ของขวัญที่ไม่คาดคิด

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนกับใบหน้าคมคายของอคิน หัวหน้าทีมวิศวกรผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเย็นชา บนโต๊ะทำงานของเขามีกาแฟดำที่เย็นชืดจนหยดน้ำเกาะพราว แต่สิ่งที่วางอยู่ข้างกันนั้นกลับไม่ใช่เอกสารโปรเจกต์มูลค่าหลายล้านที่เขาต้องรับผิดชอบ แต่มันคือแล็ปท็อปสีเงินยวงยี่ห้อดังรุ่นเก่าที่บอดี้มุมขวาบิ่นยุบจากการกระแทกอย่างแรง แล็ปท็อปเครื่องนั้น... เป็นของทิวา โปรแกรมเมอร์ปากเก่งตัวแสบที่เพิ่งจะทะเลาะกับเขาเรื่องโค้ดระบบหลังบ้านพังเมื่อวานนี้ ทิวาเหวี่ยงมันลงบนโต๊ะประชุมด้วยความหัวเสียก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไป ทิ้งไว้เพียงซากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ฮาร์ดไดรฟ์พังยับเยินจากการกระแทก และข้อมูลโปรเจกต์สำคัญที่เจ้าตัวกุมขมับเพราะมันอาจจะหายวับไปกับตา อคินถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นรอบที่ร้อยของคืนนี้ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือกันไฟฟ้าสถิตกำลังบรรจงใช้ไขควงหัว Torx ขนาดจิ๋วขันน็อตตัวสุดท้ายออกจากแผงวงจร สายตาคมกริบเพ่งสมาธิไปยังแผงเมนบอร์ดที่ถูกซ่อมแซมอย่างประณีตด้วยฝีมือระดับเซียน เขาไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่วินาทีที่เห็นดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นฉายแวววิตกกังวลจนเก็บไม่อยู่ตอนที่เดินออกจากห้องประชุม หัวใจที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสมการเหตุผลของเขากลับสั่งการให้หยิบซากแล็ปท็อปเครื่องนี้ติดมือกลับมาห้องทำงานส่วนตัวด้วย "ดื้อด้านชะมัด... ทำไมไม่รู้จักระวังของตัวเองบ้างเลยนะทิวา" อคินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบชิปเซ็ตประมวลผลตัวใหม่ที่เขาแอบสั่งนำเข้าพิเศษมาเปลี่ยนใส่แทนที่ของเดิมที่พังเสียหาย ข้อมูลทุกไบต์ โค้ดทุกบรรทัดที่ทิวาเคยเขียนด้วยหยาดเหงื่อและความหัวเสียถูกกู้คืนกลับมาจนหมดสิ้นผ่านระบบฮาร์ดไดรฟ์สำรองภายนอกที่เขาเขียนสคริปต์ดึงข้อมูลขึ้นมาใหม่โดยเฉพาะ ใช้เวลาไปร่วมหั่วโมงเต็มจนในที่สุดหน้าจอสีดำสนิทก็ปรากฏแสงสว่างขึ้น พร้อมกับหน้าจอ Log-in ที่คุ้นเคย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้อารมณ์ มันเป็นรอยยิ้มที่ถ้าหากลูกน้องในทีมมาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาสองรอบด้วยความตกใจ อคินกดบันทึกข้อมูลทั้งหมดลงในระบบเสร็จสรรพ ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดฝาแล็ปท็อปเครื่องนั้นลงอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นของล้ำค่าชิ้นเอก ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งติดกัน ทำให้อคินต้องรีบดึงสีหน้ากลับสู่โหมดเย็นชาตามความเคยชินอย่างรวดเร็ว เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้บุกรุกยามวิกาลที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทิวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง กางเกงวอร์มสบายๆ และผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการขยี้ด้วยความเครียด ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงของอคินที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน "ผมลืม... เอ่อ เปล่าหรอก ผมไม่ได้ลืม ผมแค่กลับมาหา 'ของสำคัญ' ที่ทำตกไว้แถวนี้" ทิวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นเล็กน้อยตามสไตล์เจ้าตัว พยายามซ่อนความประหม่าไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นแล็ปท็อปสีเงินที่วางอยู่บนโต๊ะข้างกองเอกสารของอคินเข้าพอดิบพอดี ร่างบางชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาสองชั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปนความสงสัยระคนไม่เชื่อสายตา "นั่น... แล็ปท็อปผม?" ทิวาชี้มือไปยังเป้าหมาย เสียงหดลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อสมองประมวลผลได้ว่าสภาพมันควรจะพังยับเยินจนซ่อมไม่ได้ไปแล้ว อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย แรงกดดันจากรัศมีของวิศวกรหนุ่มเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ทำเอาทิวาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แต่ทว่าศักดิ์ศรีและฟอร์มที่ตั้งไว้สูงลิ่วก็ทำให้ร่างบางฝืนยืนหยัด เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "คิดว่าของเล่นเด็กเล่นพังแล้วจะทิ้งขว้างยังไงก็ได้งั้นเหรอครับ คุณทิวา" อคินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความดุเบาๆ ที่ทรงพลัง "นิสัยไม่รักษาของนี่ เมื่อไหร่จะแก้หายสักที" "มันเรื่องของผม! อีกอย่าง ผมจะทิ้งมันลงถังขยะหรือเอาไปทำที่ทับกระดาษ มันก็สิทธิ์ของผมรึเปล่า คุณอคินมีสิทธิ์อะไรมาถือวิสาสะรื้อค้นของส่วนตัวผมฮะ!" ทิวาเถียงกลับทันควัน ปากเรียวได้รูปเม้มเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ แม้ว่าลึกๆ ในอกข้างซ้าย ความรู้สึกบางอย่างกำลังตีรวนจนเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นว่าตัวเครื่องถูกเช็ดทำความสะอาดจนไร้รอยขีดข่วน แถมสติกเกอร์ลายแมวสุดโปรดที่เคยหลุดลอกไปแล้วยังถูกติดใหม่อย่างประณีตบรรจง อคินหยุดยืนห่างจากทิวาเพียงแค่ก้าวเดียว ส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควรทำให้ร่างสูงต้องโน้มใบลงมาเล็กน้อยเพื่อสบตากับดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววพยศ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่อาบน้ำลอยแตะจมูกของอคิน ยิ่งทำให้หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดวันเริ่มปั่นป่วน "สิทธิ์ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ ที่ไม่อยากเห็นลูกทีมสมองนิ่มต้องมานั่งร้องไห้งมโข่งเพราะข้อมูลโปรเจกต์หายหมดเกลี้ยงมั้งครับ" อคินย้อนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย ซึ่งเป็นโหมดที่เขาใช้เฉพาะเวลากวนโมโหคนตรงหน้าเท่านั้น "ใครร้องไห้! คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย ผมเนี่ยนะจะร้องไห้ ตาฝาดแล้วมั้งคุณวิศวกรน้ำแข็ง!" ทิวาเสียงดังกลบเกลื่อน ใบเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินอายที่ถูกจับจุดได้กันแน่ ร่างบางยื่นมือหมายจะคว้าแล็ปท็อปคืน "เอาคืนมาเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของผม!" ทว่าอคินไว มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่ปลายนิ้วของทิวาจะสัมผัสโดนตัวเครื่อง แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมไว้มั่นคงพอที่จะไม่ยอมให้หนีไปไหน ร่างทั้งสองถูกดึงเข้าหากันโดยปริยาย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ทิวาชะงักค้าง เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงด้วยความตกตะลึง ปลายจมูกแทบจะชนกันในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาสีเข้มของอคินไม่ได้เย็นชาเหมือนอย่างเคย แต่มันกลับลึกล้ำและร้อนรุ่มเสียจนทิวารู้สึกราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "ผมซ่อมมันให้แล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู แผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ จนขนอ่อนตามต้นคอของทิวาลุกชัน "ข้อมูลทุกอย่างอยู่ครบ... รวมถึง 'บางอย่าง' ที่คุณซ่อนไว้ในโฟลเดอร์ลับด้วย" ทิวาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อนึกถึงโฟลเดอร์งานวิจัยส่วนตัวที่เขาแอบเขียนโปรเจกต์ลับบางอย่างไว้ "คุณ... คุณเปิดดูเหรอ!" ทิวาเสียงหลง พยายามดึงมือกลับสุดแรงแต่ก็สู้แรงของคนตัวโตกว่าไม่ได้ อคินไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาทิวาแทบหยุดหายใจ "ผมไม่ได้แค่เปิดดูนะครับทิวา... แต่ผมกำลังคิดว่า ข้อเสนอในโปรเจกต์ลับนั่น น่าสนใจพอที่เราจะมา 'ร่วมงาน' กันแบบจริงจังดีไหมล่ะครับ?" ทิวาค้างเติ่ง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินในอ้อมแขนที่ไร้ซึ่งทางหนีของอคิน... ...และก่อนที่ทิวาจะทันได้เอมหิตหรือหาคำพูดไหนมาเถียงกลับ ประตูห้องทำงานด้านหลังก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงใสของน้องฝึกงานในทีมที่ตะโกนเสียงดังลั่นโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ "พี่อคินครับ! แย่แล้วครับ ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังโดนแฮก— เอ๊ะ...!" --- โปรดติดตามตอนต่อไปครับ *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ*