เด็กเส้นคนใหม่รายงานตัวค่ะเฮีย

“เซ็นชื่อลงไป แล้วไสหัวไปไกลๆ สายตาฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไล่เธอออกตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกระด้างดังขึ้นเหนือหัว พิมพ์อารดาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษเอกสารในมือ ดวงตาคู่สวยตวัดมองร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ รัศมีความกดดันแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มจนคนในออฟฟิศต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับกลัวว่าแค่สบตา 'เฮียคิม' ก็อาจจะถูกหักเงินเดือนไปฟรีๆ พายอาร์ไม่ได้หวั่นเกรง เธอวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะยิ้มหวานหยดแบบที่คนมองถึงกับเสียวสันหลังวาบ “เฮียคิมคะ... นี่มันบริษัทรับเหมาหรือคุกคะ? ถึงได้ต้องสั่งให้ ‘ไสหัว’ กันตั้งแต่ก้าวแรกแบบนี้” “เรียกฉันว่า ‘คุณคิม’ ไม่ใช่เฮีย และที่นี่ไม่ใช่คุก แต่มันคือสนามรบสำหรับคนที่คิดจะมาเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างเธอ” คิมหันต์ก้มลงมาจนใบหน้าคมสันอยู่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้หัวใจของพายอาร์กระตุกวูบ แต่นั่นไม่ใช่เพราะความกลัว มันคือความท้าทาย “เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ? เฮียคิดว่าหนูเป็นคุณหนูที่วันๆ เอาแต่ช้อปปิ้งหรือไงคะ?” เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา “บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าหนูฝึกงานไม่จบสามเดือนนี้ หนูก็คงไม่มาอยู่ที่นี่ให้เฮียขวางหูขวางตาเล่นหรอกค่ะ แต่ในเมื่อมันเป็นคำสั่ง... ก็เชิญเฮียเตรียมยาแก้ปวดหัวไว้เยอะๆ เลย เพราะพายอาร์คนนี้ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แน่นอนค่ะ” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเขาราวกับจะสแกนตัวตนของเธอให้ทะลุปรุโปร่ง เขาเกลียดนักพวกเด็กเส้นที่ถูกส่งมาโดยใช้บารมีผู้ใหญ่กดดัน เขาเกลียดความไม่มืออาชีพ และเหนือสิ่งอื่นใด... เขามองออกว่าผู้หญิงตรงหน้าคือตัวปัญหาชั้นดีที่จะเข้ามาสั่นคลอนความสงบของเขา “งั้นก็ดี...” คิมหันต์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะปัดเศษฝุ่นบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาอย่างถือดี “ในเมื่อมั่นใจนัก ก็เริ่มงานแรกเลยแล้วกัน ธาม! พาคุณหนูไฮโซนี่ไปที่ไซต์งานก่อสร้างโครงการ V-Condo บอกให้หัวหน้าคุมงานจัดงาน ‘กรรมกร’ ที่หนักที่สุดให้เธอทำ ถ้าทำไม่ได้ภายในเย็นนี้ ก็เซ็นใบลาออกซะ” ธามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องรีบดีดตัวขึ้นทันที พลางทำหน้าทะเล้นพลางเดินเข้ามาหาทั้งคู่ “โห เฮีย... ใจร้ายไปมั้ง งานยกเหล็กเส้นนั่นมันเกินตัวน้องเขานะครับ” “หุบปากไปเลยไอ้ธาม หรืออยากจะไปช่วยน้องเขายกอีกแรง?” คิมหันต์ตวัดเสียงใส่จนธามต้องรีบยกมือยอมแพ้ พายอาร์มองคิมหันต์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรั้น เธอกระชากแฟ้มเอกสารจากมือเขามากอดไว้แน่น ก่อนจะหมุนตัวเดินตามธามออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนปากร้ายที่ยืนขบกรามแน่นอยู่ข้างหลัง อากาศในไซต์งานร้อนระอุ แสงแดดจัดจ้าสะท้อนกับพื้นปูนซีเมนต์จนแสบตา กลิ่นฝุ่นและเสียงเครื่องจักรทำงานขวักไขว่ พายอาร์ยืนอยู่กลางกองอิฐมวลเบา เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าสวย แต่เธอก็ไม่คิดจะปริปากบ่นสักคำ เธอคว้าหมวกนิรภัยมาสวมแล้วเดินลุยเข้าไปหาหัวหน้าไซต์งานทันที “ขอโทษนะคะ พายอาร์ได้รับมอบหมายจากคุณคิมให้มาช่วยงานค่ะ มีอะไรให้ทำบ้างคะ?” หัวหน้าไซต์งานมองเธอด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ก่อนจะชี้ไปยังกองเหล็กที่ต้องแบกไปจัดเรียง “งานมันหนักนะครับคุณหนู ไปนั่งในออฟฟิศโครงการเถอะครับ เดี๋ยวผมโดนเฮียเล่นงานเอา” “พายอาร์ทำได้ค่ะพี่ บอกมาเลยว่าต้องตรงไหน” ท่ามกลางเสียงติฉินนินทาของคนงานรอบข้าง พายอาร์ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนัก แม้มือที่เคยจับแต่กระเป๋าแบรนด์เนมจะเริ่มแดงก่ำและมีรอยถลอก แต่นัยน์ตาเธอยังคงมุ่งมั่น จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ร่างสูงของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในพื้นที่ไซต์งาน คิมหันต์เดินเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำเย็นในมือ เขาหยุดยืนดูเด็กสาวที่กำลังพยายามแบกเหล็กเส้นด้วยสีหน้าเหนื่อยหอบแต่ไม่ยอมวางมือ เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาดูเธอหรอก... แค่มาตรวจงานตามปกติ (นั่นคือสิ่งที่เขาบอกตัวเอง) แต่พอเห็นเธอเกือบจะล้มลงเพราะเสียหลัก เขาก็แทบจะพุ่งตัวเข้าไปโดยอัตโนมัติ “บอกให้ทำ ก็ไม่คิดจะขอกันบ้างหรือไง!” คิมหันต์ตะคอกใส่พลางคว้าเหล็กเส้นนั้นออกจากมือเธออย่างรวดเร็ว จนพายอาร์เซถอยหลังไปพิงกำแพงปูน “เฮียมาทำไมคะ... กลัวหนูทำสำเร็จแล้วหน้าแตกเหรอ?” พายอาร์หอบหายใจหนัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความน้อยใจ คิมหันต์ไม่ตอบ เขาขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะปิดกั้นทางหนี สายตาคมกริบของเขาสแกนไปตามใบหน้าของเธอที่เปื้อนฝุ่นดิน ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่สายตาที่รั้นดื้อดึงนั่น เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ “อยากรู้ไหมว่าถ้าดื้อต่อจะเป็นยังไง?” เขาถามเสียงพร่า “จะทำไมคะ... จะไล่หนูออกหรือจะด่าหนูซ้ำอีก?” คิมหันต์ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและชวนให้หัวใจสั่นไหว เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่จังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนเข้ามาในเขตไซต์งานก็ทำเอาทั้งคู่ต้องชะงัก “คิมคะ! มาทำอะไรตรงนี้ล่ะคะ แล้วนี่ใคร... ทำไมสภาพถึงดูไม่ได้แบบนี้?” เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของมีนาราที่ก้าวเข้ามาด้วยชุดที่ขัดกับสถานที่อย่างสิ้นเชิง เธอเดินตรงเข้ามาคล้องแขนคิมหันต์อย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะกวาดสายตามองพายอาร์ด้วยแววตาเหยียดหยาม คิมหันต์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยฉายแวววูบไหวเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาที่พายอาร์คาดไม่ถึง เขาไม่ได้ดึงมือออกจากการเกาะกุมของมีนารา ซ้ำยังแค่นยิ้มบางๆ ให้พายอาร์ “ก็แค่ ‘เด็กเส้น’ ที่บริษัทรับมาฝึกงานน่ะมีน... เธออย่าไปสนใจเลย ไปดูงานในออฟฟิศกับฉันดีกว่า” พายอาร์ยืนตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชนมันจุกอยู่ที่ลำคอ เธอเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ขณะที่คิมหันต์หันหลังให้เธอแล้วเดินจากไปพร้อมกับมีนาราโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย แต่ในจังหวะที่เขาเดินผ่านไปนั้น... พายอาร์สังเกตเห็นมือของเขาที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน และสายตาที่เหลือบมองเธอกลับมาเพียงเสี้ยววินาทีด้วยความรู้สึกที่เธอก็อ่านไม่ออก นี่มันไม่ใช่แค่การฝึกงานธรรมดาแล้ว... พายอาร์บอกตัวเองในใจ ขณะที่ความพยศในตัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตั้งใจใหม่ เธอจะไม่มีวันยอมแพ้ให้กับการดูถูกนี้ และเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชาและคำพูดร้ายกาจนั้น... เขากำลังซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่! หวังว่าตอนแรกจะถูกใจเหล่านักอ่านของเอมเมอรัลด์อายส์นะคะ เตรียมใจรอชมความพยศที่แท้จริงของนางเอกเราในตอนถัดไปได้เลยค่ะ!