พายุลูกใหญ่

เอกสารรายงานสรุปงบประมาณสามสิบหน้าร่วงลงกระทบพื้นห้องประชุมกระจกใสอย่างไม่ใยดี เสียงกระดาษปะทะกับพื้นพรมราคาแพงดังขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในทีมราวกับเสียงระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ "ออกไป..." อคินเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคมปลาวาฬคู่นั้นจ้องมองร่างโปร่งที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วอย่าหวังว่าจะได้เงินโบนัสเดือนนี้" ทิวายืนนิ่ง ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนสันกรามขึ้นเป็นIสันนูนชัดเจน มือเรียวที่เพิ่งพิมพ์โค้ดแก้ระบบพังๆ ตลอดเจ็ดสัปดาห์ที่ผ่านมาจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ความเหนื่อยล้าตลอดเดือนถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่ได้กลัวคำขู่เรื่องเงินโบนัสบ้าบอคอแตกนั่นเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายสูบฉีดด้วยความเดือดดาลคือความ "ไม่ยุติธรรม" และท่าทีเย่อหยิ่งราวกับพระเจ้าผู้ชี้ขาดความตายของไอ้หัวหน้าทีมหน้าหล่อแต่ใจหินคนนี้ "โบนัสเหรอครับ?" ทิวายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษและความเย้ยหยันแบบที่ทำให้อคินต้องกรามกระตุก "เก็บเงินของท่านไว้จ่ายค่าชดเชยให้ลูกน้องที่ต้องลาออกเพราะทนความเผด็จการไม่ไหวดีกว่าครับคุณอคิน โปรเจกต์นี้พังไม่ใช่เพราะผมเขียนโค้ดพลาด แต่เพราะสถาปัตยกรรมระบบที่คุณออกแบบมันโบราณตั้งแต่ชาติก่อนต่างหาก!" ฮือฮา... เสียงสูดหายใจเข้าพร้อมกันของเหล่าโปรแกรมเมอร์รุ่นน้องในห้องดังขึ้น ทิวากล้าดียังไงไปพูดจาใส่หน้าเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ตัวพ่ออย่างอคินแบบนั้น? แต่อคินไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากโต๊ะประธาน ท่าทางคุกคามนั้นทรงพลังจนคนรอบข้างต้องถอยร่อน อคินหยุดยืนห่างจากทิวาเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นชาเฉพาะตัวลอยแตะจมูก ทว่าดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกลับไม่ได้มองที่เอกสารในมือ แต่มันกำลังจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นและท้าทายของคนตรงหน้า "ปากเก่ง..." อคินกระซิบ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกดดันที่ทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงหลายองศา "มั่นใจนักใช่ไหมว่าเก่งพอจะกู้หน้าบริษัทได้? ถ้าพรุ่งนี้ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักล่มเพราะโค้ดขยะที่คุณอวดอ้าง นายก็เตรียมเก็บกระเป๋าไสมหัวออกไปได้เลย ไม่ใช่แค่ไม่ได้โบนัส... แต่อาจจะไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีก" "คอยดูแล้วกันครับ" ทิวาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีหลบเลี่ยง "คนอย่างทิวาไม่เคยแพ้... โดยเฉพาะกับคนปากแข็งใจปลาซิวอย่างคุณ" ทวาหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่รอให้อคินได้สวนกลับ ปล่อยให้ร่างสูงยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหลัง สายตาของอคินมองตามแผ่นหลังบางที่เดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องประชุมไปอย่างหัวเสีย ลึก ลงไปในอกด้านซ้าย หัวใจของวิศวกรหนุ่มกลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจควบคุมได้เมื่อถูกท้าทายจากคนคนนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเหมือนขั้วแม่เหล็กที่ผลักกันสุดแรง แต่ขณะเดียวกันก็ดึงดูดเข้าหากันจนน่ากลัว ตกดึก... แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด ทิวายังคงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอ ตาคมกวาดมองโค้ดนับพันบรรทัดด้วยความเคร่งเครียด กาแฟดำในแก้วพรหมจรรย์เย็นชืดไปนานแล้ว เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังรัวเป็นจังหวะสะท้อนความกดดันที่ถาโถมเข้ามา โปรเจกต์นี้คือตัวชี้วัดอนาคตการทำงานของเขา หากพลาดหมายถึงจบสิ้น "ให้ตายสิ..." ทิวายกมือขึ้นขยี้ผมจนยุ่งเหยิง พึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย "ไอ้บ้านั่น... จะจู้จี้ไปถึงไหนวะ" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานชั้นบนสุด อคินกลับไม่ได้กลับบ้านอย่างที่ควรจะเป็น หน้าจอแท็บเล็ตในมือของเขากำลังแสดงผลการทำงานแบบเรียลไทม์ของระบบที่ทิวากำลังแก้ไขอยู่ ดวงตาคมกริบมองเห็นทุกบรรทัดที่อีกฝ่ายพิมพ์ ความอัจฉริยะและความบ้าระห่ำผสมปนเปกันอยู่ในโค้ดเหล่านั้น มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่เสี่ยงอันตราย แต่มันก็มีความงดงามในแบบของโปรแกรมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ อคินถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้มือนวดสัน鼻อย่างอ่อนล้า ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ทิวา แต่อยู่ที่บอร์ดบริหารที่กดดันลงมาต่างหาก เขากล้าใช้ความเข้มงวดเข้ากดดันคนทั้งทีม เพื่อปกป้องโปรเจกต์นี้ไม่ให้ตกไปอยู่ในมือของคู่แข่ง แต่กับทิวา... ความเข้มงวดของเขามันกลับกลายเป็นการทำร้ายคนที่เขาแอบมองและสนใจมาตลอดตั้งแต่ก้าวเข้ามาทำงานในบริษัทนี้ วิศวกรหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ตัดสินใจลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทพาดบ่าแล้วเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ทำให้ทิวาที่กำลังงงงวยกับการแก้บั๊กครั้งใหญ่สะดุ้งเล็กน้อย เขาหันขวับไปมองด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็น รปภ. หรือเพื่อนร่วมทีมคนไหนที่ยังไม่กลับ แต่ทว่า... เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงสง่าของหัวหน้าทีมจอมเผด็จการกลับยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น อคินก้าวเข้ามาในห้องเงียบๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต มือหนาวางแก้วกาแฟร้อนกรุ่นและแซนด์วิชทูน่าลงบนโต๊ะทำงานข้างกองกระดาษรกรุงรังของทิวาอย่างไร้สุภาพ "กินซะ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความห่วงใยที่ถูกปิดตายไว้ใต้มาดขรึม "ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คุณคงเป็นศพแรกที่คาจอคอมพิวเตอร์ และผมขี้เกียจหาคนมาแทน" ทิวานิ่งอึ้ง กะพริบตาปริบๆ มองแก้วกาแฟและแซนด์วิชสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เสมองไปทางอื่นของอีกฝ่าย ความกรุ่นโกรธเมื่อช่วงเย็นมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก "นี่คุณ..." ทิวาหรี่ตามองอย่างจับผิด มุมปากกระตุกยิ้มกริ่ม "เป็นห่วงผมเหรอครับท่านหัวหน้า?" อคินหันขวับกลับมาทันที สีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "อย่าหลงตัวเองทิวา ผมแค่ไม่อยากให้งานของบริษัทต้องพังเพราะลูกน้องเป็นลมคาโต๊ะต่างหาก เลิกเพ้อเจ้อแล้วรีบแก้โค้ดตรงนั้นซะ ไม่งั้นโบนัสเดือนหน้า... หายเกลี้ยงแน่" พูดจบ อคินก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากห้อง ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตู ทิวากลับสนุกเกินกว่าจะปล่อยให้เหยื่อเดินหนีไปง่ายๆ ร่างโปร่งลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดด้านหลังของอคินอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวสิครับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นชิดใบหูของคนตัวสูง ทิวายื่นมือไปวางทาบบนบานประตูกั้นขวางทางหนีของอคินไว้ ปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านลาดไหล่กว้างไปนิดเดียว จนอคินต้องหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทาน อคินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มสบเข้ากับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้แทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ความเย็นชาที่อคินพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงราบคาบต่อหน้าแววตาท้าทายคู่นั้น "ถอยไป..." อคินเอ่ยเสียงพร่า หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ไม่ถอยครับ..." ทิวายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "เว้นแต่ว่า... หัวหน้าจะยอมสารภาพมาซะก่อน ว่าที่มาดุใส่ผมทั้งหมดเนี่ย... เป็นเพราะหึงที่ผมไปทำงานกับทีมอื่น หรือเพราะกลัวผมจีบกันแน่?" ดวงตาคมของอคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เลือดในกายพุ่งพล่านด้วยความเขินอายที่ถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง ทว่าในวินาทีที่อคินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อรักษาฟอร์ม... แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ เซิร์ฟเวอร์สำรองกำลัง..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและซัปพอร์ตกันมาตลอดนะครับ!