ยอมรับว่าห่วง

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างวาบด้วยตัวอักษรโค้ดสีเขียวและแดงสลับกัน ทว่าสมองของทิวากลับมืดดับลงไปนานแล้ว ประโยคสุดท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *‘ยินดีต้อนรับสู่เกมโอเวอร์’* มันไม่ใช่เสียงของระบบคอมพิวเตอร์ที่ถูกแฮก แต่มันคือเสียงทุ้มต่ำของอคิน—ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานและหัวใจของเขา ผู้ชายที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ในตอนนี้ด้วยสีหน้าถมึงทึงราวกับพร้อมจะจับเขาโยนออกนอกหน้าต่างกระจกใสของห้องทำงาน “ถ้ายังฝืนพิมพ์ต่ออีกบรรทัดเดียว ผมจะยึดแล็ปท็อปของคุณแล้วโยนลงถังขยะ” เสียงดุๆ นั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องเซิร์ฟเวอร์ที่อุณหภูมิต่ำจนน่าขนลุก ทิวากัดริมฝีปากแห้งผากของตัวเองที่ตอนนี้แตกเป็นขุย ฝืนเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่า รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นประดับมุมปากอย่างยากลำบาก แม้ว่าพิษไข้จะเล่นงานจนร่างบางรู้สึกเหมือนกำลังลอยเคว้งอยู่กลางอวกาศ “เป็นห่วงผมเหรอครับ คุณหัวหน้า... หน้าตาคุณตอนนี้เหมือนหมาหงุดหอย เอ๊ย หมาหวงก้างไม่มีผิด” ทิวาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางเต็มที แต่ปากเก่งๆ นี่สิ ยังคงทำงานได้ดีเยี่ยมไม่เคยเปลี่ยน อคินขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อปูดโปน รังสีความหงุดหอยแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มเพอร์เฟกต์ชันนิสต์จนอากาศรอบตัวแทบจะติดลบ มือหนาเอื้อมพรวดมากระชากฝาแล็ปท็อปพับปิดลงอย่างไม่ใยดี เสียงดัง ‘ปัง’ สะท้อนก้อง ทว่าก่อนที่ทิวาจะได้อ้าปากเถียงต่อ ร่างโปร่งบางก็เซถลาเพราะอาการหน้ามืดวูบวาบ โชคดีที่อคินไวกว่า คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันก่อนที่ศีรษะจะกระแทกกับมุมโต๊ะทำงาน “ดื้อด้านสิ้นดี” อคินสบถเบาๆ ด้วยความหัวเสีย ขณะที่ช้อนอุ้มร่างที่เบากว่าขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดาย ทิวาพยายามจะขัดขืนแต่เรี่ยวแรงที่มีมันหมดเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าเนียนซบลงกับอกแกร่งโดยไม่ตั้งใจ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ ของอีกฝ่ายลอยเข้าจมูก ทำให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้คงนั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำไม่แพ้กัน เพียงแต่... อีกฝ่ายไม่ได้ป่วยปางตายเหมือนเขา “ปล่อย... ผมเดินเองได้น่า” ทิวาพึมพำประท้วงเสียงเบาหวิว มือเรียวพยายามดันไหล่กว้าง แต่มันช่างไร้เรี่ยวแรงราวกับลูกแมวขู่ฟ่อ “ถ้าไม่อยากให้ผมจูบปิดปากจนกว่าคุณจะหมดสติไปจริงๆ ก็อยู่นิ่งๆ” อคินก้มลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวเจือความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้มิด คำขู่ได้ผลชะเด็ด ทิวายอมสงบปากสงบคำ ปล่อยให้อคินอุ้มเดินออกจากห้องเซิร์ฟเวอร์ตรงไปยังห้องพักผ่อนส่วนตัวด้านในสุดที่ปกติแล้วไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ภายในห้องพักผ่อนตกแต่งด้วยโทนสีเข้มเรียบหรู อคินวางร่างของทิวานั่งลงบนโซฟาหนังแท้ตัวนุ่มอย่างทะนุถนอม ก่อนจะรีบเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนนุ่ม ทิวานั่งกอดอกมองการกระทำของคนปากแข็งด้วยสายתแพรวพราว แม้พิษไข้จะทำให้หนาวสั่นจนฟันกระทบกัน แต่แววตาเจ้าเล่ห์ก็ยังคงพราวระยับ “ไม่คิดเลยนะครับว่าวิศวกรผู้แสนเย็นชา จะมีมุมแม่พระคอยเช็ดตัวให้คนป่วยด้วย” อคินชะงักมือที่กำลังบิดผ้าหมาดๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนป่วยที่ยังไม่เจียมสังขาร ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเบอร์ “ถ้าพูดมากอีกคำเดียว ผมจะเปลี่ยนจากการเช็ดตัว เป็นการวัดไข้ด้วยวิธีแนบหน้าผาก... แบบแนบสนิทตลอดคืนแทน” ทิวารemหุบยิ้มทันที เม้มปากแน่น ยอมรับว่าไอ้ท่าทางดุๆ แบบนี้น่ะมันดาเมจแรงเกินต้านทาน ยิ่งอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นกายและความอบอุ่นจากตัวของอคินก็ยิ่งโอบล้อมเขาไว้จนแทบหายใจไม่ออก อคินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเบื้องหน้า มือใหญ่อย่างเบามือค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของทิวาออกทีละเม็ดอย่างระมัดระวัง สัมผัสปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวเนื้อร้อนผ่าวทำให้ทิวาสะấuเฮือกโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว “อะ... ผมทำเองได้” ทิวายื่นมือสั่นๆ จะคว้าผ้ามาถือไว้เอง แต่อคินกลับปัดมือออกอย่างไม่ใยดี “เงียบแล้วอยู่นิ่งๆ ทิวา คุณไข้ขึ้นสูงจนเพ้อไปใหญ่แล้วนะ” อคินเอ็ดเบาๆ สายตาที่มองมาทอดถอนความอ่อนโยนลงอย่างปิดไม่มิด ยามที่ผ้าชุบน้ำอุ่นลูบไล้ไปตามลำคอระหงและแผงอกบาง อคินสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย และลึกๆ ในอก... เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่ไม่อาจควบคุม บรรยากาศในห้องเงียบงัด มีเพียงเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกสลับกัน ทิวาลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจเช็ดตัวให้เขาอย่างทะนุถนอม แววตาที่มักจะซ่อนความดุดันและเย่อหยิ่งเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับฉายชัดEด้วยความห่วงใยจนปิดไม่มิด “ทำไม... ถึงต้องทำขนาดนี้ด้วยล่ะครับ” ทิวาเอ่ยถามทำลายความเงียบ เสียงแหบพร่าเจือความสับสน “เรา... เป็นแค่คู่แข่งกันไม่ใช่เหรอ” อคินหยุดมือที่กำลังไล่ผ้าลงมาถึงช่วงหน้าท้องแบนราบ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนป่วยตรงๆ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา “คู่แข่งเหรอ?” อคินทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “คุณคิดมาตลอดเลยสินะ ว่าผมมองคุณเป็นแค่วัยรุ่นปากดีที่เข้ามาท้าทาย” “แล้ว... ให้ผมมองคุณเป็นอะไรล่ะครับ” ทิวาย้อนถาม หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เมื่อใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “มองผมให้มากกว่าศัตรู... มันยากนักหรือไง ทิวา” อคินกระซิบชิดริมฝีปาก ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนขาดผึ่งลงตรงนี้ มือหนาวางผ้าในมือลงบนโต๊ะก่อนจะเปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัว ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะพิษไข้ ทิวาลืมหายใจ สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมที่รวดเร็วและร้อนแรงนี้ ความซึนที่เคยมีหายลายลายกลายเป็นอากาศธาตุ หัวใจพองโตจนคับอก “ถ้าผมบอกว่า... ผมชอบรอยยิ้มกวนๆ ตอนที่คุณเถียงผมชนะล่ะ” อคินกระซิบเสียงพร่าริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันจนสติกระเจิดกระเจิง “และผมเกลียดที่สุด... เวลาเห็นคุณฝืนตัวเองจนป่วยปางตายแบบนี้” ทิวาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำเอาเขาพูดไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างแค่คืบ “คุณ... พูดจริงเหรอเนี่ย” ทิวาเสียงสั่น อคินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ใช้การกดริมฝีปากอุ่นจัดลงมาประทับบนกลีบปากแห้งผากของทิวาแทนคำตอบทั้งหมด สัมผัสแรกแผ่วเบาก่อนจะทวีความลึกล้ำและเรียกร้องมากขึ้นตามแรงอารมณ์ที่อัดอั้น ทิวาเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความตกใจ เปิดทางให้อันธพาลเจ้าเล่ห์รุกล้ำเข้ามาโกยความหวานได้อย่างตามอำเภอใจ มือเรียวที่เคยขัดขืนเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ท่ามกลางความเงียบงันและอุณหภูมิที่ร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ประตูห้องพักผ่อนที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยฝ่ามือของใครบางคน พร้อมกับเสียงอุทานดังลั่น “พี่อคิน! เอกสารโปรเจกต์ใหม่... อุ๊ย! ผมขอโทษครับ!” อคินผละริมฝีปากออกจากทิวาอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบตวัดมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยแววตาฆาตกรรม ขณะที่ทิวาหน้าแดงก่ำ หอบหายใจโยนตัวซบลงกับอกของอคินด้วยความเขินอาย และเมื่อทิวาเงยหน้าขึ้นมองข้ามไหล่กว้างของอคินไปยังผู้บุกรุก ดวงตาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด... *...ทำไมต้องเป็นหมอนั่น!* --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาDIVEลงหลุมความซึนของพี่อคินกับน้องทิวานะครับ แล้วเจอกันตอนหน้าครับ!*