงมาประจันหน้าจนพายอาร์ต้องถอยหลังไปพิงชั้นวางเอกสาร “ฉันเป็นวิศวกร เป็นเจ้าของโปรเจกต์นี้ และเป็นคนดูแลเธอ... ฉันไม่เคยคิดว่ามันคือการเสียเครดิต มีแต่เธอคนเดียวที่คิดไปเองว่าตัวเธอเป็นภาระ” “ก็มันเป็นความจริงไม่ใช่หรือไงคะ!” พายอาร์สวนกลับ เสียงสั่นเครือ “มีนาราตามราวีฉันไม่หยุด เพราะฉันคือ ‘เด็กของเฮียคิม’ ที่คนอื่นนินทา ถ้าฉันหายไป... ทุกอย่างก็จะจบ คุณจะได้ไม่ต้องมีตราบาปคอยดึงรั้งชีวิตการทำงานของคุณไว้” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที คิมหันต์นิ่งไป เขาไม่ได้โกรธที่เธอพูดแบบนั้น แต่เขาโกรธที่เธอกำลังพยายามผลักไสเขาออกจากพื้นที่ของเธออย่างใจร้าย ความรู้สึกระแวงที่ก่อตัวอยู่ในใจเขามันเริ่มพุ่งสูงขึ้น พายอาร์มีความลับบางอย่างที่เธอปิดบังไว้แน่ๆ และเรื่องที่เธอพยายามจะไปจากเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องของมีนารา “เธอกำลังจะไปไหน” เขาถามเสียงต่ำ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีน้ำตาคลอ “พายอาร์ มองหน้าฉัน... เธอกำลังปิดบังอะไรอยู่ ใครบังคับอะไรเธอ หรือว่า... หนี้ของพ่อเธอมีอะไรมากกว่านั้น” พายอาร์สะดุ้งสุดตัว เธอเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ความกลัวแล่นพล่านในอก เมื่อความจริงที่เธอพยายามซ่อนไว้เกือบจะถูกขุดคุ้ยด้วยสายตาคู่นี้ “ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ ฉันแค่เหนื่อย... อยากจะพัก” “พักในไซต์งานของฉันเนี่ยนะ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขบขันแม้แต่น้อย “คนอย่างเธอน่ะเหรอจะยอมแพ้ คนที่ด่าฉันฉอดๆ ตั้งแต่วันแรกที่เจอเนี่ยนะ พายอาร์... อย่าโกหกในขณะที่ตัวสั่นแบบนี้ มันดูน่าสมเพช” “ถ้าคุณคิดว่าฉันน่าสมเพช ก็ปล่อยฉันไปสิคะ!” เธอตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้ม “ทำไมต้องรั้งไว้ ในเมื่อคุณก็รำคาญฉันจะตายอยู่แล้ว!” คิมหันต์คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่มันทำให้ความต้านทานในใจของเธอพังทลายลง เขากระชากเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นแดดและเหล็กกล้าจากตัวเขาทำให้เธอหายใจติดขัด “รำคาญ... ใช่ ฉันรำคาญที่เธอไม่ฟังคำสั่ง รำคาญที่เธอปากดี แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้เธอเดินไปหาความซวยข้างนอกนั่นตามลำพัง” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน “จำไว้พายอาร์ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ อย่าริอาจก้าวเท้าหนีไปไหนถ้ายังไม่ได้รับอนุญาต” “คุณมันเผด็จการ!” “และเธอมันก็พยศ... พยศจนฉันอยากจะลงโทษให้จำไปจนวันตาย” คิมหันต์กดสายตามองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ ความเงียบงันในออฟฟิศดูเหมือนจะยิ่งโหมกระพือความรู้สึกอึดอัดที่แฝงด้วยความวาบหวาม พายอาร์หลับตาแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้ต้องการให้เขาปกป้อง แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับโหยหาความปลอดภัยที่พบได้แค่ในอ้อมกอดนี้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยการผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต “เฮียคิม! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พ่อของคุณพายอาร์...” ธามวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดชะงักที่หน้าประตู เขามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเลิ่กลั่ก ใบหน้าซีดเผือดราวกับไปเห็นวิญญาณมา คิมหันต์ผละออกจากพายอาร์ทันทีด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นดุดัน “มีอะไร พูดมา!” “มีคนไปข่มขู่ที่บ้านพักของเขาครับ... พวกนั้นทิ้งโน้ตไว้ บอกว่าให้ส่งตัวคุณพายอาร์ไปพบ ถ้าไม่ไป... ชีวิตของคุณพ่อเธอไม่ปลอดภัยแน่” พายอาร์หน้าถอดสี ร่างกายที่เคยแข็งขืนอ่อนแรงลงจนทรุดลงกับพื้น โน้ตที่ว่านั่น... คือสิ่งเดียวกับที่เธอพยายามปกปิดเขามาตลอด และตอนนี้ ความลับที่พายอาร์พยายามจะแบกไว้เพียงลำพังเพื่อไม่ให้คิมหันต์เดือดร้อน กำลังจะทำลายชีวิตของเธอและคนรอบข้างจนไม่มีชิ้นดี คิมหันต์มองรอยร้าวที่เกิดขึ้นในแววตาของพายอาร์ ก่อนจะหันไปคว้ากุญแจรถบนโต๊ะด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมจนน่ากลัว “ธาม... เตรียมรถ ถ้าใครแตะต้องครอบครัวของเธอแม้แต่เส้นขน... วันนี้พวกมันต้องจบเห่” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายอาร์และเฮียคิมมาถึงตรงนี้นะคะ เอมเมอรัลด์อายส์จะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นจนนั่งไม่ติดแน่นอนค่ะ!