กำแพงที่ค่อยๆ พังทลาย

เอกสารในมือของ ‘ธนา’ ไม่ได้เป็นแค่กระดาษแผ่นบางๆ แต่มันคือมีดปลายแหลมที่พร้อมกรีดแทงทุกความพยายามตลอดสามเดือนที่ผ่านมาให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตที่ปกติมักฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ กลับไหวระริกยามกวาดมองตัวเลขและโค้ดลับบนกระดาษแผ่นนั้น โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องโถงกว้างกลายเป็นเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด แต่สิ่งที่ทำให้ทิวารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องยิ่งกว่าตัวเอกสาร ก็คือแผ่นหลังกว้างของอคินที่ก้าวเข้ามาบังร่างของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ "ถอยไปก่อน ทิวา" เสียงทุ้มต่ำของอคินลอดไรฟันออกมาด้วยความกดดัน แม้จะยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ แต่มือหนาที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวกลับสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ "หัวหน้า..." ทิวาพึมพำ ดวงตาเรียวคมมองแผ่นหลังที่กว้างใหญ่และมั่นคงนั้น หัวใจเจ้ากรรมที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราายกับกลองชุด ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด พรั่งพรูขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ในวินาทีที่ผู้ชายคนนี้เลือกจะยืนขวางหน้าเพื่อรับแรงปะทะแทนเขา ทิวาก็เพิ่งตระหนักได้ว่า... กำแพงเหล็กที่เขาใช้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันได้พังทลายลงอย่างไร้ท่าทีจะซ่อมแซมเสียแล้ว ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เพราะผู้ชายปากร้าย เย็นชา และไร้เหตุผลคนนี้... เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนลึกที่สุดของหัวใจเขาตั้งแต่วันไหนก็ไม่รู้ "คิดว่าจะปิดไปได้ตลอดรอดฝั่งเหรอครับ คุณอคิน?" ธนายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองทั้งสองคนด้วยแววตาสมเพชแกมเยาะเย้ย "โครงการหลักร้อยล้านกำลังจะหลุดมือเพราะโค้ดบักตัวเดียวที่นายโปรแกรมเมอร์ปากดีนี่ทำพัง... แล้วคุณยังจะมีหน้ามาปกป้องมันอีกเหรอ?" "หุบปากซะ ธนา" อคินก้าวเท้าประชิดตัวอีกฝ่ายทันที รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "เรื่องโปรเจกต์ผมจัดการเอง เอกสารนั่นไม่มีผลอะไรทั้งนั้นถ้าบอร์ดบริหารยังเชื่อมั่นในทีมผม" "ความเชื่อมั่นเหรอครับ?" ธนาหัวเราะในลำคอ พร้อมกับสะบัดเอกสารในมือเบาๆ "ลองไปอธิบายให้บอร์ดฟังเอาเองก็แล้วกัน ว่าทำไมโค้ดต้นฉบับถึงมีชื่อของบริษัทคู่แข่งแปะหลาอยู่... อ้อ และหวังว่าคุณทิวาเขาจะหาคำแก้ตัวดีๆ ได้นะ ว่าทำไมถึงมีเงินโอนเข้าบัญชีส่วนตัวก้อนโตเมื่อวานนี้" ทิวาเบิกตากว้างขึ้นทันที ความโกรธพุ่งพล่านจนแล่นริ้วไปทั่วปลายนิ้ว เขาไม่ได้กลัวข้อกล่าวหาไร้สาระพวกนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาเลือดขึ้นหน้าคือการที่ธนากล่าวหาเขาอย่างหน้าด้านๆ "หยุดพูดจาสุนัขไม่รับประทานสักที ธนา!" ทิวาก้าวพรวดพราดพ้นจากไหล่ของอคิน ออกมาประจันหน้ากับอีกฝ่ายเต็มตัว ใบหน้าหวานเฉี่ยวบึ้งตึง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "ถ้าสมองนายมีรอยหยักมากพอที่จะคิดเรื่องสกปรกๆ แบบนี้ ก็น่าจะใช้มันคิดวิเคราะห์โค้ดดูสักนิดนะ ว่าอันไหนคือโค้ดขโมยอันไหนคือโค้ดที่ฉันนั่งปั่นจนไม่ได้นอนมาสามวัน!" "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะครับ คุณทิวา" ธนาหรี่ตามองอย่างเหยียดหยาม "พอได้แล้ว ธนา!" อคินตวาดลั่น เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังนั้นทำเอาห้องโถงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ อคินดึงแขนทิวาให้ถอยกลับมาอยู่ด้านหลังด้วยแรงที่ไม่เบานัก แม้จะดูหยาบกระด้างในสายตาคนนอก แต่ทิวากลับสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในฝ่ามือที่กอบกุมข้อมือเขาไว้ อคินกำลังโกรธ... โกรธแทนเขา และกลัวว่าเขาจะเจ็บ ทิวาก้มมองมือหนาที่กุมข้อมือตัวเองอยู่ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่น่าเชื่อ คนที่ชอบทำหน้าดุ ปากร้ายใส่เขาเสมอ และสั่งงานราวกับเขาเป็นทาสในเรือนเบี้ย คนๆ นี้เนี่ยนะ... ที่กำลังยืนปกป้องเขาด้วยชีวิต "ถ้าคุณยังไม่ไสหัวไปจากตรงนี้ ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกและพยายามขโมยข้อมูลลับของบริษัท" อคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมจนธนาถึงกับผะเผงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ธนาแค่นหัวเราะ "ฝากไว้ก่อนเถอะครับ หวังว่าพรุ่งนี้พวกคุณจะยังมีตำแหน่งอยู่บนตึกนี้นะ" พูดจบ เจ้าตัวก็สะบัดหน้าเดินหนีหายไปทางลิฟต์อย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ยังคงลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศ ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัว ทิวายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นโครมคราม ไม่ใช่เพราะความกลัวเรื่องเอกสารปลอมนั่น แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของอคินที่ยังคงจับข้อมือเขาอยู่ต่างหาก "ปล่อยได้แล้วมั้งครับหัวหน้า ผมมือไม่หลุดหรอ" ทิวาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะประชดประชันตามนิสัยเดิม เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง อคินค่อยๆ คลายมือออก ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมามองหน้าทิวาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความดุดันเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและ... ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น "นายรอดตัวไปได้ยังไงถึงกล้าเดินออกมาปะทะกับมันแบบนั้น" อคินเอ่ยเสียงดุ "รู้ตัวไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน" "แล้วถ้าผมไม่ทำ แล้วจะให้ยืนก้มหัวรับความผิดที่ไม่ได้ทำหรือไงครับ?" ทิวาเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตากลมโตมองสบตาอคินอย่างไม่เกรงกลัว "ผมไม่ใช่คนยอมคนง่ายๆ นะครับหัวหน้า... อีกอย่าง ขอบคุณนะครับ" ประโยคหลังทิวาลดเสียงลงเบาจนแทบกระซิบ พวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ อคินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า ดวงตาคมกราบมองสำรวจใบหน้าหวานที่มักจะมีคำพูดจาแสบๆ คอยกวนประสาทเขาเสมอ แต่ในตอนนี้ ทิวากลับดูเปราะบางและจริงใจอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "นาย... ขอบคุณฉันเหรอ?" อคินเลิกคิ้วถามด้วยความประหลาดใจ "ก็เอובนสิครับ หรืออยากให้ผมด่าต่อ?" ทิวาเบี่ยงสายตาหนีแก้เขิน พร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก "แต่บอกไว้ก่อนนะ ถึงคุณจะช่วยผมไว้ ผมก็ไม่ได้หมายความว่า... จะยอมให้คุณมาดุฟรีๆ หรอกนะ" อคินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าเพอร์เฟกต์นั้น เขาก้าวเข้าไปใกล้ทิวาอีกก้าว จนคนตัวเล็กกว่าต้องผถถอยหลังไปชนกับกระจกใสของระเบียงทางเดิน "แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องงานล่ะ..." อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาทิวารู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตไปทั้งร่าง "ถ้าหมายถึงเรื่องอื่น... นายจะยอมรับไหมล่ะว่านายก็..." ทิวากลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นจากร่างกายของอคินกำลังทำให้เขาสติหลุด "ยอมรับ... อะไรล่ะครับ" ทิวาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่ามือทั้งสองข้างจะกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ อคินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ปลายนิ้วอุ่นจัดกลับเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของทิวาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์เย็นชาโดยสิ้นเชิง ทำให้ทิวารู้สึกราวกับถูกสะกดจิต "ยอมรับว่า... คลั่งรักฉันเหมือนกัน" ทิวาเบิกตากว้าง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก คำพูดเย้าแหย่แต่จริงจังนั้นทะลุทะลวงเข้ามาถึงกลางใจ ทำให้ทุกข้ออ้างและกำแพงที่เคยสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ทิวาอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่ออคินขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นตรงกันอย่างไร้จังหวะ ทันใดนั้นเอง... "คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนโหววกเหวกของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งดังลั่นมาจากสุดทางเดิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งตรงเข้ามาอย่างเร่งรีบ "บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนครับ! ตอนนี้ท่านประธานกำลังเปิดไฟล์ลับที่ถูกส่งเข้ามาใหม่... และพวกเขากำลังจะสั่งพักงานคุณทิวาเดี๋ยวนี้เลยครับ!" ทิวาสะดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยไปกลับคืนมาในพริบตา ทว่าก่อนที่เขาจะได้ผละตัวออกจากอคิน มือหนากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นเสียก่อน อคินหันไปมองต้นเสียงด้วยแววตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยโทสะ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับทิวาที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจกับข่าวร้าย ดวงตาคมกริบของอคินฉายแววเด็ดเดี่ยว ราวกับตัดสินใจบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ได้แล้ว "อยู่ข้างหลังฉัน..." อคินกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังที่สุดเท่าที่ทิวาเคยได้ยินมา "ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ไม่มีวันพรากนายไปจากโปรเจกต์นี้... และจากฉันได้ทั้งนั้น" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของหัวหน้าอคินกับความแสบของน้องทิวานะครับ!