ขีดจำกัดของความอดทน

"เก็บเศษซากความโสมมของคุณกลับไปให้พ้นหน้าผม ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาพยายามฆ่าคนอื่นด้วยการวางยาพิษในระบบฐานข้อมูลองค์กร!" เสียงของทิวาดังลั่นห้องประชุมที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บนโต๊ะสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกจากฝ่ามือของโปรแกรมเมอร์หนุ่ม ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธที่อัดอั้นมานานนับเดือน วันนี้ 'ไอ้คนทรยศ' ที่แฝงตัวอยู่ในบริษัทมาตลอดถูกจับได้คาหนังคาเขาด้วยชุดคำสั่งที่เขาดักจับไว้ได้เมื่อครู่ ร่างตรงหน้าทิวาคือชายวัยกลางคนที่มีตำแหน่งเป็นถึงรองหัวหน้าแผนก เขาพยายามจะแก้ตัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทิวา... ฟังก่อน เรื่องนี้มันมีเหตุผล นายเข้าใจผิดแล้ว ผมแค่..." "เหตุผลเหรอ?" ทิวาแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างที่เจ้าตัวถนัด "เหตุผลของการทรยศคือเงิน หรือคือความขี้ขลาดที่กลัวคนอื่นจะเก่งกว่าตัวเองกันแน่? คุณมันไม่ใช่แค่ขยะในวงการไอที แต่คุณคือความล้มเหลวของความเป็นมนุษย์ที่ผมไม่อยากจะหายใจร่วมห้องด้วยซ้ำ!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น ผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ ต่างพากันหลบสายตา ไม่มีใครกล้าออกหน้าแม้แต่คนเดียว เพราะความจริงที่ทิวาเปิดโปงนั้นมันทั้งรุนแรงและมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด "พอได้แล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง อคินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่น่าเกรงขาม สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปยังคนผิดแม้แต่น้อย เขากลับกวาดสายตามองคนในห้องด้วยรังสีอำมหิต ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างเล็กของทิวาที่ยืนหอบหายใจด้วยความโกรธ อคินเดินตรงเข้าไปใกล้ทิวา มือหนาวางลงบนไหล่คนตัวเล็กกว่าอย่างแผ่วเบา แต่เป็นการสัมผัสที่ประกาศอาณัติเขตชัดเจนว่า 'คนของใคร ใครก็ห้ามแตะ' "คุณทำดีมากแล้ว ทิวา" อคินเอ่ยพลางปรายตามองชายผู้ทรยศด้วยสายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก "ส่วนคุณ... ออกไปได้แล้ว ก่อนที่ฝ่ายกฎหมายของผมจะมาถึง และอย่าให้ผมเห็นหน้าคุณอีก ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไหนในโลกของเทคโนโลยี" ชายคนนั้นหน้าถอดสี รีบคว้าแฟ้มงานแล้วเผ่นหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจ ทิวายังคงยืนนิ่ง ไหล่ยังสั่นเล็กน้อยด้วยความโมโหที่ยังมอดไม่สนิท "คุณยืนข้างผมทำไม?" ทิวาหันมาถามพลางปัดมืออคินออกเบาๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว ความอบอุ่นจากมือเขามันกำลังช่วยลดความร้อนรุ่มในใจได้ดีเหลือเกิน อคินไม่ตอบ แต่เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวทิวาจนหลังของอีกฝ่ายชนกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของหัวหน้าทีมวิศวกรที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับมีความภาคภูมิใจและแฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เพราะคุณเป็นคนเดียวในทีมนี้ที่กล้าชี้หน้าด่าความเลวร้ายได้ตรงจุดที่สุด และที่สำคัญ... ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำให้อัจฉริยะของผมต้องโมโหจนเสียบุคลิกแบบนี้อีก" "อัจฉริยะของผมงั้นเหรอ? อย่ามาทำเป็นพูดจาหว่านล้อมน่า..." "ทิวา" อคินแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องที่ผมบอกคุณเมื่อตอนกลางวัน... เรื่องที่ไอ้หมอนั่นมันยังไม่ตาย คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญเหรอที่มันกลับมาในจังหวะที่ระบบของบริษัทเรากำลังจะมีช่องโหว่?" คำพูดของอคินทำให้ทิวาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเขานึกถึงโค้ดแปลกปลอมที่เขาเพิ่งไล่ลบไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่โค้ดระดับธรรมดา แต่มันมี 'ลายเซ็น' บางอย่างที่คุ้นตาอย่างประหลาด "คุณหมายความว่า..." "ใช่" อคินโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของทิวา "มันไม่ได้แค่กลับมาเพื่อแก้แค้น แต่มันกำลังพยายามดึงตัวคุณเข้าไปอยู่ในเกมที่ไม่มีทางรอด... เกมที่ผมเองก็เกือบจะถอนตัวไม่ขึ้นถ้าไม่มีคุณ" ทิวาสูดหายใจเข้าลึก เขาหันไปสบตากับคนตรงหน้า แววตาของอคินไม่ได้มีความซึนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยความวิตกกังวลที่เขาส่งผ่านมาถึงใจของทิวาโดยตรง "ถ้ามันคิดจะเล่นเกมกับผม มันก็ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่มันมี" ทิวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น "ต่อให้ต้องทำลายสมการทั้งระบบทิ้ง ผมก็จะไม่ยอมให้มันชนะ" "ถ้าอย่างนั้น ก็ทำตามแผนของผม" อคินยื่นมือไปเชยคางทิวาขึ้นมาบังคับให้สบตา "เริ่มจากคืนนี้... ย้ายไปอยู่ที่คอนโดผม ระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นแน่นหนาพอที่จะกันผีสางอย่างมันได้" "ฮะ? คอนโดคุณเนี่ยนะ? นี่คุณใช้จังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานมาเนียนชวนผมไปอยู่ด้วยเหรอ!" ทิวาโวยวาย หน้าเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินผสมความโมโห อคินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่หาฟังยากแต่กลับทำให้หัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะ "ผมไม่ได้ชวน ผมกำลังสั่ง... ในฐานะหัวหน้า และในฐานะคนที่..." ยังไม่ทันที่อคินจะพูดจบ เสียงโทรศัพท์มือถือของทิวาก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยเสียงแจ้งเตือนที่น่าขนลุก มันเป็นข้อความตัวเลขชุดหนึ่งที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน ทิวาเปิดอ่านข้อความนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มันคือรหัสลับที่เขาและ 'ศัตรูคนนั้น' เคยใช้ร่วมกันสมัยที่เขายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร *“ยินดีด้วยที่ไล่หมาตัวเล็กๆ ออกไปได้สำเร็จ... แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่กล้องวงจรปิด แต่มันมี 'ดวงตา' อีกคู่ที่จ้องมองพวกคุณอยู่ตลอดเวลา... อ้อ แล้วฝากบอกคุณอคินด้วยนะ ว่าของขวัญที่ผมวางไว้ใต้โต๊ะทำงานของเขา... น่าจะเริ่มทำงานในอีกสาม สอง หนึ่ง...”* ทันใดนั้น แสงไฟในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับลง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก อคินรีบคว้าตัวทิวาเข้ามากอดแน่นในจังหวะที่พื้นห้องเริ่มสั่นสะเทือนจากแรงระเบิดที่จุดยุทธศาสตร์สำคัญ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนของเรื่องนี้นะครับ ไฟเยอร์บลัดจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกท่านครับ