งานแรกก็โดนรับน้องเลยเหรอเนี่ย

"ถ้าคิดว่าส่งฉันมายืนตากแดดจนละลายเป็นไอศกรีมวานิลลาแล้วคุณจะได้เห็นฉันคลานกลับไปร้องไห้ขี้มูกโป่งที่ห้องแอร์ล่ะก็... บอกไว้ตรงนี้เลยนะคะว่าฝันไปเถอะค่ะท่านวิศวกรผู้ประเสริฐ!" เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความฮึดฮัดตวัดขึ้นแข่งกับเสียงเครื่องจักรกลหนักในไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง พายอาร์—หรือพิมพ์อารดาในชื่อเต็มที่ถูกระบุไว้ในทะเบียนประวัติพนักงานขัดตาทัพ—ยืนกอดอกแน่น หมวกนิรภัยสีขาวใบโคร่งบนหัวเกือบจะบังใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษแดดช่วงเที่ยงตรง แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแวววาวดุจลูกแก้วเจียระไนที่ไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนนต่อความร้อนระอุระดับสี่สิบองศาเซลเซียสแม้แต่น้อย ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มพนักงานชั่วคราวตัวหลวมโคร่งและรองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กที่หนักอึ้ง ยืนปักหลักอยู่หน้าฐานรากตึกโซน A มานานกว่าสองชั่วโมงเต็ม โดยไม่มีร่มหรือร่มเงาใดๆ ช่วยบรรเทา ความตั้งใจแรกของคิมหันต์คือการส่ง ‘คุณหนูตกยาก’ คนนี้มาเช็คสเปกเหล็กเส้นและตรวจความเรียบร้อยของหน้างานเพื่อ ‘ดัดนิสัย’ ความหยิ่งยโสที่ติดตัวมาจากตระกูลดัง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินความอึดของอดีตไฮโซตกอับคนนี้ต่ำเกินไป จากหน้าต่างกระจกใสของห้องทำงานสำนักงานชั่วคราวบนชั้นสอง คิมหันต์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนมองภาพนั้นผ่านกล้องส่องทางไกล ร่างสูงใหญ่กอดอกพิงขอบหน้าต่าง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นบلسสถาปัตยกรรมขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจเรือนร่างระหงที่เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผมและลำคอขาวผ่องด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันยุ่งเหยิงในอก ไอ้ท่าทางยืนหลังตรงเชิดหน้าท้าแดดแบบนั้นมันชวนให้นึกถึงแมวเปอร์เซียขนฟูที่ต่อให้เปียกน้ำจนลู่ก็ยังอุตส่าห์ส่งเสียงขู่ฟ่อใส่คนได้—น่าหมั่นไส้... และในขณะเดียวกันก็ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด "เฮียครับ..." ธามเพื่อนสนิทควบตำแหน่งผู้ช่วยวิศวกรเดินเข้ามาตบไหล่กว้างเบาๆ พร้อมกับยื่นแก้วกาแฟเย็นส่งให้ "ผมว่าพายอาร์เขาเกินเบอร์ไปมากนะ เวลานี้แดดเปรี้ยงขนาดนั้น ต่อให้เป็นผู้ชายอกสามศอกถ้าไม่ได้เตรียมใจมาก็มีเป็นลมกันบ้างแหละ แต่นี่แม่คุณยืนเช็คสต็อกเหล็กเส้นเทียบกับบิลเบิกจ่ายมาสองชั่วโมงเป๊ะๆ แบบไม่มีบ่นสักแอะ... เฮียแน่ใจนะว่านี่คือการลงโทษ ไม่ใช่การแจกรางวัลโบนัสพิเศษ?" คิมหันต์แค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมวาววับตวัดกลับมามองเพื่อนสนิทด้วยหางตา "ถ้าแค่นี้ทนไม่ไหว วันหลังเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในฐานะคนของบริษัทฉัน... ไป! ลงไปดูกesซิว่ายายคุณหนูกำลังจะทำพังอะไรอีก หรือว่าแอบร้องไห้จนเหล็กเส้นเป็นสนิมไปหมดแล้ว" ปากบอกอย่างใจร้าย แต่ขายาวๆ กลับก้าวฉับๆ นําหน้าธามลงบันไดเหล็กดังกึงกังตรงไปยังโซนก่อสร้างกลางแจ้งทันทีโดยไม่ต้องรอให้เพื่อนทักซ้ำสอง กลางแดดจ้าที่สะท้อนกับพื้นคอนกรีต พายอาร์กำลังใช้หลังมือปาดเหงื่อออกจากหน้าผากอย่างลวกๆ มืออีกข้างถือคลิปบอร์ดจดบันทึกยิกๆ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบอยากจะทิ้งทุกอย่างลงตรงนั้นแล้วนั่งแปะลงกับพื้น แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ประกอบกับความหมั่นไส้ผู้ชายปากเสียอย่างคิมหันต์ ทำให้เธอบอกตัวเองว่า *‘จะไม่มีวันยอมให้ไอ้เฮียหน้าหล่อแต่นิสัยห่วยแตกนั่นหัวเราะเยาะเด็ดขาด!’* "นี่! ใครใช้ให้มายืนทำท่าเหมือนนางเอกมิวสิกวิดีโอเศร้าๆ ตรงนี้คะคุณพนักงานใหม่" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบังแสงแดดจัดให้โดยอัตโนมัติ พายอาร์ชะงัก ปิดแฟ้มในมือเสียงดังปึงแล้วเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่ยืนกอดอกตีหน้าขรึมอยู่ตรงหน้า "อุ๊ย! นึกว่าใคร ที่แท้ก็บอสใหญ่ใจยักษ์นี่เองค่ะ" พายอาร์ยิ้มหวานหยดจนตาหยี แต่คำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "นึกว่าจะแอบนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำกินกาแฟนำเข้าอยู่บนโน่นเสียอีก ลงมาเดินตากแดดสำรวจหน้างานแบบนี้ ระวังผิวหน้าอันทรงคุณค่าจะไหม้เกรียมจนต้องไปศัลยกรรมใหม่นะคะ เดี๋ยวสาวๆ แถאןนี้เขาจะจำหน้าสามีแห่งชาติไม่ได้เอา" คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนี้... ปากคอเราะร้ายไม่เคยเปลี่ยน! "ปากดีแบบนี้ แสดงว่างานที่สั่งให้ทำคงเสร็จเรียบร้อยดีสินะครับ" คิมหันต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย บีบพื้นที่ยืนของเธอให้แคบลงจนพายอาร์ต้องผถอยหลังไปชนกับกองมัดเหล็กเส้นด้านหลัง "ไหนล่ะรายงานการตรวจรับเหล็กล็อตใหม่? หวังว่าคงไม่มั่วตัวเลขจนทำให้โครงสร้างตึกผมถล่มลงมาก่อนสร้างเสร็จหรอกนะ" พายอาร์ไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจมูกรั้นเชิดรั้นขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอบัดนี้จะเหลือเพียงแค่คืบเดียว จนได้กลิ่นอายแดดอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ จากตัวเขา ลอยมาแตะจมูกจนพายอาร์ต้องแอบกลั้นหายใจวูบหนึ่ง "นี่ค่ะ! เชิญทอดสายตาอันกว้างไกลและสติปัญญาอันน้อยนิดอ่านดูให้ตาแฉะไปเลยค่ะ" พายอาร์กระแทกคลิปบอร์ดใส่อกแกร่งของอีกฝ่ายเต็มแรง จนคิมหันต์ต้องยกมือขึ้นรับไว้ตามสัญชาตญาณ "จำนวนถูกต้องครบถ้วนทุกเส้น ไม่มีเกิน ไม่มีขาด และไม่มีการโกงสเปกอย่างที่คุณแอบปรามาスไว้ในใจแน่นอนค่ะ... อ้อ! แล้วก็บอกไว้ก่อนนะคะว่า ต่อให้คุณส่งฉันมายืนตากแดดอีกสพรึงรอบ ฉันก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้คุณหรอกค่ะเฮียคิม!" ดวงตาคมกริบของคิมหันต์ก้มมองคลิปบอร์ดในมือสลับกับใบเนียนใสที่แดงก่ำเพราะความร้อนและฤทธิ์อารมณ์โกรธ เม็ดเหงื่อใสๆ ที่เกาะอยู่ตรงปลายจมูกรั้นและลาดไหล่บางที่สะท้อนแสงแดด ทำให้เขาอ่านรายงานในมือไม่ออกสักตัวอักษร สิ่งเดียวที่เด่นชัดในหัวสมองของวิศวกรหนุ่มจอมซึนตอนนี้คือ... *ยายตัวแสบนี่ดื้อด้านเป็นบ้าเลยวะ!* "เก่งนักนะ..." คิมหันต์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูกลีบกุหลาบของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือความคาดโทษที่ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "แต่หมดเวลางานภาคสนามแล้ว... ตามฉันมาที่ห้องทำงาน เดี๋ยวจะได้รู้กันว่าคนปากเก่งอย่างเธอ จะยังมีแรงเถียงฉันอยู่อีกไหม!" ยังไม่ทันที่พายอาร์จะได้อ้าปากด่ากลับ มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามก้าวฉับๆ ไปยังอาคารสำนักงานทันทีท่าือสายตาของคนงานนับสิบที่หันมามองเป็นตาเดียว ธามที่ยืนแอบดูอยู่ไม่ไกลนักถึงกับส่ายหัวยิ้มๆ พร้อมกับพึมพำกับตัวเองเบาๆ *"ปากบอกเกลียดเขา แต่ลากเข้าห้องส่วนตัวแบบนี้... เฮียคิมเอ๊ย ระวังจะตกหลุมพรางตัวเองเข้าสักวันวะเพื่อน"* ในห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำที่เงียบสงบ ประตูไม้บานหนาถูกผลปิดลงและลงกลอนอย่างแน่นหนาโดยฝีมือของคนตัวโตที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีต่อมา พายอาร์ที่ถูกดันจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้องเย็นเฉียบเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ คิมหันต์ก็ยกมือขึ้นกั้นขวาซ้าย ล้อมกรอบเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่มีช่องให้หนีรอด ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสาก สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันเหมือนตอนอยู่กลางแดด แต่กลับลẫกซึ้งและดุดันราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "จะ... จะทำอะไรน่ะคะ ถอยไปเลยนะ!" พายอาร์เสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนยืนตากแดดเสียอีก คิมหันต์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิบอิ่มที่เม้มแน่นด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงแหบพร่าลอดไรฟันออกมาด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู "ก็แค่จะสอนให้คนปากเก่งรู้ซึ้งว่า... เวลาที่บสั่งให้เงียบปาก มันต้องทำยังไง" สิ้นคำพูดนั้น ดวงตาคมกริบก็เลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากสีเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ... และในจังหวะที่หัวใจของพายอาร์หล่นวูbyไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา! "เฮียคิมครับ! มีแขกพิเศษมารอพบเฮียข้างล่าง... คุณมีนารามาครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณเหล่านักอ่านคนโปรดทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีชวนจิกหมอนในตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าการปรากฏตัวของอดีตคู่หมั้นจอมจุ้นจะสร้างรอยร้าวหรือความฟินทะลุปรอทให้เฮียคิมกับพายอาร์กันแน่นะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ! - เอมเมอรัลด์อายส์