สงครามข้อมูล

"ถ้าปลายนิ้วคุณยังพิมพ์ช้าเหมือนเต่าคลานแบบนี้ ต่อให้เรามีเวลาอีกสามชาติ ก็ไม่มีทางเจาะไฟร์วอลล์ของบริษัทเซนทิเนลได้หรอกครับ คุณทิวา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความมืดของห้องทำงานส่วนตัว แสงสีฟ้าสะท้อนวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัว ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของอคินที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองโค้ดบรรทัดยาวเหยียดบนจอด้วยความเร็วสูง มือหนาวางอยู่บนคีย์บอร์ดพร้อมรบ แต่ติดตรงที่ไหล่ของเขากำลังเบียดชิดกับอีกคนจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน "ปากดีจริงนะท่านหัวหน้า..." ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ไม่ได้สะท้านสะเทือนกับคำดูถูกแม้แต่น้อย นิ้วเรียวเล็กบนคีย์บอร์ดของฝั่งตัวเองรัวรัดปุ่มคำสั่งโต้กลับอย่างดุเดือดไม่แพ้กัน "ถ้าผมเต่าแล้วที่คุณกำลังแก้โค้ดแก้ขัดอยู่เมื่อกี้เรียกว่าอะไรล่ะครับ หอยทากเป็นตะคริวหรือไง" "หึ ปากเก่ง..." อคินพ่นลมหายใจพรืด เขายื่นมือข้ามผ่านหน้าทิวาไปกดปุ่มเอ็นเตอร์เพื่อรันสคริปต์ตัวสุดท้าย การเคลื่อนไหวที่กะทันหันทำให้ร่างสูงโน้มลงมาครอบคลุมพื้นที่ด้านหลังของคนตัวเล็กโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับไออุ่นจากร่างกายแผ่ซ่านจนทิวาต้องชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ ไม่มีเวลาให้หัวใจเต้นผิดจังหวะนานนัก เมื่อหน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความเตือนภัยระบบป้องกันระดับสูงสุดที่กำลังดีดตัวขึ้นมาขัดขวาง "เข้ามาแล้ว..." เสียงของอคินเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขยิบเข้ามาชิดอีกนิดจนแผ่นหลังของทิวาสัมผัสเข้ากับอกแกร่ง ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา "มันเปลี่ยนอัลกอริทึมเข้ารหัสใหม่แล้ว ถ้าเราไม่เจาะเข้าไปทางช่องโหว่แบ็กดอร์ที่ผมวางไว้เมื่อหนาวที่แล้ว ระบบจะล็อกไอพีเราถาวร" "รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาสั่ง" ทิวาเม้มริมฝีปากแน่น สมาธิทั้งหมดถูกดึงกลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว ความเย่อหยิ่งและอีโก้ของโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งถูกกระตุ้นจนพุ่งพล่าน ดวงตาเป็นประกายวาววับยามที่นิ้วมือเริ่มรัวปุ่มคำสั่งเพื่อสร้างไวรัสตัวหลอกเบี่ยงเบนความสนใจของระบบ "ซ้ายมือคุณ... มันกำลังดักจับแพ็กเก็ตข้อมูลชุดที่สาม" อคินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร้อนผ่าวที่ข้างใบหูของทิวาเมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับเข้าใกล้จนเกือบชิด "ส่งข้อมูลขยะเข้าไปกลบเกลื่อนสิครับ ทิวา" "ผมจัดการอยู่ คุณหุบปากแล้วดูฝีมือผมเถอะน่า!" ทิวาตวาดกลับเบาๆ แต่ไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เขายิ่งแอ่นตัวเข้าหาหน้าจอเพื่อเร่งความเร็วในการพิมพ์โค้ดโต้ตอบ อคินเห็นดังนั้นจึงขยับมือเข้ามาวางทับบนหลังมือของทิวาที่กำลังกุมเมาส์ สัมผัสที่แนบชิดทำให้กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ทิวาสั่นสะท้านไปชั่วขณะ แต่มือหนากลับนิ่งสนิทและช่วยออกแรงบังคับทิศทางเคอร์เซอร์ให้พุ่งทะยานผ่านไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายไปได้อย่างเฉียดฉิว ปัง! เสียงกดปุ่มสเปซบาร์ครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกัน หน้าจอสีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ข้อมูลลับทางการค้าระดับสูงของคู่แข่งกว่าร้อยกิกะไบต์ไหลทะลักเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์สำรองของพวกเขาอย่างไร้การขัดขวาง ภารกิจสำเร็จลุล่วงในเสี้ยววินาทีก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยของอีกฝ่ายจะรู้ตัว ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ทิวายังคงค้างอยู่ในท่าเดิม แผ่นหลังแนบชิดติดกับแผงอกของอคิน ขณะที่มือของชายหนุ่มยังคงกุมทับมือของเขาไว้บนเมาส์ ไม่ยอมปล่อย "มือคุณ... เย็นเฉียบเลยนะ" อคินกระซิบเบาๆ 1 น้ำเสียงนั้นไม่มีแววเยnชาหรือกวนประสาทเหมือนเคย มีเพียงความอ่อนโยนเจือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน "ปล่อยได้แล้วมั้งครับ ท่านหัวหน้า" ทิวากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู พยายามดึงมือตัวเองกลับ แต่ดูเหมือนอคินจะจงใจเพิ่มแรงบีบกระชับให้แน่นขึ้นกว่าเดิม "ยังหรอกครับ..." อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับเส้นผมของคนในอ้อมแขน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนทิวาต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "เราเพิ่งชนะศึกใหญ่ แต่รางวัลความเหนื่อยยาก... ผมยังไม่ได้ทวงเลยนะ" "รางวัลอะไรของคุณ เลิกฉวยโอกาส..." ทิวายังพูดไม่ทันจบประโยค อคินก็พลิกตัวเขาให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มเพอร์เฟกต์ชันนิสต์เวลานี้เต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด มือข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีหายไปไหน ส่วนอีกมือเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างเบามือ ความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุมทำให้ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างถือดี แต่ดวงตากลับไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกปนความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปฏิเสธมาตลอด "ปากดีแบบนี้... ต้องโดนทำโทษสักทีสินะครับ" อคินกระซิบริมฝีปากอยู่ห่างกันแค่คืบ แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อน "พี่อคิน! เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์... เฮ้ย!" รนนี่ รองหัวหน้าฝ่ายการตลาดที่ถือแฟ้มเอกสารเข้ามาค้างเติ่งอยู่กลางห้อง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังโอบกอดโปรแกรมเมอร์ปากจัดตัวแสบไว้แนบชิดติดโต๊ะทำงาน อคินตวัดสายตาดุดันกลับไปมองผู้มาใหม่ทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนรนนี่ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือปิดปากแทบไม่ทัน "ออกไป..." อคินเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แล้วอย่าหวังว่าจะได้เงินโบนัสเดือนนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันลงตัวคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ