ข้ามเส้นไปหนึ่งก้าว

“เกมโอเวอร์... มีคนกำลังขึ้นไปจับพวกคุณแล้ว” เสียงเตือนจากปลายสายเงียบหายไปพร้อมกับสัญญาณที่ถูกตัดขาด ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึมครึมในห้องทำงานส่วนตัวของอคิน ทิวาที่เพิ่งจะกระดกไวน์ราคาแพงเข้าปากไปจนหมดแก้ววางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนมือ “จะขึ้นมาจับ? ตลกสิ้นดี” ทิวาแค่นหัวเราะ ดวงตาที่เริ่มฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องมองไปยังจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลกราฟวิ่งพล่านเหมือนจังหวะหัวใจคนกำลังตื่นเต้น “ถ้าผมไม่ยอมให้ออก ใครหน้าไหนในโลกนี้ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ของผมได้หรอก” อคินขยับตัวเข้ามาใกล้ ท่าทางของเขาเยือกเย็นราวกับหินผา ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับจับจ้องเพียงใบหน้าแดงระเรื่อของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา “เลิกอวดเก่งสักทีทิวา นายเมาแล้ว กลับไปพักไป เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง” “ห่วงเหรอครับ?” ทิวาหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ปะปนด้วยกลิ่นไวน์อ่อนๆ “คุณหัวหน้าทีมวิศวกรผู้เย็นชาคนนั้น... กำลังห่วงผมอยู่หรือไง?” อคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับคนปากเก่งที่กล้าท้าทายเขาทุกย่างก้าว นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากอีกฝ่ายออกอย่างลืมตัว สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคนเมาถึงกับนิ่งไป “ผมไม่ได้ห่วงนาย ผมแค่ไม่อยากให้โปรเจกต์ที่ผมร่วมลงแรงไปต้องพังพินาศเพราะความดื้อรั้นของเด็กคนหนึ่ง” “โกหก” ทิวาเหยียดยิ้ม พลางขยับเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับโต๊ะทำงาน “คนอย่างคุณถ้าไม่แคร์จริงๆ คงไม่ยืนเฝ้าผมอยู่แบบนี้ตั้งแต่หัวค่ำหรอกใช่ไหมครับ... คุณอคิน” คำพูดจี้จุดทำให้คนตัวสูงกว่าชะงักไป อคินรู้ดีว่าทิวาฉลาดเกินไป ฉลาดจนน่าหงุดหงิด และฉลาดจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในเกมที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง “นายกำลังเล่นกับไฟ” อคินขู่ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “แล้วคนเมาอย่างนาย ก็ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับผม” “ไฟเหรอครับ?” ทิวาหัวเราะร่วน ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตของอคินไว้แน่น แรงดึงทำให้อคินต้องโน้มตัวลงมาตามสัญชาตญาณ แววตาของทิวาในตอนนี้ไม่ได้มีความยโสโอหังเหมือนทุกที แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสั่นไหวที่พยายามซ่อนไว้ “ผมไม่ได้กลัวไฟ... ผมแค่เกลียดสมการที่มันหาคำตอบไม่ได้ อย่างเช่นว่าทำไม... ทำไมใจผมถึงต้องติดลบทุกครั้งที่มองหน้าคุณด้วยนะ” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างอคิน หัวใจของชายหนุ่มที่เคยเต้นเป็นจังหวะเพอร์เฟกต์มาตลอดชีวิตพลันสั่นรัว อคินกักขังร่างของทิวาไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นหอมจางๆ จากกายอีกฝ่ายทำให้สติที่เขารักษามาตลอดเกือบจะขาดผึง “นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่...” อคินกระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย ความอดทนที่เขามีต่อความซนของทิวากำลังถูกทดสอบถึงขีดสุด “ถ้านายตื่นมาแล้วจำไม่ได้ ผมจะถือว่านายท้าทายผม และผมไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้การท้าทายนี้จบลงแบบไม่มีรางวัล” ทิวาที่สติเลือนรางทว่าสัญชาตญาณกลับพุ่งสูง แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “รางวัลเหรอครับ? งั้นลองดูสิ... ว่าคุณจะกล้าข้ามเส้นที่ผมขีดไว้ไหม” อคินกดจูบลงไปบนกลีบปากที่เผยอรออย่างจาบจ้วงและโหยหา ทว่าก่อนที่สัมผัสนั้นจะลึกซึ้งไปกว่าเดิม เสียงพังประตูจากด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแสงไฟจากอาวุธเลเซอร์ที่กราดเข้ามาในห้องผ่านกระจกนิรภัย อคินผละตัวออกทันที มือหนากระชากทิวาให้หลบหลังโต๊ะเหล็กกล้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลกลายเป็นความดุดันที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า “ผมบอกแล้วว่าอย่าเล่นกับไฟ” อคินกดเสียงต่ำขณะคว้าปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากลิ้นชัก “ตอนนี้ นายข้ามเส้นมาหาผมแล้ว... และอย่าหวังว่าจะได้ถอยกลับไปอีก” ทิวาที่เมาจนแทบไม่มีสติยังคงมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรต่อ ประตูกระจกที่แข็งแกร่งที่สุดในตึกก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามา... และหนึ่งในนั้น คือคนที่เป็นต้นเหตุของทุกความพินาศในค่ำคืนนี้ “คุณอคิน... ดูเหมือนเราจะงานเข้าจริงๆ แล้วล่ะครับ” ทิวาพึมพำขณะคว้าแล็ปท็อปคู่ใจขึ้นมา เตรียมพร้อมสำหรับการสู้รบครั้งสุดท้าย อคินไม่ตอบ แต่เขากลับคว้ามือทิวาเอาไว้แน่น กระชับให้มั่นจนคนตัวเล็กกว่ารู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวพอกัน “อยู่ข้างหลังผม... ถ้าคืนนี้เรายังไม่ตาย ผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับนายยาวแน่” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของสมการที่ซับซ้อนนี้ไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ไฟเยอร์บลัด