ความรู้สึกที่เริ่มเกินขอบเขต

"ถ้าจะจ้องขนาดนี้ ก็กินหัวฉันเข้าไปเลยไหมคะเฮียคิม?" คำพูดลอยๆ ที่แฝงความกวนประสาทนั้นดังขึ้นในโสตประสาทของคิมหันต์ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับแผ่นเสียงที่ตกร่อง ทั้งที่เวลานี้ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงตีสองแล้ว แต่ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มกลับนอนแผ่หราอยู่บนเตียงกว้าง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เพดานห้องนอนอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ได้โกรธ... แต่มันน่าหงุดหงิด คิมหันต์พลิกตัวกระสับกระส่าย เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังสะท้อนในความเงียบงัน เขากำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่เริ่มขยายตัวจนเกินขอบเขตที่เขาเคยวางไว้ พายอาร์ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาสามารถควบคุมได้ง่ายๆ ยิ่งเขาพยายามจะดึงเธอกลับมาอยู่ในตำแหน่ง 'เด็กในปกครองที่ต้องดัดนิสัย' มากเท่าไหร่ ใจของเขากลับยิ่งเตลิดไปไกลเท่านั้น "บ้าชะมัด..." เขาพึมพำกับความมืด มือหนายกขึ้นก่ายหน้าผาก ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดไปเมื่อจินตนาการถึงรอยยิ้มมุมปากและแววตาท้าทายของหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกนี้มันเริ่มอันตราย... เหมือนวิศวกรที่คำนวณโครงสร้างพลาดจนอาคารทั้งหลังกำลังจะพังทลายลงมาทับตัวเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือที่วางอยู่ข้างหัวเตียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คิมหันต์คว้ามันมาดูด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะเป็นใครสักคนที่ดึงเขากลับมาจากภวังค์บ้าๆ นี่ แต่หน้าจอที่สว่างวาบกลับแสดงชื่อ 'มีนารา' พร้อมข้อความย้ำเตือนถึงนัดทานมื้อค่ำในวันพรุ่งนี้ คิมหันต์ขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกกระอักกระอ่วนแล่นพล่านในอก เขาไม่ได้รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย เขากลับนึกถึงพายอาร์ที่ต้องทำงานล่วงเวลาอยู่ในไซต์งาน... ป่านนี้ยัยเด็กดื้อนั่นจะกินข้าวหรือยัง? หรือกำลังนั่งนับเหล็กเส้นอยู่ในออฟฟิศมืดๆ คนเดียว? ความคิดนั้นทำเอาคนใจแข็งลุกพรวดขึ้นนั่ง เขาสบถกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะคว้ากุญแจรถโยนใส่ฝ่ามือ ความซึนเดเระที่สั่งสมมานับปีพ่ายแพ้ให้กับความร้อนรนในใจอย่างราบคาบ เขากดสตาร์ทรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นแหวกความเงียบของค่ำคืนมุ่งหน้าสู่ไซต์งาน ระยะทางที่เคยดูสั้นกลับดูยาวไกลเกินกว่าปกติ ความรู้สึกที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดว่า 'แค่แกล้ง' เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่อยากจะเห็นหน้าเธอให้แน่ใจว่ายังอยู่ดี... และอยู่ใกล้ๆ เมื่อถึงจุดหมาย ไฟในออฟฟิศชั่วคราวที่ไซต์งานยังคงเปิดสว่างอยู่ คิมหันต์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีทะมัดทะแมง เขาเดินตรงไปยังหน้าต่างบานเล็กที่เผยให้เห็นร่างบางนั่งฟุบหน้าลงกับกองเอกสาร เส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยดูน่าเอ็นดูจนหัวใจของคนมองกระตุกวูบ เขาค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปโดยไม่ให้เกิดเสียง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนหลับ คิมหันต์ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้ที่พายอาร์นั่งอยู่ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ไร้เครื่องสำอาง เธอดูอ่อนโยนและเปราะบางกว่าตอนที่เถียงเขาฉอดๆ เป็นไหนๆ นิ้วเรียวยาวของเขายื่นออกไปหมายจะปัดไรผมที่ปรกหน้าผากมน แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักค้าง... เขากำลังทำอะไร? เขาคือเฮียคิมวิศวกรปากร้ายผู้เย่อหยิ่งนะ ไม่ใช่พระเอกนิยายน้ำเน่า! แต่ทว่า... ความคิดเหล่านั้นกลับสลายไปทันทีเมื่อมือบางของพายอาร์เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่นทั้งที่ตายังปิดสนิท เสียงละเมอเบาๆ ของเธอดังลอดออกมา "เฮีย... ใจร้าย... อย่าไปนะ..." คิมหันต์ตัวแข็งทื่อ ร่างสูงชะงักค้างอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ความร้อนจากปลายนิ้วที่สัมผัสกันทำให้ใจเขาสั่นไหวจนควบคุมไม่ได้ ก่อนที่ดวงตากลมโตของพายอาร์จะค่อยๆ ปรือขึ้นสบตาเขาพอดี ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ยังไม่ทันที่คิมหันต์จะชักมือกลับ พายอาร์ก็ยันตัวขึ้นจนหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "มาดูเหรอคะว่าฉันตายหรือยัง?" พายอาร์ถามพลางยกยิ้มมุมปาก แม้ดวงตาจะยังดูงัวเงีย แต่ความซุกซนในแววตายังคงอยู่ครบถ้วน "ฉันมาตรวจงาน" คิมหันต์ตอบเสียงแข็ง พยายามดึงมือออกแต่พายอาร์กลับบีบแน่นขึ้น เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "ตรวจงานหรือตรวจใจกันแน่คะ เฮียคิม?" เธอกระซิบถามข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคุกคาม คิมหันต์นิ่งงันไปเหมือนถูกสาป ความรู้สึกที่พยายามเก็บกดไว้กำลังพังทะลายลงด้วยประโยคคำถามเพียงประโยคเดียว ขณะที่คิมหันต์กำลังจะอ้าปากโต้ตอบด้วยคำพูดปากร้ายตามนิสัย เสียงกระแทกประตูออฟฟิศก็ดังโครมขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศฉ่ำหวานกลายเป็นความหนาวเหน็บในทันที "มาอยู่นี่เองนะคะคิม!" มีนรายืนเด่นอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด สายตาเหยียดหยามของเธอจ้องเขม็งมาที่พายอาร์ที่ยังคงเกาะแขนคิมหันต์ไว้ไม่ปล่อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์