อุบัติเหตุใกล้ชิดที่ใจสั่นกว่าเดิม

"ถ้าไม่อยากให้รองเท้าแบรนด์เนมคู่โปรดของเธอเปื้อนปูนซีเมนต์จนต้องเอาไปทิ้งถังขยะ เลิกยืนทำหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อนแล้วส่งแปลนโครงสร้างเฟสสองมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ พายอาร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกดให้ต่ำลงจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรกลหนักในไซต์งานก่อสร้างที่กำลังคำรามก้อง คิมหันต์ยืนกอดอกพิงเสาคานคอนกรีต ใบหน้าคมคายภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวบดบังสายตาเรียบนิ่งที่กำลังมองลงมาด้วยความระคนหมั่นเขี้ยว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองร่างบางในชุดยูนิฟอร์มช่างหน้าตาพิลึก เพราะเธอเล่นผสมผสานเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ กับกางเกงสแล็คเข้ารูปที่ต่อให้พยายามแต่งตัวให้มิดชิดแค่ไหน ก็ยังขับเน้นทรวดทรงเอวคอดกิ่วจนน่าขัดใจอยู่ดี พิมพ์อารดาถอนหายใจเฮือกใหญ่จนไหล่บางสะท้าน เธอตวัดสายตากลับไปมองวิศวกรหนุ่มจอมเผด็จการด้วยแววตาพยศจัด ปากเรียวบางเคลือบลิปบาล์มสีอ่อนเม้มเข้าหากันอย่างนัดหมายความจำนน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น "นี่! เฮียคิมคะ หูตาหรือสมองส่วนไหนของเฮียที่บอกว่าฉันยืนทำหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อนคะ? เห็นไหมว่ามือฉันถือแฟ้มเอกสารหนักเป็นกิโลฯ อยู่เนี่ย จะให้ก้มตัวหยิบแปลนส่งให้แบบนักกายกรรมหรือยังไง ถึงจะถูกใจท่านวิศวกรผู้มากด้วยเรื่องมากของไซต์นี้!" พายอาร์ตอกกลับทันควัน น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทำเอาหนุ่มๆ แถวคนงานก่อสร้างแอบกลืนน้ำลายกันเป็นแถบ ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเฮียคิมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดและเนี้ยบระดับสิบ ยกเว้นก็แต่คุณหนูตกอับคนนี้แหละ ที่ขยันหาเรื่องมาต่อปากต่อคำกับเจ้านายได้ทุกวี่ทุกวันจนธามถึงกับเคยแซวว่า สองคนนี้ถ้าไม่ได้รักกันจนตายไปข้าง ก็คงต้องฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งจริงๆ คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูร้ายกาจขึ้นไปอีกหลายเท่า เขาขยับตัวเข้าประชิดก้าวหนึ่ง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเหงื่อจากการตรวจงานกลางแดดโชยแตะจมูกจนพายอาร์ต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ปากเก่งขึ้นทุกวันนะคะ... สงสัยงานเอกสารที่ฉันมอบหมายให้ทำยังน้อยไปสินะ ถึงมีแรงมาเถียงฉอดๆ แบบนี้" "ก็ไม่ได้อยากเถียงหรอกค่ะ ถ้าเฮียไม่หาเรื่องก่อน!" พายอาร์สวนกลับทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ลืมไปสนิทว่าตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่บนนั่งร้านเหล็กชั้นสองที่เพิ่งติดตั้งชั่วคราว พื้นไม้กระดานด้านหลังเกิดขยับตัว ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดน่ากลัว พรึบ! ร่างบางเซถลาไปด้านหลังอย่างไร้การทรงตัว เอกสารในมือร่วงหล่นกระจายกลางอากาศ ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของคนงานที่ทำงานอยู่ใกล้เคียง พายอาร์หลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้นด้านล่างที่เต็มไปด้วยเศษวัสดุก่อสร้าง ทว่า... ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้ามาโอบกอดเอวบางของเธอไว้แน่นด้วยความเร็วระดับเสือชีตาร์กระโจนเหยื่อ แรงกระชากอย่างกะทันหันทำให้ร่างของทั้งคู่หมุนเคว้งกลางอากาศก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นนั่งร้านที่มั่นคงกว่าเดิมเล็กน้อย คิมหันต์ใช้แขนอีกข้างยันเสาเหล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มฟุ้งไปด้วยกัน ตึง! ลมหายใจของพายอาร์ขาดห้วงไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวรากับมีใครมาตีกลองชุดอยู่ข้างหู เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏในคลองสายตาคือแผงอกกว้างภายใต้เสื้อช็อปวิศวะสีดำที่แนบชิดติดกับใบหน้าของเธอ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความเร่งรีบทำให้สติปัญญาที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างลืมตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาคมกริบของคิมหันต์ที่ปกติมักจะมองเธอด้วยความดุร้ายและเย่อหยิ่ง ตอนนี้กลับไหวระริกด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันลึกล้ำ ร้อนแรง และสั่นไหวอย่างรุนแรงไม่แพ้กัน อกแกร่งที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจถี่กระชั้นแนบสนิทจนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในอก "อะ... เฮียคิม" พายอาร์กระซิบเสียงสั่น เผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัวเพื่อพยุงตัวเอง คิมหันต์ไม่ตอบรับ คำพูดใดๆ ติดอยู่แค่ลำคอ สายตาดุคมเลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล ความนุ่มนวลที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของวิศวกรหนุ่มจอมซึนทำเอาพายอาร์ลืมหายใจ สมองขาวโพลนไปหมด เธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้จากผู้ชายปากร้ายคนนี้มาก่อน มันไม่ใช่สายตาของการกลั่นแกล้ง แต่มันคือความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความตระหนก และ... ความปรารถนาบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าความสูงตรงหน้าเสียอีก "ถ้าซุ่มซ่ามแบบนี้อีกรอบ ฉันอาจจะไม่ใจดีคว้าไว้ทันนะคะ..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง พายอาร์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมรอบตัว ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน เคมีที่พยายามผลักไสมาตลอดหลายสัปดาห์กลับดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล พายอาร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นทำให้เธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มือใหญ่ของคิมหันต์ยังคงโอบกระชับรอบเอวคอดไว้แน่น ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยราวกับกลัวว่าถ้าคลายมือออกแล้วเธอจะหายวับไปกับตา ส่วนพายอาร์เองก็ลืมที่จะดิ้นรนผลักไส เหมือนถูกสะกดให้จมดิ่งอยู่ในห้วงเสน่หาเงียบงันนี้โดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและสั่นประสาทจนคนอ่านต้องจิกหมอนขาดกระวิริด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแทรกขึ้นมาจากบันไดทางขึ้นชั้นล่าง "เฮียคิม! แย่แล้วครับ! ท่อประปาหลักโซน B เกิดแตก แรงดันน้ำดันทะลักเข้าท่วมพื้นที่เทปูนฐานรากเสียหายหมดแล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องคนสนิททำเอาคิมหันต์และพายอาร์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต คิมหันต์รีบดึงสติตัวเองกลับมา ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขารีบปล่อยมือออกจากเอวบางของพิมพ์อารดาอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน จนพายอาร์เกือบเซถลาอีกรอบถ้าไม่ได้มือคว้าเสาเหล็กไว้ทัน คิมหันต์สบถในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนหัวเสีย เขากวาดสายตามองหน้าหญิงสาวที่ยังคงยืนหายใจหอบสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและตกใจปะปนกัน ก่อนจะหันหลังขวับเตรียมเดินจ้ำอ้าวลงไปดูหน้างานด้วยใบหน้าถมึงทึง แต่ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวพ้นขอบนั่งร้าน เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน จากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาเหยียบไซต์งานเวลานี้ "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานอะไรของท่านวิศวกรใหญ่กับยัยเด็กฝึกงานปากดีหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีมีคนฝากของสำคัญมาให้เฮีย... อ้าวพายอาร์ อยู่ด้วยกันเหรอเนี่ย โลกกลมจังนะว่าไหม?" มีนารา ก้าวขึ้นมาบนนั่งร้านด้วยรอยยิ้มหวานหยดหยยาด แต่แววตาคู่คมกลับจ้องมองพายอาร์ด้วยประกายไฟแห่งความเกลียดชังและริษยาที่ปิดไม่มิด ในมือเรียวของเธอถือกล่องของขวัญผูกโบว์สีแดงเพลิงที่ส่งกลิ่นอายความวุ่นวายมาแต่ไกล เอมเมอรัลด์อายส์ (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความซึนของเฮียคิมนะคะ)