เช้านี้ที่ไม่เหมือนเดิม

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มตีขึ้นจมูก ชัดเจนเสียจนกลบกลิ่นอายความหวาดหวั่นจากค่ำคืนอันยาวนานในห้องปฏิบัติการใต้ดินของตึก AvenTech ไปเสียสนิท ทว่ามันกลับไม่อาจกลบความอึดอัดที่หนาแน่นเสียยิ่งกว่าคาร์บอนไดออกไซด์ในห้องครัวแคบๆ นี้ได้เลย ทิวายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน แสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววระแวดระวัง ชายหนุ่มกำลังจดจ้องร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าทีมวิศวกรผู้เพอร์เฟกต์ในทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าในยามเช้าตรู่แบบนี้... อคินกลับดูมีพิรุธจนน่าหมั่นไส้ มือหนาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในบริษัทกำลังถือแก้วมัคสั่นระริกเล็กน้อย ชายหนุ่มร่างสูงหลบสายตา ทำทีเป็นสนใจเมล็ดกาแฟในโหลแก้วราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า ทั้งที่ความจริงแล้ว... สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่ถูกกุมไว้แน่นเมื่อคืน ทว่ายังคงวนเวียนอยู่บนผิวเนื้อของทิวาราวกับรอยประทับที่ลบไม่ออก "ถ้าจะยืนมองแล้วทำหน้าเหมือนคนกินยาขมขนาดนั้น เทกาแฟใส่หน้าผมเลยดีกว่าไหมครับ ทิวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดนิดๆ ตามประสาคนฟอร์มจัด แต่อคินในตอนนี้ไม่ได้หันมาสบตาตรงๆ เหมือนทุกที ชายหนุ่มเสมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพท้องฟ้าสีเทาหม่นของยามเช้า ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้คนปากแข็ง ปากบอกว่ารำคาญ แต่หูที่ขึ้นสีแดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอขาวสะอาดนั่นมันฟ้องเสียยิ่งกว่าคำพูดเสียอีก "ใครมองหน้าคุณกันครับ หัวหน้าอคิน ผมแค่กำลังประเมินสถานการณ์ต่างหาก... ประเมินว่าคนเก่งอย่างคุณ สมองกระทบกระเทือนจากเหตุการณ์เมื่อคืนจนความจำเสื่อมไปแล้วหรือยัง" ทิวาจงใจเน้นเสียงตรงประโยคหลัง ขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นโคโลญจน์เจือจางบนตัวอคินลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าความทรงจำในห้องมืดที่พวกเขาต้องเบียดเสียดแนบชิดกันเพื่อเอาชีวิตรอด อคินชะงักมือที่กำลังวางแก้วกาแฟ เสียงก้นแก้วกระทบเคาน์เตอร์ดัง 'กึ๊ก' เบาๆ แต่สะท้อนความตึงเครียดในใจได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโปรแกรมเมอร์ตัวแสบ ทว่าคราวนี้ไม่มีแววเย่อหยิ่งเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความระอุร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนิ่งขรึม "ความจำผมปกติและดีเยี่ยมทุกตารางนิ้ว ทิวา" อคินก้าวเข้ามาประชิด ร่างสูงใหญ่กดดันโดยสัญชาตญาณจนทิวาต้องเผลอถอยหลังสะโพกชนขอบเคาน์เตอร์ "รวมถึงเรื่องที่ผมบอกว่า... มีเรื่องต้องเคลียร์กับนายยาวแน่ด้วย" หัวใจของทิวากระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรในอกเริ่มรวนเร ความกล้าและฝีปากกล้าที่มักจะเอาชนะคนอื่นได้เสมอ พลانสะดุดลงตรงหน้าผู้ชายคนนี้ ทว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอ มีหรือที่คนอย่างทิวาจะยอมก้มหัวให้ท่าทีคุกคามแบบนี้ง่ายๆ "เรื่องเคลียร์เหรอครับ?" ทิวาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้าแหย่ถูกจุดขึ้นที่มุมปาก แม้หัวใจจะเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "นึกว่าคุณลืมไปแล้วซะอีก เห็นเงียบเป็นเป่าสากตั้งแต่เดินออกมาจากห้องนั้น... หรือว่าคำพูดเมื่อคืน มันเป็นแค่สัญชาตญาณเอาตัวรอดชั่วคราวของวิศวกรขี้ตื่นกันแน่ล่ะครับ" อคินหรี่ตาลง รังสีความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่ม มือหนายื่นออกไปทาบลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวของทิวาไว้ตรงกลางอย่างจงใจ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้แค่คืบทำให้บรรยากาศในห้องครัวเดือดพล่านขึ้นมาดื้อๆ "สัญชาตญาณเหรอ..." อคินทวนคำ เสียงกระซิบต่ำพร่าลอดไรฟัน ความอดทนที่สั่งสมมาตลอดหลายชั่วโมงพังทลายลงในพริบตาเมื่อเจอสายตาท้าทายนั้น "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะครับ ว่าผมตื่นหรือเปล่า... หรือว่าผมจริงจังแค่ไหนกับคำว่า 'อยู่ข้างหลังผม' ที่พูดไปเมื่อคืน" ใบหน้าของอคินเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลโค้ดซับซ้อนได้อย่างรวดเร็ว กลับว่างเปล่าขาวโพลนเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่กรอบแก้ม เน้นย้ำสัมผัสที่ทำให้หัวใจติดลบดวงนี้เต้นจนแทบหลุดออกมานอกอก ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับกันเพื่อสะสางความอึดอัดทั้งหมดให้จบลง... *กริ๊ง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบเครือข่ายส่วนกลางของตึก AvenTech ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้อง หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานข้างๆ ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเป็นชุด พร้อมกับข้อความโค้ดสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพ *“Warning: Unauthorized Protocol Override detected in Sector 7.”* อคินชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที ร่างสูงถอยห่างออกไปทันทีด้วยสัญชาตญาณของผู้นำระบบ ทิวาเองก็หน้าถอดสี รีบดีดตัวออกจากเคาน์เตอร์แล้วพุ่งตรงไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อเช็กสถานะ "ไม่ใช่ระบบของเรา..." ทิวาขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหวานตึงเครียดขึ้นมาทันที "มีคนกำลังพยายามเจาะไฟร์วอลล์ชั้นในสุด... และมันมาจากข้างในตึกนี้เอง" อคินยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาวางทับลงบนโต๊ะทำงานโน้มตัวลงมามองหน้าจอร่วมกับทิวา ระยะห่างที่แนบชิดทำให้กลิ่นกายของเขากลับมาวนเวียนอยู่รอบตัวอีกครั้ง แต่วินาทีนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องความอึดอัดเมื่อครู่หลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว อคินหันไปมองหน้าทิวา แววตาดุดันฉายความเย็นเยียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า... เกมระทึกขวัญเมื่อคืนจะยังไม่จบแค่นั้นหรอกนะครับ ทิวา" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟินทั้งป่วนของพวกเขานะครับ - ไฟเยอร์บลัด