พยาบาลจำเป็นหน้าดุ

“ถ้านิ่งไม่ได้ ฉันจะใช้วิธีอื่นทำให้เธอสงบ แล้วอย่าหาว่าเฮียใจร้ายก็แล้วกัน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนเป็นห่วงดังขึ้นข้างหู พายอาร์ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง พยายามฝืนความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง เธอจำได้ลางๆ ว่าตัวเองไข้ขึ้นสูงหลังจากกรำงานหนักท่ามกลางสายฝนที่ไซต์งานเมื่อวาน แต่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่จมูกกับสัมผัสเย็นเฉียบของผ้าชุบน้ำบนหน้าผากนี่มันอะไรกัน หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องพักส่วนตัวของวิศวกรหนุ่ม ร่างสูงใหญ่ของ ‘คิมหันต์’ นั่งอยู่ข้างเตียง ในมือถือกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูผืนสีขาวสะอาดตา “ตื่นแล้วเหรอ แม่คุณหนูตัวดี” คิมหันต์เลิกคิ้วมอง สายตาคมกริบนั้นฉายแววดุแต่กลับมีความไหววูบของความเป็นห่วงซ่อนอยู่ “นึกว่าจะนอนยาวจนไข้ขึ้นสมองไปแล้วเสียอีก” “เฮียคิม...” เสียงแหบพร่าของพายอาร์เล็ดลอดออกมา เธอพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่คนตัวโตกว่ากลับกดไหล่เธอเบาๆ บังคับให้นอนลงตามเดิม “นอนนิ่งๆ! อย่าเพิ่งขยับตัวมาก นี่ไม่ใช่เวลามาอวดเก่ง” เขาบ่นพลางขยับผ้าชุบน้ำซับลงบนซอกคอและแขนของเธออย่างเบามือ สัมผัสที่เย็นเฉียบทำเอาพายอาร์สะดุ้งเล็กน้อย แต่แววตาของคนเช็ดตัวกลับจดจ้องที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา “ทำไมเฮียต้องมาทำขนาดนี้... ปล่อยให้ฉันนอนตายไปก็ได้นี่ จะได้ไม่ต้องมีคนคอยเถียงให้รำคาญใจ” คิมหันต์หยุดมือที่กำลังเช็ดแขนให้เธอ เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาซึนๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ทำเอาใจคนฟังเต้นผิดจังหวะ “ถ้าเธอเป็นอะไรไป ใครจะรับผิดชอบงานที่ค้างอยู่ แล้วใครจะยอมให้ฉันไล่ออกกันล่ะหืม? ยัยเด็กดื้อ” คำพูดปากแข็งนั้นไม่ได้ทำให้คนฟังโกรธ กลับกัน พายอาร์กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลซึมเข้าสู่หัวใจ ปากก็ปากร้าย แต่การกระทำของเขามันฟ้องชัดเจนว่าเขากังวลแค่ไหน “ฉันก็แค่คนงานคนหนึ่ง เฮียไม่จำเป็นต้องเฝ้าไข้เองก็ได้ ให้ธามมาดูแลก็จบแล้ว” “ไอ้ธามน่ะเหรอ?” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ “มันมีงานที่ต้องเคลียร์ ฉันไม่ไว้ใจให้ใครเข้ามาวุ่นวายในห้องนี้ โดยเฉพาะตอนที่เธอไม่สบายแบบนี้” เขาวางผ้าลงแล้วหยิบถ้วยยาที่เตรียมไว้มาจ่อที่ปากเธอ “กินยาซะ จะได้นอนหลับยาวๆ” พายอาร์จ้องถ้วยยาแล้วช้อนตาขึ้นมองคนตรงหน้า “ขม...” “โตจนป่านนี้ยังจะงอแงเรื่องยาอีกนะ” คิมหันต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมตักยาขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วป้อนให้เธออย่างอดทน ถึงแม้ปากจะบ่นพึมพำเรื่องความดื้อรั้นของเธอไม่หยุด แต่นิ้วโป้งของเขากลับเกลี่ยไล้ข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบาด้วยความเผลอไผล พายอาร์เผลอมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในระยะใกล้มากจนได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของผู้ชายที่เข้มงวดกับทุกอย่างในชีวิต แต่กลับอ่อนโยนกับเธอแค่คนเดียวในมุมที่ไม่มีใครเห็น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน “เฮีย...” “ว่าไง?” “ทำไมต้องทำดีด้วยขนาดนี้” คิมหันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยวางมาดดุเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งจนคนมองแทบละลาย “บางที... ถ้าเธอหายดีแล้ว เธอน่าจะรู้นะว่าทำไม” เขาหลบสายตาไปทางอื่น ก้อนความรู้สึกอึดอัดในใจมันล้นปรี่จนแทบจะเก็บอาการซึนไม่อยู่ เขาหันไปหยิบผ้ามาเช็ดตัวให้เธอต่อเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปซับเหงื่อที่ไรผมของเธอ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* “เฮียคิมคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ มีนเห็นไฟเปิดอยู่ ขอมีนเข้าไปนะคะ” น้ำเสียงหวานเยือกเย็นที่คุ้นหูทำให้พายอาร์ตัวแข็งทื่อทันที ส่วนคิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาวางชามยาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรงจนน้ำยาหกออกมาเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปที่ประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทิ้งให้พายอาร์มองตามด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอก ประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมกับร่างระหงของมีนาราที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะชะงักกึกเมื่อเห็นว่าบนเตียงไม่ได้มีเพียงแค่คิมหันต์ “พายอาร์?” มีนาราทวนชื่อคนบนเตียงด้วยน้ำเสียงแหลมสูง “ทำไมเธอถึงมานอนอยู่ในห้องของเฮียคิมได้!” คิมหันต์ก้าวมาขวางหน้ามีนาราไว้ทันที สายตาของเขาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “มีอะไรสำคัญถึงต้องบุกมาถึงนี่ตอนเที่ยงคืน มีนารา” มีนารามองผ่านไหล่กว้างของเขาไปยังพายอาร์ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับคิมหันต์ “มีนแค่จะมาบอกข่าวดีเรื่องโครงการใหม่ แต่ดูเหมือนว่าเฮียจะ ‘ยุ่ง’ อยู่กับภาระส่วนตัวมากไปหน่อยนะคะ” เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “อ้อ... แล้วก็มีนเพิ่งทราบเรื่อง ‘ปัญหาการเงิน’ ของครอบครัวพายอาร์จากคุณพ่อมาพอดี คิดว่าเฮียคงอยากจะฟังรายละเอียดก่อนที่พรุ่งนี้เช้าจะมีหมายศาลไปแปะที่ไซต์งานนะคะ” คิมหันต์ชะงักกึก มือที่กำเข้าหากันแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน พายอาร์ที่ได้ยินประโยคนั้นถึงกับหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด สิ่งที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าผู้ชายที่เธอแคร์ที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและติดตามความเข้มข้นของชีวิตพายอาร์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! - เอมเมอรัลด์อายส์