คนซึนมันรับมือยาก

"อธิบายมาสิครับคุณเมฆา ว่าทำไมแบบแปลนที่ผมเพิ่งนั่งหลังขดหลังแข็งแก้จนตีสาม ถึงไปโผล่อยู่ในมือคุณได้... แถมยังเป็นเวอร์ชันที่ผมเพิ่งลบข้อความติติงงี่เง่าของคุณอคินออกไปหมดจดซะด้วย" น้ำเสียงของทิวากลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ แต่ดวงตาคู่สวยที่กวาดมองเอกสารในมือเมฆากลับไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง มันคือความคมกริบแบบโปรแกรมเมอร์ที่พร้อมจะเจาะระบบความปลอดภัยของใครสักคนให้พังยับภายในสามวินาที ห้องทำงานส่วนตัวของแผนกวิศวกรรมยามค่ำคืนเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แต่บรรยากาศรอบตัวอคินกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าทีมวิศวกรยืนนิ่งค้าง มือหนาที่เมื่อครู่เกือบจะคว้าตัวทิวาเข้าหาตัวถูกชักกลับมาช้าๆ สายตาคมกราบกรานมองสลับระหว่างใบหน้าเรียบเฉยของเมฆา กับท่าทีนิ่งสงบแต่น่ากลัวของทิวา "ผม... ผมแค่บังเอิญหยิบมาดูครับคุณทิวา เห็นมันวางอยู่บนโต๊ะส่วนกลางน่ะครับ" เมฆากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผมเมื่อเจอสายตาสองคู่ที่จ้องมองมา โดยเฉพาะสายตาของอคินที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "บังเอิญเหรอครับ?" ทิวาทวนคำพล S ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เมฆาช้าๆ รองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังกระทบพื้นเสียงเบาหวิวแต่กลับดังก้องในโสตประสาทของคนฟัง "เอกสารลับที่ยังไม่อัปโหลดเข้าเซิร์ฟเวอร์กลาง แถมยังวางอยู่ใต้กองหนังสือออกแบบเฉพาะตัวของผม... บังเอิญเก่งจังนะครับ แบบนี้เขาเรียกบังเอิญหรือขโมยข้อมูลลิขสิทธิ์ทางปัญญาดีล่ะครับ" "ผมไม่ได้..." เมฆาหน้าซีดเผือก "พอได้แล้วครับคุณเมฆา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากของอคินทำเอาห้องทั้งห้องเงียบสนิท อคินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทิวากับเมฆา ร่างสูงใหญ่บังตัวทิวาไว้มิดด้วยสัญชาตญาณการปกป้องที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบตวัดมองลูกน้องในสังกัดด้วยแววตาดุดันระดับร้อยริกเตอร์ "เก็บเอกสารนั่นแล้วไสหัวออกไปจากห้องผมซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนจากการไล่ออกเป็นการฟ้องข้อหาจารกรรมข้อมูลทางธุรกิจ" เมฆาสะดุ้งสุดตัวรีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นยัดใส่แฟ้มแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องไปอย่างไม่คิดชีวิต ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความอึดอัดที่ระลอกใหม่พัดเข้ามาแทนที่ ทิวายืนกอดอก มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้หมั่นไส้ "แหม... ปกป้องลูกทีมดีจังนะครับคุณอคิน กลัวเขาช็อกตายคาห้องคุณหรือไงถึงรีบไล่ตะردขนาดนั้น" อคินหันขวับกลับมามอง ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่าน "คุณนี่นะ! แทนที่จะสำนึกว่าตัวเองสะเพร่า วางเอกสารสำคัญไว้เรี่ยราชา กลับมานั่งประชดประชันผมอยู่ได้ สมองโปรแกรมเมอร์ของคุณนี่มันมีแต่โค้ดบักรึไงครับถึงคิดอะไรตื้นๆ แบบนี้" "อ้าว! กลายเป็นความผิดผมซะงั้น?" ทิวาย่นจมูกใส่ ก้าวเข้าไปประชิดตัวอคินจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณบอกว่างานผม 'ไม่ได้เรื่อง' แล้วสั่งให้แก้ใหม่จนผมเบลอ ผมจะลืมเก็บเอกสารรึเปล่าครับ? ต้นเหตุทั้งหมดมันมาจาก 'มาตรฐานสูงส่ง' ของคุณต่างหากล่ะ" อคินชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวทิวาโชยเข้าจมูก ปะทะกับดวงตาคู่สวยที่พราวระยับด้วยความท้าทาย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรวนเรจนน่าหงุดหงิด เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนในอก พยายามดึงเสียงให้แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ผมติเพื่อก่อ งานคุณมันห่วยจริงๆ ในตอนแรก... จะให้ผมชมว่าดีเลิศเลอเพื่ออะไร ในเมื่อมันใช้จริงไม่ได้?" "อ๋อเหรอครับ?" ทิวาลากเสียงยาว เอียงคอมองใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ตรงใบหู "งั้นงานเวอร์ชันที่ 'ห่วย' จนคุณต้องแอบเอาไปพิจารณาต่อคนเดียวจนดึกดื่นเนี่ย มันคงทำให้คุณนอนไม่หลับเลยสินะครับ ถึงได้เก็บมาคิดเล็กคิดน้อยจนต้องสั่งให้ผมแก้ใหม่หมด" "ใครนอนไม่หลับเพราะคุณ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยทิวา!" อคินสวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ ดวงตาคมไหววับ "ผมก็แค่ทำหน้าที่หัวหน้างานที่ต้องตรวจความเรียบร้อยของโปรเจกต์ระดับร้อยล้าน ไม่มีเวลามานั่งเพ้อเจ้อเรื่องไร้สาระแบบที่คุณคิดหรอกครับ" "เห... ผมยังไม่ได้พูดเลยนะครับว่าคุณเพ้อเจ้อเรื่องอะไร ทำไมต้องร้อนตัวขนาดนั้นด้วยล่ะครับเนี่ย" ทิวายิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนปากแข็ง "หรือว่า... ที่คุณหงุดหงิดใส่ผมตั้งแต่หัวค่ำ จนถึงตอนนี้ ไม่ใช่เพราะงานหรอก..." ทิวายื่นใบเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มหวานเอ่ยประโยคต่อมาด้วยจังหวะที่ทำให้อคินแทบหยุดหายใจ "...แต่เป็นเพราะคุณหึง ที่เห็นผมกับไอ้เมฆามันยืนใกล้กันเกินไปเมื่อกี้รึเปล่าครับ?" ตูม! เหมือนมีระเบิดลูกย่อมๆ ลงกลางใจของอคิน เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างรวดเร็ว ความร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วลำคอหนา ร่างสูงผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ มือหนายกขึ้นชี้หน้าทิวาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "เหลวไหลสิ้นดี! ผมเนี่ยนะหึงคุณ? ฝันไปเถอะครับทิวา! คนอย่างอคินไม่มีทางมานั่งหึงโปรแกรมเมอร์ปากจัด นิสัยเสีย ชอบกวนประสาทแบบคุณหรอก รำคาญ! ผมแค่รำคาญที่คุณชอบทำตัวมีปัญหาต่างหากเล่า!" "ปากแข็งชะมัด" ทิวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ "ปากบอกว่ารำคาญ แต่หูแดงแจ๋เลยนะครับคุณหัวหน้าวิศวกร" อคินรีบยกมือขึ้นกุมใบหูตัวเองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะรีบปล่อยมือแล้วทำหน้าถมึงทึงกลบเกลื่อน "แอร์ในห้องมันเสีย อุณหภูมิมันสูง คุณต่างหากที่เพ้อเจ้อเพ้อพกไปกันใหญ่แล้ว กลับห้องไปได้แล้วครับ ดึกดื่นค่อนคืนยังไม่ยอมนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นมาบ่นเป็นหมีกินผึ้งอีก" "อ้าว ไล่ซะแล้ว" ทิวายักไหล่อย่างไม่สะทกสะทะ กลับเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นมาพาดบ่า ร่างบางหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่ทำเอาอคินใจกระตุกวูบ "งั้นผมกลับก่อนก็ได้ครับ... ฝันดีล่วงหน้านะครับคุณอคิน ระวังจะฝันถึง 'คนน่ารำคาญ' อย่างผมจนนอนไม่หลับล่ะ" พูดจบ ทิวาก็โบกมือลาแล้วหันหลังเดินน่องย่างก้าวออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้อคินยืนกำมือแน่นอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบ อคินยืนมองประตูกระจกที่ปิดลง ทอดสายตาตามร่างบางที่ลับตาไป ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาเพื่อกำบังความรู้สึกพังทลายไม่เป็นท่า มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองขณะพึมพำกับความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ในใจ *ให้ตายเถอะ... เด็กนี่มันร้ายกาจเป็นบ้า* แต่ในจังหวะที่อคินกำลังจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมกับข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะส่งอะไรแบบนี้มาในยามวิกาล *[หมายเลขที่ไม่รู้จัก]: "คิดถึงผมล่ะสิ ถึงได้นั่งหน้าบูดอยู่คนเดียวแบบนั้น... พรุ่งนี้กาแฟแก้วโปรดต้องเป็นฝีมือคุณอคินนะถึงจะหายงอน"* อคินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้น หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับกระหน่ำรัวหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกออกไปยังระเบียงทางเดินด้านนอก และพบร่างโปร่งของใครบางคนยืนพิงผนังกระจก ชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลفةที่ส่งตรงมาให้เขาผ่านความมืดของค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของเรานะครับ ขอให้เป็นวันที่ดีและเต็มไปด้วยรอยยิ้มครับ