กาแฟยามดึกกับสงครามเย็น

แสงไฟนีออนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบใบหน้าคมคายของอคินจนเกิดเงาสีเข้มตัดกับกรอบกรามชัดเจน บรรยากาศภายในห้องทำงานยามตีสองเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนจากเคสคอมพิวเตอร์และเสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วเป็นจังหวะ ทิวานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สำนักงานฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างจับผิด ขณะที่มือเรียวยังคงลากเมาส์แก้ไขบั๊กโค้ดชุดสุดท้ายในระบบสถาปัตยกรรมคลาวด์ที่เพิ่งพังไม่เป็นท่าเมื่อช่วงหัวค่ำ "ถ้าแก้บรรทัดนี้ไม่เสร็จก่อนตีสาม ผมเกรงว่าโปรเจกต์หลักของเราคงต้องเลื่อนไปปีหน้า... หรือคุณคิดจะเอากลับไปนอนกอดฝันหวานที่ห้องพักตัวเองเฉยๆ ล่ะครับ คุณทิวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แฝงความเย้ยหยันและกดดันในที อคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองคนตรงข้ามด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ปากร้ายๆ มักจะพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาได้เสมอเพื่อกลบเกลื่อนความห่วงใยที่เจ้าตัวไม่เคยกล้าพูดตรงๆ ทิวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ชel-f-con โค้ดตัวสุดท้ายถูกกด Enter ยืนยันคำสั่งอย่างแม่นยำ ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะเปลี่ยนเป็นหน้าต่างสีเขียวสดใส พร้อมข้อความแจ้งเตือนสถานะ *'Build Successful'* เด้งขึ้นมาหรา โปรแกรมเมอร์หนุ่มแสบสะบัดหน้ากลับมามองหัวหน้าทีมตัวสูงด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ "ปีหน้าเหรอครับ? เกรงว่าจะต้องรอชาติหน้ามั้งครับ คุณอคิน" ทิวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "โค้ดที่่คุณบอกว่าพังไม่มีชิ้นดีและต้องใช้เวลาแก้สามวัน... ผมใช้เวลาสามสิบนาทีทำให้มันรันผ่านอย่างไร้ที่ติแล้วครับ" อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดตามองหน้าจอของทิวาอย่างรวดเร็ว อัลกอริทึมที่ถูกปรับแต่งใหม่นั้นกระชับ ลื่นไหล และเหนือชั้นกว่าโครงสร้างเดิมที่เขาออกแบบไว้เสียด้วยซ้ำ ความรู้สึกพ่ายแพ้เล็กๆ ผสมปนเปกับความชื่นชมระคนหมั่นไส้แล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเขาต้องขบกรามแน่น "เก่งนักนะ... ปากเก่งแบบนี้ หวังว่าฝีมือจะใช้งานได้จริง ไม่ใช่แค่โชคช่วย" อคินลุกขึ้นยืนบ้าง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีตัวตนที่ดุดันทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้จนทิวาต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ "ถ้าไม่ใช่เพราะผมแก้ให้ ป่านนี้คุณคงนั่งหน้าเครียดจนตีนกาขึ้นเป็นริ้วแล้วครับ" ทิวาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันไม่แพ้กัน "เลิกใช้วิธีเด็กๆ มาจิกกัดผมเรื่องงานสักทีเถอะครับ มันน่ารำคาญ" "ผมไม่ได้จิกกัด... ผมแค่เตือนสติคนอวดดี" อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก ทิวาหัวใจกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่มีค้ำคอทำให้เขาไม่ยอมเบือนหนี "ถ้าว่างมากนัก... ก็เชิญไปชงกาแฟมาให้ผมสักแก้วสิครับ หัวหน้า" ทิวายกยิ้มยั่วเย้า จงใจท้าทายความอดทนของเสือร้ายที่กำลังจำศีล อคินหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากของคนตรงข้ามช่างน่าหมั่นเขี้ยวเสียจนเขาอยากจะจับมาลงโทษด้วยการจุมพิตให้หายปากดีสักที สองมือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าเอวบางมาประชิดตัวเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของอคินดังแหวกความเงียบขึ้นมาขัดจังหวะความเป็นไปในบรรยากาศที่กำลังระอุ อคินสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ขณะที่ทิวาฉวยโอกาสนี้ผลكอกแกร่งออกเบาๆ แล้วหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ อคินหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมามองหน้าจอด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านชื่อผู้โทรเข้า แววตาเย็นชาคู่นั้นก็ไหววูบ ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงระวังทันที "ว่าไง..." อคินกรอกเสียงรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากล้ามเนื้อสันกรามกลับเกร็งนูนเด่นชัด ทิวายืนกอดอกมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของหัวหน้าทีมด้วยความสงสัย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไร อคินก็วางสายลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบหันกลับมามองสบตากับเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและตึงเครียดกว่าเดิมหลายเท่า "มีปัญหาอะไรเหรอครับ หรือกิ๊กเก่าโทรมาตาม?" ทิวาเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงติดตลก "เก็บของซะ..." อคินเอ่ยเสียงเข้ม น้ำเสียงจริงจังจนทิวาต้องหุบยิ้มทันที "อะไรของคุณ อยู่ๆ ก็..." "คนที่เรากำลังตามหา... เพิ่งส่งพิกัดล่าสุดมาที่มือถือผมเมื่อกี้ และมันอยู่ไม่ไกลจากตึกนี้เลยสักนิดเดียว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ