วิศวะปากหมากับยัยคุณหนูตกอับ

"เฮียคิมครับ! มีแขกพิเศษมารอพบเฮียข้างล่าง... คุณมีนารามาครับ!" เสียงของธามที่ดังแทรกเข้ามาผ่านอินเตอร์คอมเมื่อสิบนาาทีก่อนยังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องพักพนักงานช่วงพักเที่ยงนี้อึดอัดยิ่งกว่า คือสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของคิมหันต์ที่กำลังจ้องตรงมายังพายอาร์ กล่องข้าวพลาสติกใสธรรมดาๆ วางอยู่บนโต๊ะไม้ลามิเนตเก่าๆ ข้าวสวยร้อนๆ กับไข่เจียวหมูสับที่เธอตื่นขึ้นมาทำตั้งแต่ตีห้าเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย กลายเป็นเป้าสายตาให้วิศวกรหนุ่มใหญ่ผู้เพียบพร้อมใช้เป็นเครื่องมือในการเหยียดหยาม "อ๋อ... นึกว่ามื้อเที่ยงของคุณหนูตกอับอย่างเธอ จะเป็นอาหารหรูหราสมฐานะอดีตลูกสาวเจ้าของบริษัทอสังหาฯ ที่เพิ่งล้มละลายซะอีก ที่แท้ก็..." คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกโน้มตัวลงมาใกล้โต๊ะจนพายอาร์ต้องเอนหลังหนี "ไข่เจียวก้นครัว? หรือนี่คือเมนูเรียกเรตติ้งให้ฉันสงสาร เผื่อฉันจะเมตตาเซ็นอนุมัติเบิกงบหน้างานให้เธอง่ายขึ้น?" พายอาร์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่เธอไม่มีวันยอมให้น้ำตาหยดไหนไหลต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด ปากอิ่มเชิّدขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววพยศท้าทาย "ถ้าเฮียคิมมีเวลาว่างมาวิจารณ์อาหารกลางวันของชาวบ้านเขา เอาเวลาไปต้อนรับแขกคนพิเศษข้างล่างไม่ดีกว่าเหรอคะ? คุณมีนารารอจนส้นสูงแทบสึกแล้วมั้ง ป่านนี้คงหงุดหงิดแย่ที่คู่หมั้นไฮโซสุดหล่อต้องมานั่งทนดูยัยคุณหนูตกอับกินไข่เจียวราคาถูก" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำเอาคิมหันต์ชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากหนาหุบลงทันที ดวงตาคมปลาบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจที่ถูกเถียงคำไม่ตกฟาก "ปากดี..." คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะจนพื้นที่แคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความดุดันลอยเข้าแตะจมูก "คิดว่าพ่นคำพูดจิกกัดออกมาแบบนี้แล้วเท่มากหรือไง พายอาร์? เธอมันก็แค่ลูกหนี้ที่บริษัทฉันต้องรับภาระอุปการะไว้ชั่วคราว อย่าลืมสถานะตัวเองสิว่าตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาต่อปากต่อคำกับฉัน" "อ๋อเหรอคะ? นึกว่าพายอาร์เป็นทาสในเรือนเบี้ยซะอีก ถึงได้โดนเฮียคิมจิกหัวใช้แล้วยังต้องมานั่งฟังคำดูถูกเหยียดหยามเรื่องส่วนตัวแบบนี้ทุกวัน" พายอาร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะต่างกันร่วมคืบจนเธอต้องแหงนมอง แต่แววตาของเธอบ่บอกชัดเจนว่าไม่เคยเกรงกลัว "ถ้าการเป็นวิศวกรใหญ่ของเฮียมันทำให้ปากเสียใส่คนอื่นอย่างไร้มารยาทขนาดนี้ พายอาร์แนะนำให้ไปกินยาระงับประสาทก่อนลงมาคุยงานนะคะ เหม็นกลิ่นความอวดดี..." เพล้ง! เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะข้างๆ ดังขึ้นเบาๆ แต่แรงกดดันรอบตัวกลับพุ่งสูงลิ่ว คิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดจนหน้าอกแทบจะแนบชิดกับร่างบาง รังสีความโกรธแผ่ออกมาจากตัวเขาจนพายอาร์เผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระส่ำด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมมาบีบปลายคางมนไว้แน่นพอประมาณ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งต่อปากต่อคำเขาเมื่อครู่ ดวงตาคมเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะก่อนจะถูกกลบด้วยความดื้อรั้นเช่นเดิม "เก่งนักนะ... ปากเก่งแบบนี้ อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าฉันจูบปิดปากอุดอู้ของเธอนี่ เธอจะยังกล้าเถียงฉันออกอีกไหม" คำพูดกึ่งกระซิบพร่าทุ้มเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ทำเอาพายอาร์ขนลุกซู่ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอพยายามสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุม แต่คิมหันต์กลับยิ่งออกแรงบีบกระชับแน่นขึ้น ราวกับต้องการลงโทษคนดื้อรั้น "ปล่อยนะคะ... เฮียคิม บ้าอำนาจ!" "ใช่ ฉันมันบ้าอำนาจ และเธอกำลังลองดีกับคนบ้าอำนาจคนนี้อยู่ พายอาร์..." ขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ ประตูห้องพักพนักงานที่ไม่ได้ลงกลอนไว้ก็ถูกผลักเปิดออกกว้างอย่างไร้มารยาท น้ำเสียงหวานใสแหลมสูงที่คุ้นเคยดีดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศทันที "คิมคะ! ทำไมปล่อยให้มีนารารอข้างล่างนานขนาดนั้นล่ะคะ... อุ๊ย!" มีนาราชะงักก้าวที่กำลังจะเดินเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตภายใต้ขนตาปลอมหนาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ—คิมหันต์ผู้ชายที่เธอหมายปองและพยายามทวงคืนสถานะคู่หมั้น กำลังยืนประชิดตัว ใช้มือจับคางของยัยเด็กยากจนหน้าตาจืดชืดคนนี้เอาไว้ในระยะประชิดที่แนบชิดจนเกินงาม! พายอาร์เบิกตากว้าง รีบใช้สองมือผลอกอกแกร่งของคิมหันต์ออกสุดแรง จนร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัวหรือถอยหนี มีนาราก็พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ฝ่ามือเรียวเล็กที่ตบแต่งเล็บเจลมาอย่างสวยงามจึงฟาดเข้าที่แก้มเนียนใสของพายอาร์เต็มแรง! เพี๊ยะ! เสียงตบดังสนั่นก้องไปทั่วห้องพักพนักงาน ความชาแล่นแปล๊บขึ้นมาที่ข้างแก้มซ้ายจนพายอาร์หน้าหันไปตามแรงกระแทก รสชาติคาวสนิมเหล็กคลุ้งอยู่ในโพรงปากทันที ทว่าเธอยังไม่ทันได้ยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าว... เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลกของคิมหันต์ ก็ดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงัน พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าพายอาร์ไว้ และปัดมือมีนาราออกอย่างไม่ไยดี! "มีนารา! ใครอนุญาตให้เธอทำร้ายคนของฉัน?" เอมเมอรัลด์อายส์