คำพูดที่ไม่เข้าหู

“ถ้าสมการมันแก้ไม่ได้ พี่ก็แค่ลบมันทิ้งเสียตั้งแต่วันแรกสิครับ จะเก็บไว้ให้รกหน่วยความจำทำไม” น้ำเสียงของทิวาราบเรียบ หากแต่ในความนิ่งนั้นแฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกอย่างจัง อคินชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดบนหน้าจอโฮโลแกรม เขาไม่ได้หันมามองคนพูด แต่สันกรามที่ขบแน่นจนนูนเด่นนั้นบอกชัดว่าเขากำลังพยายามสะกดอารมณ์อย่างหนัก บรรยากาศในห้องแล็บส่วนตัวของทีมวิศวกรวิกฤตถึงขีดสุด กลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ยังไม่ทำให้อากาศในห้องกดดันเท่ากับความเงียบที่อคินจงใจสร้างขึ้นเป็นกำแพงกั้น “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ทิวา” อคินตอบเสียงเย็น กระแสเสียงที่ไร้อารมณ์เจือปนคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของเขา “ผมแค่กำลังบอกว่า โปรเจกต์นี้ต้องการความสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ความใจร้อนที่ไร้จุดหมายของนาย” ทิวาหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเยาะเย้ยตัวเองมากกว่าจะเยาะเย้ยคนตรงหน้า เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง ‘เคร้ง’ จนร่างสูงที่นั่งหันหลังให้ต้องขมวดคิ้ว แต่ถึงอย่างนั้น อคินก็ยังไม่ยอมหันมา “ความสมบูรณ์แบบที่พี่ว่า คือการที่ต้องหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกหรือเปล่าครับ?” ทิวาเดินอ้อมไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของอคิน ดวงตากลมโตที่เคยสดใสตอนนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า “ถ้างานของผมมันแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่ไล่ผมออกจากทีมล่ะครับ? หรือว่าการได้ทำร้ายจิตใจใครสักคนมันสนุกกว่าการได้งานที่สมบูรณ์แบบกันแน่?” อคินตวัดสายตาขึ้นมองทันที ดวงตาคมดุราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของทิวา ความเย็นชาที่เขาพยายามสร้างขึ้นเริ่มสั่นคลอนด้วยความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน เขาเกลียด... เกลียดที่ทิวาอ่านใจเขาออก เกลียดที่เด็กนี่ฉลาดเกินไปจนมองเห็นความเปราะบางที่เขาซ่อนไว้หลังหน้ากากที่เรียกว่า ‘ความสมบูรณ์แบบ’ “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของส่วนสูงทำให้เขากดดันคนตรงหน้าได้ไม่ยาก “ที่ผมยังเก็บนายไว้ ก็แค่เพราะนายยังพอมีประโยชน์... ก็เท่านั้น” คำว่า ‘แค่นี้’ กระแทกเข้าที่หน้าอกของทิวาอย่างจัง แรงพอที่จะทำให้ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึง ทิวาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ตะโกนใส่เหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขากลับทำเพียงยิ้ม... ยิ้มที่ดูน่าเวทนาที่สุดเท่าที่อคินเคยเห็น “เข้าใจแล้วครับ” ทิวาพยักหน้าช้าๆ “ขอบคุณที่เตือนสติผมนะคุณอคิน... หลังจากนี้ ผมจะลดบทบาทตัวเองลง จะไม่ไปรกหูรกตาให้พี่ต้องหงุดหงิดอีก” ทิวาหันหลังกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ เขาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังประตูห้องแล็บ แผ่นหลังที่เคยดูดื้อรั้นและเต็มไปด้วยพลังงานตอนนี้กลับดูโดดเดี่ยวอย่างประหลาด อคินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนากำแน่นจนสั่น เขารู้ว่าถ้าเขาเรียกทิวาไว้ตอนนี้ ทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะพังลง แต่ถ้าเขาปล่อยไป... เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสได้คว้ามันกลับมาอีกไหม “ทิวา!” อคินเรียกเสียงห้วน ร่างบางชะงักที่หน้าประตู แต่ไม่ได้หันกลับมา “มีงานด่วนเหรอครับ? ถ้าไม่มี ผมขอตัวไปพัก... ในที่ที่ผมไม่ต้องเห็นหน้าพี่” “ผมสั่งให้นายหยุด!” อคินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาด้วยความร้อนรนลืมความเย็นชาที่ตั้งใจไว้จนหมดสิ้น เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของทิวาไว้แน่น ทันทีที่สัมผัสโดนผิวบาง เขาก็รู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ทิวาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง แต่นั่นยิ่งทำให้อคินกำแน่นขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นทำร้าย “ปล่อยครับ” ทิวาเค้นเสียงรอดไรฟัน “พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าผมมันแค่เครื่องมือที่พอมีประโยชน์ ตอนนี้เครื่องมือมันพังแล้ว พี่ก็แค่หาชิ้นส่วนใหม่มาเปลี่ยนสิครับ อย่ามาเสียเวลากับผมเลย” “นายไม่ได้เป็นแค่เครื่องมือ!” อคินตะคอกกลับ ความซึนเดเระที่สั่งสมมานานระเบิดออกมาจนควบคุมไม่ได้ “ไอ้ความฉลาดของนายมันน่ารำคาญ! การที่นายชอบมาทำตัวใกล้ชิดแล้วก็เดินหนีไปมันน่ารำคาญ! นายรู้ไหมว่าทุกครั้งที่นายยิ้มให้คนอื่น ผมแทบอยากจะพังทุกอย่างทิ้ง...” ทิวาเงียบไป เขาหันกลับมามองอคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน แววตาที่เคยเย็นชาของอคินตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง รวมถึงตัวเขาด้วย “พี่พูดอะไรออกมา รู้ตัวไหมครับ?” ทิวาถามเสียงเบา อคินนิ่งไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเย็นชา มันคือความอึดอัดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว อคินก้มหน้าลงซ่อนสายตา ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของทิวาชนเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิท เขาวางมือทั้งสองข้างไว้ข้างตัวทิวา กักขังคนตัวเล็กไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดที่เริ่มเปลี่ยนทิศทางไปสู่ความร้อนแรงที่คาดเดาไม่ได้ “ผมพูดว่า...” อคินก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของทิวา จนคนตัวเล็กขนลุกซู่ “ผมไม่ได้อยากให้คุณถอยห่าง... แต่ผมก็ไม่รู้วิธีที่จะดึงคุณกลับมาโดยที่ไม่ต้องทำร้ายคุณ” ในจังหวะที่ทิวากำลังจะอ้าปากตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยในตึกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับประตูห้องแล็บที่ถูกกระชากเปิดออกโดย ‘เมฆา’ หุ้นส่วนและศัตรูทางธุรกิจของอคิน ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันและท่าทางที่ดูคุกคามอย่างชัดเจน “แหม... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของพวกคุณเข้าสินะครับ?” เมฆากวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “หรือว่า... ผมเข้ามาเห็น ‘ความลับ’ ที่กำลังจะพังโปรเจกต์นี้พอดี?” ทิวาที่หลุดจากภวังค์ผลักอคินออกห่างทันที สายตาของเขามองไปที่เมฆาแล้วย้อนกลับมาที่อคินด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเอกสารลับที่เมฆาถืออยู่ในมือ ซึ่งเป็นแบบแปลนที่เขาเพิ่งแก้เสร็จและอคินบอกว่า ‘ไม่ได้เรื่อง’ เมื่อครู่นี้เอง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่ติดลบดวงนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไฟเยอร์บลัด