มากกว่าเพื่อนร่วมงาน

กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอับของห้องใต้ดินในตึกสำนักงานใหญ่ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวับวาบสาดส่อง ทิวากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บแปล๊บที่ข้อเท้าจากการกระโดดหลบแรงสะเทือนเมื่อครู่ ร่างโปร่งบางพยายามจะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน ทว่าข้อเท้าเจ้ากรรมกลับทรุดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งจนต้องหลุดอุทานเบาๆ "อย่าเพิ่งขยับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังหนวกหู อคินในชุดสูทสีเข้มที่ตอนนี้ยับยู่ยี่และมีคราบเขม่าดินปืนเปื้อนอยู่ตามลาดไหล่กว้าง ไม่รอให้ทิวาได้เถียง ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ มือหนาคว้าข้อเท้าเรียวของอีกฝ่ายมากำไว้ด้วยความรวดเร็วและมั่นคง "ผมเดินเองได้ หัวหน้าอคิน ปล่อย..." "เงียบก่อนทิวา" อคินตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ขัดขืน ปลายนิ้วเรียวแกร่งของวิศวกรหนุ่มไล้สัมผัสข้อเท้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างเบามือเพื่อสำรวจอาการ แม้ภายนอกเขาจะตีสีหน้านิ่งเรียบเป็นปกติ แต่นัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนแสงสีแดงของไฟฉุกเฉินกลับฉายแววร้อนรนอย่างปิดไม่มิด "กระดูกไม่หัก แต่ข้อเท้าแพลง... คุณนี่มันหาเรื่องเจ็บตัวเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ" "ถ้าไม่ใช่เพราะระบบความปลอดภัยห่วยแตกของทีมคุณ ผมคงไม่ต้องมาวิ่งหนีตายอยู่ตรงนี้หรอกครับ" ทิวาสสวนกลับทันควัน แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวยจากความเจ็บ แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงหยิบร้ายไม่ยอมแพ้ "ปล่อยได้แล้ว ผมไม่ใช่เด็กๆ" อคินไม่ตอบคำถามปากเก่งนั้น ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างไร้ความเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปรวบร่างโปร่งขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างกะทันหัน จนทิวาต้องเผลอคว้าไหล่กว้างของอีกฝ่ายไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย! ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ถ้าไม่อยากให้ขาข้างนี้พิการไปจริงๆ ก็หุบปากแล้วเกาะผมไว้ให้แน่น" อคินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาหัวใจของโปรแกรมเมอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และควันไฟพุ่งเข้าปะทะจมูก ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่าmทางกึ่งบังคับกึ่งทะนุถนอมนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความตึงเครียดของสถานการณ์ฉุกเฉิน กลายเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนทั้งคู่แทบหยุดหายใจ อคินก้าวเดินไปตามทางเดินฉุกเฉินที่มืดสลัวอย่างมั่นคง อ้อมแขนที่โอบอุ้มร่างของทิวาไว้ไม่ได้รู้สึกหนักหนาอะไรเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลุดมือหายไปในความมืด ทิวาเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนີใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่คืบ หัวใจที่เคยเต้นระส่ำเพราะความตกใจเมื่อครู่ กลับเต้นผิดจังหวะด้วยสาเหตุอื่นที่อันตรายยิ่งกว่า ปรกติแล้วอคินคือหัวหน้าทีมผู้แสนเย็นชาและจู้จี้จุกจิก แต่ยามที่อีกฝ่ายแสดงด้านที่เด็ดเดี่ยวและปกป้องเขาเช่นนี้ มันกลับสร้างรอยแผลความหวั่นไหวที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ "มองอะไรครับ หน้าผมมีเขม่าควันติดอยู่หรือไง" อคินเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ โดยที่สายตายังคงมองตรงไปข้างหน้าเพื่อหาทางออก "เปล่า... แค่คิดว่าปกติหัวหน้าปากร้ายใส่ผมตลอด พอมาทำตัวเป็นฮีโร่แบบนี้ มันปรับอารมณ์ไม่ทัน" ทิวาแค่นหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "หรือจริงๆ แล้วแอบชอบผมอยู่ ถึงได้คอยตามเช็ดตามล้างให้ตลอด" อคินชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคยั่วเย้าที่แฝงความท้าทายนั้น ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองคนในอ้อมแขน นัยน์ตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมคนนี่แหละที่ทำให้เขาต้องคอยตามห่วงอยู่เรื่อย "ถ้าผมบอกว่าใช่..." อคินหยุดพูดไปชั่วขณะ ปล่อยให้จังหวะหัวใจเต้นแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแว่วมาไกลๆ "คุณจะเลิกปากดีแล้วอยู่นิ่งๆ ให้ผมดูแลสักวันได้ไหมล่ะครับ" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาจริงจังที่ทอดมองมากลับทำเอาทิวาพูดไม่ออก สมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักค้างอย่างไร้สาเหตุ ริมฝีปากที่เคยเตรียมคำพูดโต้เถียงไว้มากมายกลับปิดสนิท ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขามันเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงเสียยิ่งกว่าแรงระเบิดเมื่อครู่ อคินยกยมุมปากขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น ก่อนจะก้าวเดินต่อเพื่อพาอีกฝ่ายไปยังจุดปลอดภัย ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเลี้ยวพ้นมุมตึกเพื่อไปยังทางออกฉุกเฉินนั้นเอง แสงไฟฉุกเฉินก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของพวกเขาจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน "หัวหน้าครับ! ทางนี้ปลอดภัยแล..." เสียงรายงานที่ขาดหายไป พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพิเศษที่ยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า ทำเอาทั้งอคินและทิวาต้องหยุดชะงักกึก อคินหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นชัดเจน รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มอีกครั้ง ทิวาเบิกตากว้างเมื่อมองข้ามไหล่ของอคินไปเห็นว่าใครคือคนที่ยืนรออยู่ตรงทางออก... และเอกสารลับในมือของคนคนนั้นกำลังสั่นคลอนทุกอย่างที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้กันมาตลอดนะครับ