ก้าวแรกที่เสียหลัก

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของทิวากะพริบแสงสีฟ้าสว่างวาบ ตัดกับความมืดสลัวของห้องอาหารวีไอพีภายในพาร์ทีรูมสุดหรู ข้อความท้าทายจากโปรแกรมเมอร์หนุ่มรุ่นน้องร่วมทีมที่ส่งเข้ามาในแชทกลุ่มย่อยกำลังเร่งเร้าให้เขาต้องรีบตัดสินใจว่าจะพิมพ์ตอบโต้อย่างไรดีเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม แต่ทว่า... ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะะทะเข้ากับใบหูและต้นคอในระยะประชิด กลับทำให้อะดรีนาลีนในร่างกายของเขาพุ่งพล่านยิ่งกว่าหน้าจอโค้ดบั๊กที่กำลังรันพังไม่เป็นท่า "ห้ามตอบ" เสียงทุ้มต่ำของอคินกระซิบชิดริมฝีปากจนแทบจะแนบลงบนผิวเนื้ออ่อน ทุกลมหายใจของร่างสูงที่ทาบทับอยู่ด้านหลังแผ่ซ้ำความกดดันอันตรายจนทิวาต้องเกร็งไหล่ "เพราะถ้าคุณพิมพ์ตอบมันแม้แต่คำเดียว... มื้อเที่ยงนี้เราคงไม่ต้องกินกันแล้ว และผมจะลากคุณกลับคอนโดผมเดี๋ยวนี้เลย" ทิวายิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มฉายแววดื้อรั้นที่พร้อมจะท้าทายอำนาจมืดของท่านหัวหน้าทีมวิศวกรผู้เพอร์เฟกต์ทุกกระเบียดนิ้วเสมอ แม้ว่าแผ่นหลังของเขาจะแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไม่แพ้กันก็ตามที "คุณอคินกำลังขู่ผม... หรือว่ากำลังขอร้องผมกันแน่ครับ?" ทิวาเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้เส้นผมสีเข้มระต้นคอของอีกฝ่ายโดยตั้งใจ จงใจท้าทายขีดความอดทนที่บางเบายิ่งกว่ากระดาษสาของคนด้านหลัง "คิดว่าคำขู่แค่นี้จะทำให้โปรแกรมเมอร์อย่างผมกลัวจนไม่กล้าแตะคีย์บอร์ดหรือไง" อคินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ฝ่ามือหนาที่เคยท้าวอยู่บนพนักเก้าอี้เพื่อกักตัวทิวาไว้ในอาณาเขต กลับเคลื่อนต่ำลงอย่างรวดเร็ว ปัดสมาร์ทโฟนออกจากมือเรียวด้วยความเร็วระดับเสี้ยววินาที จนเครื่องมือสื่อสารราคาแพงไถลไปนอนสงบนิ่งอยู่บนพรมหนานุ่มนอกรัศมีเอื้อมถึง "เฮ้! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" ทิวาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบหันขวับกลับมาหมายจะต่อว่าคนเอาแต่ใจ แต่ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจของทั้งสองคนผสานหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก ดวงตาคมกริบของอคินที่มักจะเยชาและนิ่งสนิทเสมอเวลานี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความคลั่ง ความคลั่งที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมมานานนับสัปดาห์ "ผมเตือนคุณแล้ว ทิวา" อคินกดเสียงต่ำ ลากสายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา "คุณมันดื้อ... ดื้อจนน่าจับมาลงโทษให้เข็ดหลาบ" "ถ้าคิดว่าแน่ก็ลองดูสิครับ ผมไม่..." ประโยคท้าทายถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่ออคินไม่รอให้ร่างบางได้พูดจบ มือหนาคว้าเข้าที่เอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนทิวาเซถลาล้มลงไปนั่งทับบนตักแกร่งโดยสัญชาตญาณ สองมือของทิวาต้องรีบคว้าไหล่กว้างของอีกฝ่ายไว้เป็นหลักยึด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่เสียเปรียบแบบสุดขั้ว นี่ไม่ใช่แค่การขู่เล่นๆ แน่นอน หัวใจของทิวากระหน่ำรัวยิ่งกว่ารหัสลูปที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มขาวเนียน แม้ปากจะเก่งและพร้อมจะปะทะแค่ไหน แต่ยามที่แผ่นหลังถูกดันให้แนบชิดกับพนักเก้าอี้โดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับและกักขังไว้ทุกองศา ความมั่นใจทั้งหมดก็พังทลายลงในพริบตา "ปล่อยผมนะคุณอคิน..." ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดันไหล่หนาออกห่างแต่แรงปะทะกลับน้อยนิดราวกับมดท้าทายช้างสาร "นี่มันห้องอาหารนะ เดี๋ยวคนอื่นก็..." "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก ถ้าผมไม่สั่ง" อคินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจริงจังจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ทิวาต้องหลบสายตาโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันรัวเร่ง "คุณชอบเล่นกับไฟนักนะ ทิวา... รู้ตัวไหมว่ากำลังทำให้ผมหมดความอดทน" "ผม... ผมไม่ได้เล่น..." ทิวาพยายามเถียงเสียงสั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต ปลายเสียงขาดห้วงเมื่อนิ้วเรียวของอคินเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้ใบหน้าของเขาเงยขึ้นสบตาตรงๆ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงอุณหภูมิที่ร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ อคินก้มลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ดวงตาคมเข้มฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจนจนทิวาต้องหลบตาหนีไปมองหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนเงาของพวกเขาทั้งสอง แต่นั่นคือความผิดพลาด... ในจังหวะที่ทิวาเผลอเสสายตาไปมองทางอื่น อคินอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นรวบเอวบางไว้แน่นขึ้น มืออีกข้างสอดเข้าที่ท้ายทอย ล็อคใบหน้าของเขาให้รับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ทิวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักว่าอีกฝ่ายกำลังจะข้ามเส้นที่พวกเขาต่างพยายามขีดกั้นมันเอาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความตื่นกลัวผสมผสานกับความวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ทิวาพยายามจะเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็สายเกินไป ริมฝีปากอุ่นร้อนของอคินทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงโต้แย้งทั้งหมดทันที! สัมผัสที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาทำให้ทิวาตัวชาดิก สมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลนในชั่วพริบตา กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความเย้ายวนจากตัวอคินโอบล้อมรอบตัวเขาไว้จนแทบหายใจไม่ออก ทิวาเผลออ้าปากจะต่อว่าแต่กลับเปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนล้ำเข้ามาทักทายและกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มันไม่ใช่แค่การลงโทษ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างไร้ความปรานี มือเรียวที่เคยพยายามดันไหล่กว้างเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายทรยศด้วยการอ่อนระทวยไปกับสัมผัสวาบหวามที่ถูกปรนเปรอให้อย่างไม่ทันตั้งตัว ความซึนและทิฐิที่มีทั้งหมดละลายหายไปกับจูบที่ร้อนแรงราวกับไฟเยอร์บลัดสมชื่อนามปากกาของผม ทิวาหลับตาลงรับสัมผัสอันตรายนั้นด้วยความจำยอมอย่างถึงที่สุด ทว่า... ในวินาทีที่อคินกำลังจะได้ใจและลึกล้ำไปมากกว่านั้น *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องอาหารวีไอพีดังขึ้นก้องท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น "คุณอคินครับ! เอกสารโปรเจกต์ด่วนจากบอร์ดบริหาร... เฮ้ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจสุดขีดของเลขาหนุ่มหน้าใหม่ดังลั่นห้อง ทำให้อคินผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่ทิวาลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รีบผลักอกอคินเต็มแรงแล้วกระโดดลุกขึ้นยืนจากตักแกร่งทันทีด้วยความลนลาน และในวินาทีที่ทิวาหันไปมองผู้มาใหม่ หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้มีแค่เลขาหนุ่ม... แต่ยังมีร่างสูงโปรดของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลยืนกอดอกมองตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักในตอนนี้นะครับ