มือที่สามคือคนนอก

“ถ้าคิดว่าเอาโค้ดชุดนี้มาพังระบบของทีมผมแล้วจะลอยนวล... คุณคงประเมินคำว่า ‘มืออาชีพ’ ต่ำไปหน่อยนะครับ คุณกรวีร์” เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ไม่ได้ดังมาจากลำโพงในห้องประชุม แต่มาจากร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบของ ‘อคิน’ ที่ก้าวผ่านประตูกระจกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องสะดุ้ง ทิวายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบฉายประกายความเย้ยหยันจางๆ ขณะมองชายหนุ่มแปลกหน้าในสูทแบรนด์ดังที่กำลังหน้าถอดสี กรวีร์คือลูกชายเจ้าของบริษัทคู่แข่งที่จงใจส่งคนแฝงเข้ามาป่วนโปรเจกต์สำคัญในปาร์ตี้รูมแห่งนี้ และเกือบจะทำให้โค้ดหลักของทิวารั่วไหลออกสู่ภายนอกอยู่แล้วเชียว “ผม... ผมแค่มาดูความคืบหน้าตามประสาคนร่วมลงทุน ไม่เห็นต้องใช้น้ำเสียงจริงจังขนาดนั้นเลยนี่ครับ คุณอคิน” กรวีร์หัวเราะกลบเกลื่อน แต่เหงื่อกาฬกลับผุดซึมตามไรผมอย่างปิดไม่มิด เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่คมปลาบราวกับใบมีดของหัวหน้าทีมวิศวกรหนุ่ม “ร่วมลงทุน หรือร่วมขโมยข้อมูลกันแน่ครับ?” ทิวาเอ่ยสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ปากบางยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า “แฟลชไดร์ฟในมือคุณเมื่อกี้ ไม่ได้มีไว้สำหรับเซฟไฟล์งานหรอกมั้งครับ หรือว่าสมองคุณประมวลผลไม่ทัน เลยต้องพึ่งวิธีสกปรกแบบนี้ถึงจะชนะคนอื่นเขาได้?” “นี่คุณทิวา! ปากดีนักนะ แค่โปรแกรมเมอร์ชั้นต่ำ อย่ามาทำเป็นหยิ่งผยองให้มากนักเลย!” กรวีร์หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว หมับ! เสียงข้อมือถูกคว้าหมับไว้กลางอากาศไม่ได้มาจากทิวา แต่อคินเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดตัวกรวีร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ นิ้วแกร่งบีบรัดข้อมืออีกฝ่ายแน่นจนกรวีร์ต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองนิ่งสนิท ทว่าน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตะคอกใส่ตรงๆ “ระวังคำพูดของคุณด้วยนะครับ” อคินกดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนแต่แฝงด้วยความดุดันพ่นใส่หูอีกฝ่าย “ทิวาไม่ใช่คนที่คุณจะมีสิทธิ์มาใช้คำพูดต่ำๆ แบบนี้ใส่... และจำไว้ให้ขึ้นใจว่า พื้นที่ตรงนี้ คนของผม ผมดูแลเอง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ” บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ทิวากะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ยามที่มองแผ่นหลังกว้างของคนปากแข็งที่ยืนบังเขาไว้มิดชิด ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมากลางอกอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนจัดการปัญหาพวกนี้เองได้สบายๆ แท้ๆ แต่พอเป็นอคินที่ก้าวเข้ามาปกป้องอย่างออกหน้าแบบนี้... มันกลับทำให้ความซึนเดระของพ่อคุณคนนี้ดูมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้เป็นบ้า กรวีร์สะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมด้วยความโมโหและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน เขาถอยหลังกรูด สบถด่าเบาๆ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องประชุมไปโดยไม่กล้าสบตาใครอีก เมื่อลับร่างของผู้ไม่ได้รับเชิญ ประตูห้องก็ถูกปิดลง ทิวาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมามองคนตัวสูงที่ยังคงยืนตีหน้ายักษ์ไม่เลิก “ใครบอกให้คุณเข้ามาแจมไม่ทราบครับ? ผมเคลียร์เองได้” ทิวายกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยดื้อรั้นที่แก้ไม่หาย อคินหันขวับมามอง ร ่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทิวาทีละก้าว จนแผ่นหลังของคนปากเก่งชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง ไอร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนทิวาต้องเผลอกลั้นหายใจ “ถ้าผมไม่เข้ามา ป่านนี้คุณคงยืนเถียงกับมันจนน้ำลายแตกคอไปข้างนึงแล้วสินะครับ” อคินก้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากทิวาแค่คืบ นัยน์ตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง “เก่งนักนะเรื่องหาเรื่องใส่ตัวเนี่ย” “ผมไม่ได้หาเรื่อง เขาสะเออะเข้ามาหาเรื่องผมต่างหากเล่า!” ทิวาเถียงเสียงแข็ง ใบเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อระยะห่างระหว่างกันมันใกล้เกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัยหัวใจ “แล้วก็ถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้วครับคุณอคิน” “ใกล้แค่นี้ทำเป็นตื่นเต้น ทีเมื่อกี้ทำเก่งใส่คนอื่นไม่เห็นกลัว” อคินเอ่ยเสียงพร่า มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจที่นานๆ ทีจะได้เห็น มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของทิวาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสติของโปรแกรมเมอร์คนเก่งกระเจิงไปชั่วขณะ ทิวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารemind ตัวเองว่าต้องสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ เหมือนทุกที แต่พอมองเห็นแววตาห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันคู่นั้น คำพูดทั้งหมดก็จุกติดอยู่ที่ลำคอ “ผม... ผมไม่ได้กลัวสักหน่อย” ทิวาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่ปลายนิ้วอุ่นของอคินกลับแตะที่คางมน แล้วบังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตากันตรงๆ “ปากดีจังนะครับ... ถ้ายังไม่เลิกดื้อ ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีของผมนะ” อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นราวกับกำลังอดกลั้นบางอย่าง ทิวาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับศัตรูเสียอีก เขากำลังจะอ้าปากเถียงกลับไปว่า *‘วิธีอะไรของคุณ...’* แต่ทว่า... ปัง! เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณอคินครับ! ระบบหลักของบริษัทแม่กำลังโดนโจมตีจากภายนอก... เรากำลังจะเสียฐานข้อมูลทั้งหมดแล้วครับ!” อคินชะงัก นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที เขารีบผละออกจากตัวทิวาทันที ทว่าก่อนจะหันไปจัดการกับวิกฤตตรงหน้า อคินกลับคว้ามือขวาของทิวามากุมไว้แน่น บีบกระชับเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เตรียมพร้อม “อยู่ใกล้ผม... ห้ามห่างไปไหนเด็ดขาด” ทิวาสบตากับอคินที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความห่วงใยที่ฉายชัดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องจะดับวูบลงพร้อมกัน และข้อความสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่... *‘ยินดีต้อนรับสู่เกมโอเวอร์’* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - ไฟเยอร์บลัด