ไข้หวัดกับความใจดีที่ซ่อนไว้

“ถ้าคิดว่าฝืนทนยืนไหว ก็ลองก้าวขาอีกข้างสิคะ พิมพ์อารดา... เผื่อจะได้หามเธอส่งโรงพยาบาลในสภาพที่หมดสติคาหมวกนิรภัยพอดี” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดจจัดดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าฉันไว้แบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความเย็นจางๆ จากเครื่องปรับอากาศในสำนักงานชั่วคราวพัดปะทะจมูกท่ามกลางไอแดดระอุของไซต์งานก่อสร้างช่วงเที่ยงวัน ฉันเม้มริมฝีปากที่แห้งผากจนแทบปริแตก พยายามฝืนทรงตัวให้อยู่ในท่าตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าโลกทั้งใบจะหมุนเคว้งคว้างจนน่าเวียนหัว ปลายเท้าชาหนึบ และพิษไข้กำลังรุมเร้าแผดเผาเนื้อตัวจนร้อนรุ่มไปหมด “ฉัน... ยังไหวค่ะเฮีย งานตรวจแบบโครงสร้างช่วงบ่ายนี้สำคัญมาก ฉันต้องเคลียร์ให้จบ...” ฉันเถียงเสียงแหบพร่า พยายามปัดมือหนาที่ยื่นเข้ามาคว้าแฟ้มเอกสารในมือออกไป แต่เรี่ยวแรงที่มีมันน้อยนิดเสียจนแทบจะกลายเป็นการจับมือเขาเบาๆ เสียมากกว่า “ไหวเหรอ?” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เขาใส่เวลาตรวจแบบละเอียด) จ้องมองฉันด้วยแววตาดุดันที่ซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด ปากหนาๆ นั่นมักจะมีคำพูดกวนประสาทเสมอ “หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปากขาวซีดเหมือนคนขาดเลือด แถมตัวยังสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนี้... เขาเรียกว่า ‘ใกล้ตาย’ ต่างหาก ไม่ใช่ ‘ไหว’!” “เฮียคิม!” ฉันตวาดแหวใส่เขาอย่างเหลืออด แม้เสียงมันจะเบาราวกับเสียงกระซิบของแมวป่วยก็ตาม “อย่ามาพูดจาแช่งกันนะ ฉันแค่นอนน้อย...” “นอนน้อยกับเป็นไข้ปอดบวมใกล้พัง แกandแยกไม่ออกหรือไงห๊ะ!” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เถียงกลับ คิมหันต์ก็ตัดสินใจตัดปัญหาด้วยวิธีเผด็จการที่ทำเอาฉันอ้าปากค้าง เขาวางแฟ้มในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปัง!* ก่อนจะช้อนร่างฉันขึ้นจากเก้าอี้ด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งเพียงครั้งเดียว โดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว กรี๊ด! ฉันเผลออุทานในลำคอ มือเรียวรีบคว้าไหล่กว้างของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่นลงไป ความตกใจทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไอร้อนจากตัวฉันปะทะเข้ากับความอบอุ่นมั่นคงจากแผ่นอกของเขาจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน “เฮีย! ปล่อยนะ! คนงานมองกันหมดแล้ว!” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความอับอาย แก้วร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะสายตาของบรรดาโฟร์แมนและช่างก่อสร้างที่หันมามองเป็นตาเดียว “ใครกล้ามอง ฉันจะหักเงินเดือนมันให้หมด!” คิมหันต์สวนกลับเสียงเข้ม สีหน้าเรียบตึงแต่แฝงความดุดันที่เด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าปริปากแซوةต่อ เขาสาวเท้ายาวๆ พาฉันเดินผ่ากลางไซต์งานมุ่งตรงไปยังตึกสำนักงานโซนที่พักรับรอง VIP ทันที โดยไม่สนใจเสียงทักท้วงหรือแรงทุบเบาๆ ที่อกของฉันเลยสักนิด นี่มันเผด็จการชัดๆ! ผู้ชายอะไร ปากก็บอกว่าเกลียดนักหนaที่ฉันชอบทำตัวมีปัญหา แต่ทุกครั้งที่ฉันล้มป่วยหรือสะบิน เขากลับเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาจัดการแบบนี้ทุกที! ห้องพักรับรองในไซต์งานเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศที่ถูกปรับอุณหภูมิไว้พอดี คิมหันต์วางร่างฉันลงบนโซฟายาวบุหนังอย่างเบามมือราวกับกลัวว่าฉันจะบอบช้ำจนแตกสลาย แต่สีหน้าของเขายังคงบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ “นอนลงไปเลย ห้ามดื้อ ห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด” เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับเดินไปหยิบกล่องยาประจำออฟฟิศและแก้วน้ำอุ่นมาวางไว้ที่โต๊ะเตี้ยด้านหน้า ฉันพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา แม้จะเวียนหัวจนแทบอาเจียน “ฉันจะกลับไปทำงาน... เอกสารชุดนั้นยังไม่ได้เซ็น...” “พิมพ์อารดา!” คิมหันต์กดไหล่ฉันเบาๆ ให้เอนหลังลงไปนอนตามเดิม แรงกดจากฝ่ามืออุ่นๆ ของเขามีอิทธิพลประหลาดจนฉันเผลอยอมทำตามอย่างง่ายดาย “งานบริษัทไม่เจ๊งเพราะขาดเธอวันเดียวหรอก แต่ถ้าเธอเป็นอะไรตายคาโต๊ะทำงาน ฉันนี่แหละที่จะโดนข้อหาใช้แรงงานทาสจนคนงานประท้วงบริษัทรื้อถอน!” “ปากร้ายที่สุด...” ฉันบ่นพึมพำเบาๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียที่โถมเข้าใส่จนต้านไม่ไหว “ถึงปากร้าย แต่ก็ไม่เคยใจร้ายปล่อยให้เด็กดื้อแถวนี้ช็อกคาไซต์งานหรอกน่า” น้ำเสียงประโยคหลังของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับชัดเจนก้องอยู่ในความรู้สึกของฉัน เสียงฝีเท้าเดินไปมาในห้อง ตามด้วยเสียงรินน้ำอุ่น และสัมผัสเย็นเฉียบจากผ้าชุบน้ำหมาดๆ ที่บรรจงเช็ดไล่ตามหน้าผาก ขมับ และลำคอของฉันอย่างเบามมือ ความเย็นนั้นช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มจากพิษไข้ได้ดีจนฉันเผลอส่งเสียงครางในลำคอด้วยความสบายตัว ฉันปรือตาขึ้นมองเงาร่างสูงที่กำลังยืนงละมละมุนจัดการเรื่องยาให้ฉันอย่างตั้งอกตั้งใจ ภาพวิศวกรหนุ่มมาดขรึมผู้เป็นที่เกรงกลัวของคนทั้งไซต์ กำลังยืนถือแก้วน้ำและยาพาราเซตามอลด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ แต่ก็อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ มันทำให้อาการเจ็บป่วยในอกตรงนี้พลันเบาบางลงอย่างประหลาด “กินยาซะ แล้วก็นอนหลับตาตื่นนึง ตื่นมาค่อยว่ากัน” เขายื่นเม็ดยามาจ่อริมฝีปาก ฉันจำต้องอ้าปากรับมันเข้าไปแล้วดื่มน้ำอุ่นตามอย่างว่าง่าย “ขอบคุณค่ะ... เฮีย” ฉันกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาเริ่มจะปิดลงด้วยฤทธิ์ยา คิมหันต์ไม่ได้ตอบอะไร เขาดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมให้ฉันถึงอก ปรับแอร์ให้อุณหภูมิอุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโซฟา ดวงตาคมคอดจ้องมองใบหน้าฉันนิ่งนาน โดยที่ฉันไม่มีเรี่ยวแรงพอจะถามว่าเขามองทำไม ในความเงียบงันของห้องพัก มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของฉันและเสียงเครื่องปรับอากาศ แต่ก่อนที่สติของฉันจะหลุดลอยเข้าสู่ห้วงนิทรา ฉันกลับได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในสามโลก *“ทีเรื่องคนอื่นล่ะเก่งนัก... แต่พอเป็นเรื่องตัวเองทีไร ทำไมถึงโง่ปล่อยให้ป่วยจนทรุดทุกทีนะยัยตัวแสบ...”* ฉันอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่เอื้อมมาปัดปอยผมออกจากหน้าผากให้ฉัน เป็นสิ่งสุดท้ายที่รับรู้ก่อนสติจะดับวับไป ... ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้... ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะความกระหายน้ำ ห้องพักรับรองมืดลงเล็กน้อยเพราะแสงอาทิตย์ด้านนอกเริ่มคล้อยต่ำลงไปทางทิศตะวันตก ความไข้ทุเลาลงไปมาก เหลือเพียงอาการมึนหัวเล็กน้อย ฉันขยับตัวลุกขึ้นนั่งเตรียมจะคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง พร้อมกระเป๋าถือใบหรู ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ดวงตาคู่โฉบเฉี่ยววาววับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องขมวดคิ้วมึนงง มีนารา... อดีตคู่หมั้นของคิมหันต์ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโซฟา กวาดสายตามองสภาพฉันที่ห่มผ้าห่มยับยู่ยี่ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ปิดไม่มิด “อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะพอดี พอดีฉันแวะเอาเอกสารสำคัญมาให้เฮียคิม... แต่ไม่คิดเลยนะคะว่าพายอาร์จะ ‘ไข้ขึ้น’ จนต้องมานอนอ้อยอิ่งอยู่ในห้องส่วนตัวของเขาแบบนี้... สรุปว่านี่มาทำงาน หรือมาอ่อยผู้ชายกันแน่คะเนี่ย?” หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงจากความใส่ใจของคิมหันต์ กลับมากระตุกวูบด้วยความตกใจและระ2วังภัยทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่โผล่มาผิดเวลา! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เอมเมอรัลด์อายส์ด้วยนะคะ!